ژوائو پدرو از همان روزی که وارد چلسی شد، می‌خواست پیراهن شماره ۹ این تیم را به تن کند. تابستان امسال، وقتی سرانجام فرصت تحقق این خواسته فراهم شد، او اجازه نداد چیزی به نام «طلسم شماره ۹» مانعش شود.
ورود لیام دلاپ به چلسی پیش از پیوستن پدرو، باعث شده بود مهاجم برزیلی در فصل گذشته نتواند شماره موردعلاقه‌اش را انتخاب کند. او همچنین به پیراهن شماره ۱۱ علاقه داشت؛ شماره‌ای که به‌دلیل علاقه‌اش به دیدیه دروگبا، مهاجم افسانه‌ای چلسی، برایش جذاب بود. بااین‌حال، جیمی گیتنز پیش‌تر این شماره را انتخاب کرده بود.
در نهایت، پدرو به انتخاب سومش رسید و پیراهن شماره ۲۰ را بر تن کرد؛ شماره‌ای که انتخاب آن تا حد زیادی تحت‌تأثیر عملکرد خوب کول پالمر و گلزنی‌های او با همین شماره بود. پالمر بعدها شماره ۱۰ را انتخاب کرد.
پدرو در نخستین فصل حضورش در چلسی، با پیراهن شماره ۲۰ موفق شد ۱۵ گل در لیگ برتر و ۲۰ گل در مجموع رقابت‌ها به ثمر برساند. با چنین آماری، قابل‌درک بود که شاید او تمایلی به تغییر شماره پیراهنش در تابستان نداشته باشد.
اما وقتی مشخص شد دلاپ در حال ترک چلسی است، پدرو فقط به یک چیز فکر می‌کرد: تصاحب پیراهن شماره ۹ که از همان روز نخست حضورش در باشگاه آن را می‌خواست. این مهاجم ۲۵ ساله حالا خیلی زود در مسیر شکستن طلسم بدنام این شماره در استمفوردبریج قرار گرفته است.
اگر پدرو بتواند در هشتمین بازی خود مقابل اورتون، نخستین گلش را برابر این تیم به ثمر برساند، هواداران چلسی احتمالاً بیش از هر زمان دیگری خواهند پرسید: «اصلا کدام طلسم؟»
رابطه چلسی با پیراهن شماره ۹ در دوران لیگ برتر همواره پیچیده بوده است؛ کافی است از خالید بولاهروز، مدافع پیشین تیم، و استیو سیدول، هافبک سابق آبی‌ها، بپرسید. این دو بازیکن در دوران هدایت ژوزه مورینیو این شماره را بر تن کردند؛ زمانی که دروگبا با پیراهن شماره ۱۱ می‌درخشید.
دلاپ جدیدترین مهاجمی است که نتوانسته انتظارات را با پیراهن شماره ۹ چلسی برآورده کند. پیش از او نیز مهاجمانی چون فرناندو تورس، رادامل فالکائو، آلوارو موراتا، گونسالو هیگواین، روملو لوکاکو و پیر امریک اوبامیانگ با افت عملکرد و بدشانسی در این شماره مواجه شده بودند؛ شماره‌ای که توماس توخل، سرمربی سابق چلسی، نیز پذیرفته بود برای این باشگاه به شماره‌ای «نحس» تبدیل شده است.
چلسی مدتی تصمیم گرفت اصلا بازیکنی را با شماره ۹ به میدان نفرستد. نیکلاس جکسون، کریستوفر انکونکو و رحیم استرلینگ همگی از انتخاب این شماره دوری کردند.
آخرین مهاجم چلسی که واقعا از پوشیدن پیراهن شماره ۹ لذت برد، تامی آبراهام بود؛ بازیکنی که در فصل ۲۰۲۰-۲۰۱۹ توانست ۱۵ گل در لیگ برتر به ثمر برساند. پیش از او نیز جیمی فلوید هاسلبنک، مهاجم هلندی چلسی که در سال ۲۰۰۴ این باشگاه را ترک کرد، یکی از آخرین مهاجمانی بود که با این شماره عملکردی درخشان داشت.
اما پدرو در آغاز فصل جاری چنان راحت با پیراهن شماره ۹ چلسی کنار آمده که این شماره فقط روی لباسش دیده نمی‌شود. او پس از به ثمر رساندن دو گل خونسردانه مقابل بورنموث و رساندن شمار گل‌هایش در این فصل به پنج، گردنبندی سفارشی را به نمایش گذاشت که عدد ۹ بزرگی روی آن نقش بسته است.
این گردنبند همچنین به شادی گل ویژه پدرو اشاره دارد؛ حرکتی که در آن با یک دست علامت «دبلیو» را مقابل صورتش قرار می‌دهد و با دست دیگر، انگشت شستش را رو به پایین می‌گیرد.
در فضای مجازی گمانه‌زنی‌هایی مطرح شده است که این شادی گل از شخصیت «کاکاشی» در مجموعه مانگای ژاپنی «ناروتو» الهام گرفته شده باشد. احتمالاً زمان زیادی طول نخواهد کشید تا هواداران کم‌سن‌وسال چلسی، این حرکت را در بازی‌های صبح شنبه و یکشنبه خود تقلید کنند.
