طرفداری | کریستیانو رونالدو جونیور، پسر ۱۶ ساله کریستیانو رونالدو، برای نخستین بار به تیم زیر ۱۷ سال پرتغال دعوت شده است؛ اتفاقی که هم‌زمان با پایان حضور ملی پدرش و خالی‌ماندن پیراهن شماره ۷ پرتغال رخ می‌دهد. او قرار است در ۱۱ نوامبر برابر آندورا و در ۱۴ نوامبر مقابل صربستان به میدان برود؛ سال این بازی‌ها در گزارش مشخص نشده است. این مطلب به قلم کامرون ویلسون در دیلی میل، مسیر دشوار او برای ساختن هویتی مستقل از شهرت پدرش را بررسی می‌کند.
پیراهنی سنگین و سایه‌ای بلند
کریستیانو رونالدو این هفته، روز پنج‌شنبه، بازنشستگی خود از فوتبال ملی را اعلام کرد و پیراهن شماره ۷ که دو دهه بر تن داشت، خالی ماند. این شماره پیش‌تر هم بر دوش ستاره‌هایی بزرگ بوده است: لوئیس فیگو در جام جهانی ۲۰۰۶ پرتغال را به نیمه‌نهایی رساند و رونالدو در نقش کاپیتان، در سال ۲۰۱۶ با این تیم قهرمان اروپا شد. هر دو برنده توپ طلا بودند و از برجسته‌ترین بازیکنان تاریخ پرتغال به شمار می‌روند.
در چنین شرایطی، نام خانوادگی رونالدو جونیور توجه و انتظارات بیشتری را متوجه او می‌کند. تیم ملی پرتغال در پی خالی‌ماندن جایگاه محوری‌اش با پرسش‌هایی روبه‌رو است و نام پسر رونالدو به‌طور طبیعی در بحث جانشینی و بازاریابی مطرح می‌شود؛ اما اینکه او در زمین هم بتواند چنین نقشی داشته باشد، موضوع دیگری است. مقایسه با پدرش از همان سال‌های کودکی همراه او بوده است.
در مستند «رونالدو» محصول سال ۲۰۱۵، واکنش پدرش به ایده دروازه‌بان‌شدن پسرش این‌طور ثبت شد:
نه، این را نمی‌خواهم! شوخی می‌کنی یا چی؟
رونالدو جونیور در خط حمله آکادمی یوونتوس بازی می‌کرد و در تیم زیر ۹ سال، در ۲۳ مسابقه ۵۸ گل به ثمر رساند؛ آماری چشمگیر که حتی می‌توانست حسادت پدری را برانگیزد که در پی رسیدن به ۱۰۰۰ گل دوران حرفه‌ای است. بااین‌حال، پدرش همیشه از او انتظار بیشتری داشت. در مراسم جوایز گلوب ساکر سال ۲۰۲۰، وقتی پسرش در جمع حضار نشسته بود، از رونالدو پرسیدند آیا او توانایی رسیدن به بالاترین سطح را دارد.
رونالدو در آن مراسم درباره توانایی پسرش و سخت‌گیری‌هایش گفت:
هنوز نه. گاهی با او سخت‌گیرم، چون کوکاکولا و فانتا می‌نوشد. چیپس و سیب‌زمینی سرخ‌کرده هم می‌خورد؛ با او دعوا می‌کنم.
رقابت‌طلبی در زمین پدل
درباره مسیر فوتبالی او پس از آن آمارهای دقیقی در دسترس نیست. گزارش‌هایی از علاقه رونالدو جونیور به انتقال به آکادمی رئال مادرید منتشر شده که می‌تواند نشانه‌ای از تمایل او به پیشرفت و رقابت باشد. ریو فردیناند، هم‌تیمی سابق رونالدو در منچستریونایتد، هم از روحیه رقابت‌جویی او خاطره‌ای دارد؛ این بار نه از زمین فوتبال، بلکه از زمین پدل.
فردیناند در برنامه فایو پرزنتس درباره تجربه‌اش گفت:
چند روز پیش در دریای سرخ بودم؛ هر روز پدل بازی می‌کنم. وقتی من و کریستیانو جونیور از دست هم عصبانی می‌شویم، حدود دو روز با هم حرف نمی‌زنیم.
