طرفداری | منچستریونایتد پس از برکناری مایکل کریک به توافق شفاهی با مائوریسیو پوچتینو رسیده، اما زمان‌بندی این تغییر بزرگ از همین حالا محل بحث است. سرمربی آرژانتینی باید تعهداتش با تیم ملی آمریکا را به پایان برساند و سپس برای دیداری دشوار برابر لیورپول آماده شود.
کریک هنگام تمرین‌دادن بازیکنان می‌دانست جایگاهش در اولدترافورد در خطر است. مسئولان ارشد باشگاه هم‌زمان در موناکو، با حضور جیم راتکلیف، درباره آینده او تصمیم می‌گرفتند. بی‌بی‌سی گزارش داد عمر برادا، مدیر اجرایی منچستریونایتد، روز دوشنبه با نماینده کریک تماس گرفت و گفت همراه جیسون ویلکاکس برای گفت‌وگو با راتکلیف به موناکو می‌رود.
روز بعد، ویلکاکس گفت‌وگویی مشابه با خود کریک داشت. مدیران به او گفتند قرار است درباره آینده‌اش توصیه‌ای ارائه شود، اما ماهیت آن را روشن نکردند. باشگاه از نحوه علنی‌شدن روند جدایی کریک ابراز تأسف می‌کرد؛ با این حال، معتقد بود پیش از تصمیم نهایی، او را تا حد ممکن شفاف در جریان گفت‌وگوهای داخلی گذاشته است.
سه بازی سرنوشت‌ساز کریک
نتایج اخیر تنها دلیل برکناری کریک نبود، اما مدیران سه بازی بعدی را آزمون نهایی او می‌دانستند. پس از شکست‌های سنگین مقابل کومو و بورنموث، منچستریونایتد برابر چلسی، رم و استون ویلا به میدان رفت. حاصل این سه مسابقه یک برد، یک مساوی و یک باخت بود؛ نتیجه‌ای که نظر مدیران را تغییر نداد.
نگرانی باشگاه فقط به امتیازها محدود نمی‌شد. مدیران پیشرفت روشنی در شیوه بازی نمی‌دیدند و از سازمان دفاعی و ساختار تیم در زمین رضایت نداشتند. منچستریونایتد در این سه مسابقه هشت گل خورد؛ آماری که از تداوم مشکلات دفاعی حکایت داشت.
مساوی پرگل ۴-۴ برابر استون ویلا آخرین بازی کریک روی نیمکت بود. یونایتد در چهار دقیقه نخست دو گل عقب افتاد و ابتدای نیمه دوم هم نتیجه ۴-۲ را واگذار می‌کرد. بازیکنان در دقایق پایانی بازی را به تساوی کشاندند، اما جنگندگی‌شان برای نجات سرمربی کافی نبود. مدیران مشکل را فراتر از یک نتیجه می‌دیدند.
چرا منچستریونایتد به کریک اعتماد کرد؟
تصمیم باشگاه برای اعتماد به کریک پس از شروعی امیدوارکننده گرفته شد. او در ژانویه ۲۰۲۶ و پس از اخراج روبن آموریم، موقتاً هدایت تیم را برعهده گرفت. کریک فضای رختکن را آرام کرد، رابطه بازیکنان و کادر فنی را بهبود داد و اعتمادبه‌نفس بیشتری به تیم بخشید.
تأثیر او فقط روانی نبود. مدیران احساس می‌کردند سبک کریک آزادی بیشتری به مهاجمان می‌دهد و به بازگشت توان هجومی تیم کمک کرده است. منچستریونایتد در آن فصل با هدایت او ۱۲ بازی از ۱۷ مسابقه را برد؛ نرخ بردی حدود ۷۰.۱ درصد. تیم همچنین در لیگ برتر سوم شد و به لیگ قهرمانان اروپا برگشت.
رفتار آرام کریک هنگام بحران و تلاشش برای دورکردن انتقادها از بازیکنان، جایگاه او را نزد مدیران تقویت کرد. باشگاه در تابستان چند گزینه مربیگری را بررسی کرد، اما سرانجام تصمیم گرفت به او فرصت دائمی بدهد. کریک ۴۵ ساله قراردادی دوساله امضا کرد؛ قراردادی که بندهایی برای محافظت از باشگاه در صورت پایان زودهنگام همکاری داشت.
شروع امیدوارکننده اما به فصل جدید منتقل نشد و نتایج و نمایش تیم افت کرد. مدیران در مقطعی که کریک هنوز تمرین‌ها را زیر نظر داشت، مشغول مذاکره برای انتخاب جانشین او بودند. پس از جدایی‌اش نیز کریک دو روز دیگر تمرین تیم را هدایت کرد؛ درحالی‌که آینده‌اش عملاً مشخص شده بود.
