طرفداری | تساوی پرگل منچستریونایتد برابر استون ویلا نتوانست واقعیت نگران‌کننده جدول را پنهان کند: شیاطین سرخ در رتبه هجدهم لیگ برتر و جمع سه تیم انتهای جدول بودند. این تحلیل اتلتیک می‌پرسد آیا واقعاً می‌توان خطر سقوط را برای تیمی با این شرایط منتفی دانست؟
پیش از شروع مسابقه در اولدترافورد، گوینده ورزشگاه با عباراتی آشنا از میزبان استقبال کرد:
به اولدترافورد خوش آمدید؛ به تئاتر رویاها خوش آمدید، خانه بزرگ‌ترین باشگاه فوتبال جهان.
اما این تصویر باشکوه با حال‌وهوای امروز یونایتد فاصله داشت. در جایگاه استرتفورد اند، بنری علیه مالکان دیده می‌شد و اعتراض هواداران به بخشی عادی از فضای ورزشگاه تبدیل شده بود. روی بنر نوشته شده بود:
تاریخ، شأن، درستکاری؛ همه‌اش را دزدیدید.
وضعیت تیم فقط به جایگاهش در جدول محدود نمی‌شود. اعتمادبه‌نفس بازیکنان رو به افول است، هواداران آن‌ها را هو می‌کنند و بی‌نظمی تیم بارها به چشم می‌آید. سکوهای اولدترافورد نیز گاهی در سکوتی خشمگین فرو می‌روند؛ مگر وقتی که اعتراض به مالکان بالا می‌گیرد.
حتی بحث سقوط به گفت‌وگوی پس از مسابقه هم راه پیدا کرده بود. از مایکل کریک پرسیدند آیا باید دیوگو دالوت را کنار بگذارد تا فشار و انتقاد هواداران کمتر متوجه او شود. هم‌زمان، تساوی ۴-۴ مقابل استون ویلا با پایانی عجیب رقم خورد؛ بازگشتی که شاید جایگاه کریک را روی نیمکت حفظ کند.
یونایتد پنج روز پیش‌تر هم با جبران اختلاف دو گل، رم را ۳-۲ شکست داده بود. برابر ویلا نیز جاشوا زیرکزی در دقیقه ۹۲ و پاتریک دورگو در دقیقه ۹۶ گل زدند. برای لحظاتی، حتی به نظر می‌رسید تیم می‌تواند در آن آشوب گل برتری را هم پیدا کند.
با این حال، هیجان آن دقایق از واقعیت تلخ جدول کم نمی‌کند. قهرمان ۲۰ دوره فوتبال انگلستان در رتبه هجدهم بود؛ یعنی سوم از پایین. یونایتد در فصل سقوط تیم تامی دوچرتی، فصل ۷۴-۱۹۷۳، هم از نظر امتیاز شروع بدتری نداشت. حالا هیچ‌کس نمی‌تواند با اطمینان بگوید تیم فعلی تا ماه مه از منطقه سقوط فاصله خواهد گرفت.
این وضعیت با نشانه‌هایی همراه است که معمولاً در تیم‌های در معرض خطر واقعی سقوط دیده می‌شود: افت اعتمادبه‌نفس، هو شدن بازیکنان، ضعف تکرارشونده در سازمان‌دهی و هوادارانی که از عملکرد تیم و مالکان ناراضی‌اند. البته بازگشت برابر رم و ویلا می‌تواند نشانه‌ای باشد که بازیکنان هنوز برای تغییر شرایط می‌جنگند و از کریک هم دست نکشیده‌اند.
اما امیدواری به این بازگشت‌ها سخت است، وقتی نمایش باشگاه یادآور هشدار قدیمی دیوید گیل درباره پیامدهای سیاست‌های خانواده گلیزر است. گیل پیش از واگذاری باشگاه در سال ۲۰۰۵، درباره بدهی هشدار داده بود:
بدهی جاده‌ای به سوی تباهی است.
هواداران بعدها همین جمله را روی بنر آوردند؛ از جمله برای یادآوری تغییر موضع گیل پس از واگذاری و حمایت او از گلیزرها. دو دهه بعد، یونایتد از ۱۰ بازی ابتدایی لیگ فقط یک برد و ۸ امتیاز از ۳۰ امتیاز ممکن داشت؛ آماری که بحث درباره واقعی بودن خطر سقوط را جدی‌تر کرده است.
کریک پس از مسابقه خوش‌بینانه‌تر حرف زد. او مطمئن بود یونایتد مسیرش را عوض می‌کند و در جدول بالا می‌رود. کریک همچنین معتقد بود تیمش باید بازی را می‌برد؛ برداشتی جالب از مسابقه‌ای که یونایتد پس از چهار دقیقه ۲-۰ و در دقیقه ۹۱ با نتیجه ۴-۲ عقب بود.
اونای امری، سرمربی استون ویلا، هم باور داشت یونایتد از منطقه خطر خارج می‌شود. او برای نمونه به تاتنهام هاتسپر اشاره کرد که فصل قبل شرایط مشابهی را پشت سر گذاشته بود. با این همه، یونایتد پیش از شروع مسابقه برای ۲ دقیقه و ۴۶ ثانیه در جدول زنده قعرنشین شد؛ ساندرلند از چلسی پیش افتاده بود و کریستال پالاس با لیورپول مساوی می‌کرد.
آن قعرنشینی کوتاه بود، اما یونایتد دست‌کم دو هفته در جمع سه تیم پایین جدول می‌ماند. لیگ پس از وقفه دو هفته‌ای بازی‌های ملی، در اواخر نوامبر از سر گرفته می‌شود و بازی بعدی شیاطین سرخ برابر لیورپول در آنفیلد خواهد بود.
بعضی هواداران یونایتد فعلاً به شوخی می‌گفتند شاید تنها راه ماندن تیم در لیگ، کسر امتیاز احتمالی از منچسترسیتی به‌خاطر تخلفات مالی باشد. این حرف هنوز فقط شوخی بود؛ اما شعار هواداران دو تیم در فاصله کمتر از ۲۴ ساعت، تلخی موقعیت یونایتد را نشان می‌داد.
منچسترسیتی شنبه با نتیجه ۳-۱ برابر ناتینگهام فارست شکست خورد و هوادارانش شعاری سر دادند:
ما با یونایتد سقوط می‌کنیم.
روز بعد، وقتی استون ویلا در وقت‌های اضافه ۴-۲ پیش بود و به نظر می‌رسید پیروزی خارج از خانه را در دست دارد، هواداران مهمان همان طعنه را از زاویه‌ای دیگر به زبان آوردند:
شما هم با سیتی سقوط می‌کنید.
یونایتد با دو گل دیرهنگام خودش را از شکست نجات داد؛ اما آشفتگی همچنان پابرجاست. با نشانه‌هایی که از این تیم دیده می‌شود، هنوز نمی‌توان با اطمینان گفت پایان این وضعیت کجاست.
دیدگاهها