قد او، ۶ فوت و ۳ اینچ، از پدرش بلندتر است و رشد بدنی‌اش می‌تواند بر بحث جایگاه و سبک بازی‌اش اثر بگذارد. جهش‌های رشد ممکن است موقتاً از سرعت و هماهنگی بی‌دردسر دوران نوجوانی‌اش کم کنند. تغییر پست در چنین مقطعی هم اتفاقی بی‌سابقه نیست: گرت بیل و اسکات مک‌تومینای، دو بازیکن سابق رونالدو، هر دو در آغاز مسیر حرفه‌ای‌شان به پست‌های جدیدی منتقل شدند.
مسیر فوتبالی پدرش نیز نمونه‌ای از تغییر سبک است. در بازی رونالدو جونیور فعلاً کمتر می‌توان سراغ دریبل‌های نمایشی و حرکت‌های مشهور پدرش رفت؛ سبک او بیشتر به مهاجم محوطه جریمه‌ای شباهت دارد که در دوره یوونتوس و بازگشت رونالدو به منچستریونایتد دیده می‌شد و به‌جای عبور از مدافعان، روی زمان‌بندی و حرکت بدون توپ تکیه می‌کرد.
آمار امیدوارکننده، اما محدود
آمار رونالدو جونیور در بازی‌های پرتغال قابل‌قبول است، اما خیره‌کننده نیست: ۵ گل در ۱۳ بازی. او در این مسابقه‌ها فقط ۵۲۲ دقیقه بازی کرده؛ حدود ۴۰ دقیقه در هر دیدار و تقریباً یک گل در هر ۱۰۴ دقیقه. بااین‌حال، این نمونه آماری بسیار کوچک است و به‌تنهایی تصویر کاملی از توانایی‌های او ارائه نمی‌دهد.
برای رسیدن به بالاترین سطح، او به سخت‌کوشی‌ای نیاز دارد که پدرش به آن شهرت دارد. پل اسکولز، هم‌تیمی سابق رونالدو در منچستریونایتد، در پرمیر لیگ پروداکشنز درباره حرفه‌ای‌گری او گفت:
هرگز آدم حرفه‌ای‌تری ندیده‌ام. تمام روز بیرون بود و تمرین می‌کرد... وزنه‌هایی به مچ پاهایش بسته بود.
چنین عادت‌هایی معمولاً در محیط‌های پرفشار شکل می‌گیرند؛ اما محیط فوتبالی رونالدو جونیور تاکنون ملایم‌تر بوده است. بازی در عربستان جنبه‌های مثبتی هم دارد: رقابت با حریفان ضعیف‌تر به او فرصت داده است با بدن در حال رشدش هماهنگ شود و برای ورود به فوتبال بزرگسالان اعتمادبه‌نفس بسازد. البته این فضای آرام نمی‌تواند تا همیشه ادامه داشته باشد.
ماندن کنار پدر یا انتخاب مسیری تازه
رونالدو جونیور چند گزینه پیش رو دارد: در عربستان بماند و در رختکن کنار پدرش باشد یا به یکی از آکادمی‌های باشگاه‌های سابق او برگردد. به گزارش سان، رئال مادرید، یوونتوس و منچستریونایتد به جذب او علاقه‌مند هستند؛ خبری که در حد گزارش باقی مانده و تصمیم نهایی او را مشخص نمی‌کند. فعلاً او نام خانوادگی، دعوت ملی و گزینه‌هایی برای آینده دارد، اما هنوز باید توانایی‌اش را در زمین ثابت کند.
در جمع‌بندی این مطلب، بازنشستگی ملی رونالدو به معنای برجا‌ماندن پیراهنی خالی، رکوردی بزرگ و پرسشی درباره آینده است. ارزیابی نویسنده این است که عربستان پاسخ این پرسش را به پسرش نمی‌دهد: اگر او بازی‌های ملی و حضور در لیگ قهرمانان اروپا را می‌خواهد، باید النصر و پدرش را ترک کند و در محیطی تازه خودش را ثابت کند. نام خانوادگی در را برایش باز کرده است؛ عبور از آن، فقط به خود او بستگی دارد.
دیدگاهها