بند فسخ هفت میلیون پوندی پوچتینو
درحالی‌که آینده کریک در باشگاه بررسی می‌شد، منچستریونایتد هم‌زمان برای جذب پوچتینو پیش می‌رفت. گزارش می‌گوید بند فسخ قرارداد او با فدراسیون فوتبال آمریکا ۱۰ میلیون دلار، معادل حدود هفت میلیون پوند، ارزش داشت. یک منبع مدعی شد نمایندگان پوچتینو جزئیات این بند را به باشگاه انگلیسی منتقل کردند.
مذاکرات دو طرف از روز دوشنبه جریان داشت. برادا روز چهارشنبه با فدراسیون فوتبال آمریکا تماس گرفت تا جزئیات بند فسخ را تأیید کند و قصد منچستریونایتد برای فعال‌کردن آن را اطلاع دهد. این تماس برای طرف آمریکایی غافلگیرکننده نبود؛ پوچتینو درباره ارتباطش با باشگاه انگلیسی با مسئولان فدراسیون صحبت کرده و تمایلش به بازگشت به لیگ برتر را پنهان نکرده بود.
منچستریونایتد و پوچتینو به توافق شفاهی برای قراردادی دو سال و نیمه تا تابستان ۲۰۲۹ رسیدند. نام این مربی پیش از این سه بار با نیمکت یونایتد پیوند خورده بود، اما هر بار همکاری شکل نگرفت. این بار چهارمین فرصت پیش روی اوست تا پس از دوره‌های مربیگری در تاتنهام، چلسی و پاری سن ژرمن هدایت یکی از بزرگ‌ترین باشگاه‌های جهان را برعهده بگیرد.
پوچتینو قرار است هشتمین مربی دائمی منچستریونایتد پس از بازنشستگی سر الکس فرگوسن در سال ۲۰۱۳ باشد. همین جابه‌جایی‌های پی‌درپی، تصویری از آشفتگی سال‌های اخیر باشگاه ارائه می‌کند. رسیدن به اولدترافورد می‌تواند رؤیای دیرینه مربی آرژانتینی را محقق کند، اما چالش اصلی او ساختن پروژه‌ای باثبات خواهد بود.
تعهد ملی پوچتینو و فرصت کم تا بازی لیورپول
پوچتینو قصد داشت پیش از رفتن به انگلیس مأموریتش با تیم ملی آمریکا را کامل کند. او آماده هدایت این تیم در دو بازی برابر هائیتی در لیگ ملت‌های کونکاکاف بود و تمرین بازیکنان را در مرکز تمرینی نزدیک آتلانتا زیر نظر گرفت. برنامه شامل بازی رفت در میامی و دیدار برگشت در سینسیناتی می‌شد.
انتظار می‌رفت پوچتینو ۱۸ نوامبر هدایت بازی دوم را برعهده بگیرد و پس از آن راهی پایگاه تمرینی منچستریونایتد در کرینگتون شود. دیدار یونایتد و لیورپول در آنفیلد برای ۲۲ نوامبر برنامه‌ریزی شده بود. در نتیجه، او فرصت چندانی برای شناخت بازیکنان، انتقال ایده‌هایش و آماده‌کردن تیم برای یکی از مهم‌ترین بازی‌های فصل نخواهد داشت.
گزارش احتمال می‌دهد پوچتینو پیش از سفر به آنفیلد فقط یک یا دو جلسه تمرینی با گروه جدیدش داشته باشد. احتمال غیبت چند بازیکن به‌دلیل تعهدات ملی نیز گزینه‌های او را محدود می‌کند. باشگاه تصمیم گرفت به برنامه ملی پوچتینو احترام بگذارد؛ انتخابی که از نظر قراردادی قابل‌فهم توصیف شده، اما درباره اولویت‌های یونایتد انتقادهایی به همراه داشته است.
این پرسش مطرح شده که چرا باشگاه برای حضور زودتر پوچتینو در کرینگتون اصرار نکرد؛ حتی اگر او بازی دوم آمریکا را هدایت نمی‌کرد. وقت بیشتر می‌توانست به سرمربی تازه‌وارد فرصت دهد بازیکنان را بشناسد، نقش‌هایشان را مشخص کند و اصول اولیه‌اش را توضیح دهد. او تیمی را تحویل می‌گیرد که با مشکلات فنی و روانی دست‌وپنجه نرم می‌کند و به بازسازی اعتمادبه‌نفس و نظم نیاز دارد.
