مائوریسیو پوچتینو رسماً به‌عنوان سرمربی جدید منچستریونایتد انتخاب شده است؛ هدایت تیمی که سال‌هاست در بحران مدیریتی و ورزشی گرفتار شده و مربیان نامدارش یکی پس از دیگری در آشفتگی‌های باشگاه ناکام مانده‌اند. سرمربی آرژانتینی با تکیه بر اعتبار، کاریزما و فوتبال هجومی‌اش وارد اولدترافورد می‌شود، اما مسئله اصلی یونایتد فقط انتخاب یک مربی نیست. پرسش این است که آیا مدیران باشگاه این بار برای تغییر واقعی آماده‌اند یا پوچتینو نیز به جمع قربانیان اضافه خواهد شد؟
الیور براون، نویسنده ورزشی اتلتیک، شرایط یونایتد را به سیرکی تشبیه می‌کند که ورود یک چهره تازه هم لزوماً به پایان نمایش‌های تلخش منجر نمی‌شود. یکی از شوخی‌های پربازدید این هفته، ویدئویی ساختگی از سر جیم رتکلیف بود که در اتاق انتظار مصاحبه استخدامی، کنار شخصیت‌هایی چون مستر بین، مستر بلابی، کراستی دلقک و رونالد مک‌دونالد نشسته بود.
رفتار مدیران با مایکل کریک، بر این تصویر تلخ افزود. بیانیه جدایی او فقط ۱۴۳ کلمه داشت و هیچ‌یک از رتکلیف، عمر برادا، مدیر اجرایی، یا جیسون ویلکاکس، مدیر فنی، حاضر نشدند نامشان را پای آن بگذارند.
با این حال، پوچتینو از دور به آشوب اولدترافورد نگاه می‌کند و باور دارد می‌تواند ناجی این تیم باشد. او پس از دو بازی پایانی‌اش با تیم ملی آمریکا، هشتمین سرمربی تمام‌وقت یونایتد در ۱۳ سال گذشته خواهد شد؛ با احتساب مربیان موقتی که در این فاصله هدایت تیم را بر عهده گرفتند، شمار گزینه‌های امتحان‌شده به ۱۲ نفر می‌رسد. یونایتد مسیرهای متفاوتی را آزموده است: از سخت‌گیری‌های لوئی فان خال تا کاریزمای ژوزه مورینیو، از نگاه مدیریتی رالف رانگنیک تا اصرار تاکتیکی روبن آموریم. با این همه، هیچ‌کدام نتوانستند باشگاه را از بحران بیرون بکشند.
پوچتینو از جهاتی گزینه‌ای جذاب به نظر می‌رسد. او به فوتبال پرتحرک، پرس شدید و پرورش استعدادهای جوان اعتقاد دارد؛ سبکی که می‌تواند با انتظارات هواداران یونایتد همخوان باشد. حضورش در تاتنهام نیز نشان داد که توانایی ساختن تیمی رقابتی را دارد، حتی وقتی مدیران برای خریدهای بزرگ دست‌ودلباز نیستند. او اسپرز را به فینال لیگ قهرمانان اروپا رساند و مجموعه‌ای ساخت که هویت مشخصی داشت. با این حال، براون معتقد است باید میان محبوبیت و تصویر رسانه‌ای پوچتینو از یک سو و کارنامه افتخاراتش از سوی دیگر تفاوت قائل شد.
با وجود ۱۵ سال فعالیت در سطح باشگاهی، جام‌های دوران مربیگری پوچتینو به سه عنوان داخلی فرانسه محدود شده‌اند؛ افتخاراتی که در پاری‌سن‌ژرمن و با پشتوانه مالی گسترده مالکان قطری به دست آمدند. این آمار، فاصله میان محبوبیت و کارنامه افتخارات او را به پرسشی جدی تبدیل می‌کند.
