✍️ محمود فخرالحاج
شاید در دهه ۸۰ و حتی ۹۰ امیر قلعه نوعی را بخاطر موفقیت هایش در تیم استقلال و حتی برخی هواداران دیگر در تیم های دیگر دوست داشتیم. سرمربی که فکر زنده و فعال و فوق العاده ای داشت و به همین خاطر موفقیت های بسیاری بدست آورد و تا مدتی پرافتخارترین مربی لیگ برتر هم لقب گرفت. اما رفته رفته که دیگر در لیگ برتر اشباع شد و به تیم ملی رسید، دیگر نتوانست آن سرزندگی و شادابی و فعالی گذشته خود را داشته باشد. رسیدن به تیم ملی دیگر امیر قلعه نوعی همان سرمربی موفق و خوش فکر و حتی هواخواه و دوست داشتنی نشد. صعود آسان از مقدماتی جام جهانی بدون رویارویی و همگروهی با تیم های سرسختی همچون عربستان و کره و ژاپن و استرالیا واقعا هنر و خلاقیت نمی خواست، اما این هم به قول امیر قلعه نوعی جزو افتخارات ایشان محسوب می شود. امیر قلعه نوعی دیگر به آرزویش رسید و وقتی کسب جام در تیم ملی را غیرممکن می بیند به همین حضور طولانی مدت روی نیمکت تیم ملی برای ثبت یک رکورد و سابقه بسنده می کند و لااقل شاید بعدها به همین حضور طولانی مدت خود هم افتخار کند که مطمئنا همین اتفاق هم در آینده ای نزدیک خواهد افتاد.