تمام گل‌های پدرو در فصل جاری از داخل محوطه جریمه به ثمر رسیده‌اند. غریزه گلزنی این مهاجم برزیلی حالا ادعای انزو مارسکا را زیر سؤال برده است؛ سرمربی سابق چلسی که اکتبر سال گذشته گفته بود: «ژوائو پدرو بازیکنی نیست که هر سال ۲۰ گل بزند.»
سم جویل، یکی از اعضای تیم مدیریتی ورزشی چلسی، زمانی که در برایتون فعالیت می‌کرد، پدرو را به خدمت گرفته بود و به‌خوبی می‌دانست این مهاجم چه توانایی‌هایی دارد. از این منظر، مارسکا در دوران حضورش روی نیمکت چلسی، ویژگی‌های پدرو را به‌درستی ارزیابی نکرده بود.
لیام روزنیور نیز که در ابتدای سال جانشین مارسکا شد و در آوریل از سمتش کنار رفت، به‌درستی تشخیص داده بود که پدرو تمام ویژگی‌های لازم برای تبدیل شدن به مهاجمی گلزن را دارد. او خیلی زود برنامه‌ای را برای استفاده بهتر از توانایی‌های این بازیکن در دستور کار قرار داد.
روزنیور در هفته‌های ابتدایی حضورش در چلسی، بیش از هر بازیکن دیگری به‌صورت انفرادی با پدرو گفت‌وگو کرد. گفته می‌شود مهاجم برزیلی در این جلسات به سرمربی وقت تیم اعلام کرده بود که می‌خواهد به مهاجم شماره ۹ چلسی و تیم ملی برزیل تبدیل شود.
روزنیور با گفت‌وگوهای فنی و بررسی ویدئوهای مسابقات، به پدرو کمک کرد تا بیشتر در موقعیت‌های گلزنی قرار بگیرد و انرژی و زمانش را در بخش‌هایی از زمین که نیازی به حضور در آن‌ها نداشت، هدر ندهد.
این مهاجم همچنین تشویق شد تا عملکرد بهترین مهاجمان جهان را زیر نظر بگیرد، جای‌گیری آن‌ها را بررسی کند و بیاموزد که این بازیکنان بیشتر در کدام نقاط زمین فعالیت می‌کنند.
نتایج این تغییرات تقریباً بلافاصله نمایان شد. پدرو از دومین بازی روزنیور روی نیمکت چلسی، مقابل برنتفورد در ۱۷ ژانویه، روندی درخشان را آغاز کرد و در ۱۲ بازی، ۱۱ گل به ثمر رساند.
در جریان پیروزی پرگل ۴ بر ۱ چلسی مقابل استون ویلا بود که به نظر رسید این مهاجم سرانجام راه تبدیل شدن به یک گلزن تمام‌عیار را پیدا کرده است. پدرو در آن مسابقه هت‌تریک کرد و دو گل او از فاصله نزدیک به ثمر رسید؛ گل‌هایی که حتی بیش از برخی ضربات تماشایی‌اش، رضایت کادر فنی چلسی را جلب کردند.
گل سوم نیز نشانه دیگری از پیشرفت او بود. پدرو با جای‌گیری مناسب، پاس الخاندرو گارناچو را در مقابل دروازه خالی دریافت کرد و توپ را به گل تبدیل کرد. او برای رسیدن به این گل نیازی به حرکت پیچیده‌ای نداشت؛ فقط در موقعیت درست قرار گرفته بود. همین صحنه نشان می‌داد که پدرو به‌تدریج در حال تبدیل شدن به مهاجمی فرصت‌طلب و تمام‌کننده است.
اکنون ژابی آلونسو، سرمربی جدید چلسی، نیز اعتمادش را به پدرو نشان داده است. بااین‌حال، چالش بعدی این مهاجم اثبات توانایی‌اش در حفظ ثبات گلزنی است.
پدرو در جدول ابتدایی گلزنان لیگ برتر، تنها پس از ارلینگ هالند قرار دارد؛ اما برای اینکه بتواند به این روند ادامه دهد و فاصله‌اش را با مهاجم منچسترسیتی حفظ کند، نباید از گلزنی بازبماند.
گل‌های پدرو در دوران حضورش در چلسی و حتی پیش از آن در برایتون، بیشتر به شکل دوره‌ای از راه رسیده‌اند؛ دوره‌هایی که معمولاً با مقاطعی از افت گلزنی همراه بوده‌اند. بااین‌حال، در چلسی این باور وجود دارد که او اکنون آماده است تا به مهاجمی باثبات‌تر و گلزنی مداوم تبدیل شود.
پدرو در شروع فصل جدید نشان داده است که نه‌تنها از پوشیدن پیراهن شماره ۹ هراسی ندارد، بلکه از مسئولیت آن نیز استقبال می‌کند.
دیدگاهها