بیرون‌ماندن پوچتینو تا پایان تعهدات ملی‌اش، هم‌زمان شد با روزهای پایانی حضور کریک در تمرین‌ها و انتشار خبر مذاکره با جانشینش. این وضعیت می‌توانست بر تمرکز بازیکنان و فضای تمرین اثر بگذارد. برخی تأخیر را اجتناب‌ناپذیر می‌دانند؛ گروهی دیگر آن را نشانه کندی منچستریونایتد در مدیریت انتقالی حساس می‌بینند.
نویل: مشکل یونایتد فقط مربیان نیستند
اخراج کریک بحث بحران ساختاری منچستریونایتد را دوباره داغ کرد. گری نویل، اسطوره باشگاه و تحلیلگر اسکای اسپورت، از این دیدگاه انتقاد کرد که تغییر مربی به‌تنهایی می‌تواند مشکلات را حل کند. او با اشاره به ۱۲ سال گذشته، زنجیره مربیانی را یادآوری کرد که نتوانستند یونایتد را به جایگاه پیشینش برگردانند.
در این دوره، مربیانی با سبک‌های متفاوت از جمله ژوزه مورینیو، لوئی فان خال، اوله گونار سولشر، اریک تن هاخ، روبن آموریم و مایکل کریک هدایت تیم را برعهده داشتند. از نگاه نویل، مشکل اصلی نبود ساختاری مدیریتی و یکپارچه است. باشگاه به بخش عملکردی قدرتمند، مدیریت مؤثر قراردادها و رهبری روشن در قلب ساختار خود نیاز دارد.
از زمان کناره‌گیری فرگوسن در سال ۲۰۱۳، مربیان موقت و دائمی متعددی روی نیمکت یونایتد نشسته‌اند. مورینیو با نرخ برد ۵۸.۳ درصدی بهترین آمار را میان مربیان دائمی پس از فرگوسن ثبت کرد و در آن دوره پرافتخارترین بود. او در فصل نخست سه جام گرفت: لیگ اروپا، جام اتحادیه و جام خیریه انگلیس. تن هاخ دو جام داخلی، فان خال جام حذفی و دیوید مویس جام خیریه انگلیس را بردند.
آمار کریک؛ از شروع درخشان تا سقوط
فاصله میان شروع کریک و پایان کارش در آمارها هم دیده می‌شود. او فصل گذشته ۱۲ برد از ۱۷ بازی داشت و نرخ پیروزی‌اش به ۷۰.۱ درصد رسید. در مجموع ۳۲ مسابقه، ۱۵ برد و نرخ ۴۶.۹ درصدی ثبت کرد؛ آماری که در میان مربیان دائمی این دوره فقط از رکورد آموریم بهتر بود.
در فصل جاری، کریک فقط سه برد از ۱۵ بازی داشت؛ نرخ بردی حداکثر ۲۰ درصد. منچستریونایتد در ۲۱ بازی پایانی پیش از اخراج آموریم نرخ برد ۳۸.۱ درصدی ثبت کرده بود. افت کریک یادآور تجربه سولشر هم بود: او در ۱۹ بازی موقت به نرخ برد ۷۳.۷ درصد رسید، اما این رقم در دوره دائمی‌اش به ۵۱.۷ درصد کاهش یافت.
این مقایسه نشان می‌دهد احیای موقت تیمی بحران‌زده الزاماً به معنای توانایی ساختن پروژه‌ای بلندمدت نیست. پوچتینو تیمی باثبات تحویل نمی‌گیرد؛ یونایتد با افت نتایج، مشکلات دفاعی و فشار هواداران و مدیران روبه‌رو است. او باید اعتماد بازیکنان را برگرداند و میان جاه‌طلبی هجومی و نظم دفاعی تعادل برقرار کند.
بازی لیورپول شروع ایده‌آلی برای مربی تازه نیست؛ زمان آماده‌سازی محدود است و احتمالاً فرصت تمرینی اندکی خواهد داشت. بااین‌حال، این مسابقه می‌تواند نخستین نشانه‌ها از تیمی را نشان دهد که پوچتینو می‌خواهد بسازد. چالش بزرگ‌تر از انتخاب مربی است: منچستریونایتد باید محیطی فراهم کند که به او امکان موفقیت و ماندن بدهد.
مربیان بزرگ آمده‌اند و رفته‌اند، برنامه‌ها تغییر کرده‌اند و بحران همچنان باقی مانده است. پوچتینو پس از سال‌ها انتظار به آستانه اولدترافورد رسیده، اما رسیدن به این نیمکت به‌تنهایی پیروزی نیست. او باید چرخه‌ای را بشکند که پیشینیانش را بلعیده و نشان دهد یونایتد می‌تواند فراتر از واکنش به نتایج ضعیف، پروژه‌ای پایدار بسازد.
دیدگاهها