شاید مهم‌ترین امتیاز پوچتینو توانایی تحمل فشار باشد. او در جام جهانی با حاشیه‌ای سیاسی روبه‌رو شد؛ دونالد ترامپ برای لغو کارت قرمز فولارین بالوگون مداخله کرد و فضای پیرامون تیم ملی آمریکا را ملتهب ساخت. با وجود این جنجال، پوچتینو اعتبار خود را حفظ کرد و حتی قراردادی چهار ساله دریافت کرد. او شنبه‌شب در میامی آمریکا را در بازی رفت مرحله یک‌چهارم نهایی لیگ ملت‌های کونکاکاف همراهی می‌کند؛ سپس ممکن است یکشنبه بعد در آنفیلد مقابل لیورپول قرار بگیرد، آن هم در شرایطی که یونایتد در منطقه سقوط جدول است.
چالش بزرگ‌تر، میزان اختیار و حمایتی است که مدیران در اختیار او می‌گذارند. فوتبال پوچتینو بر پرس مداوم، دوندگی بالا و تمرین‌های پرفشار استوار است. او حاضر نیست شدت خواسته‌های بدنی‌اش را کاهش دهد؛ حتی اگر بازیکنان کم‌تحرک فعلی را تا مرز فرسودگی ببرد. بعید است برای سازگار شدن با آن‌ها از اصولش عقب‌نشینی کند. اگر بخواهد در ژانویه بازیکنانی را کنار بگذارد یا نفرات تازه‌ای جذب کند، باید ببیند رتکلیف و مدیران باشگاه تا چه اندازه با خواسته‌هایش همراه می‌شوند. پاسخ منفی به درخواست‌های نقل‌وانتقالاتی می‌تواند خیلی زود رابطه طرفین را تیره کند.
سرنوشت آموریم نمونه روشنی از این نگرانی است. او از ویلکاکس برای کنار گذاشتن سیستم سه‌دفاعه تحت فشار قرار گرفت و احساس کرد اختیار لازم برای اجرای ایده‌هایش را ندارد. آموریم در اعتراض به این وضعیت گفت: «من به منچستریونایتد آمدم تا مدیر تیم باشم، نه اینکه صرفاً مربی باشم.» جمله‌ای که اختلاف او با ساختار باشگاه را آشکار کرد و به تعبیر براون، حکم پایان کارش را امضا کرد. اگر همان محدودیت‌ها گریبان پوچتینو را بگیرد، بعید است او نیز به‌سادگی از فلسفه‌اش دست بکشد.
ترکیب خط دفاعی یونایتد، یکی از نخستین مسائلی خواهد بود که سرمربی جدید باید درباره آن تصمیم بگیرد. براون تصور نمی‌کند پوچتینو برای مدت طولانی به خط دفاعی‌ای رضایت دهد که کریک در آخرین بازی‌اش مقابل استون ویلا به میدان فرستاد: پاتریک دورگو، نصیر مزراوی، لنی یورو و آیدن هون. این مجموعه پشتوانه مطمئنی برای بیرون کشیدن تیم از منطقه سقوط نیست. گری نویل نیز از سرمربی آینده خواسته پیش از قبول مسئولیت، تضمینی برای جذب دست‌کم دو مدافع در پنجره بعدی بگیرد.
نباید توانایی او در ایجاد اتحاد و انگیزه را دست‌کم گرفت. پوچتینو در تاتنهام نشان داد که می‌تواند هواداران را با خود همراه کند و تیمی فراتر از انتظارها بسازد. او شخصیتی متناقض دارد؛ سرسختی و روحیه جنگندگی یک مدافع سابق آرژانتینی را با توجه به ظاهر و تصویر عمومی‌اش ترکیب می‌کند و حتی با پیراهن‌های هوگو باس و موهای ژولیده روی جلد مجلات مد می‌رود. با این حال، در اولدترافورد کاریزما به‌تنهایی گرهی باز نمی‌کند.
یونایتد برای خارج کردن پوچتینو از قراردادش با تیم ملی آمریکا باید هفت میلیون پوند بپردازد؛ در حالی که می‌توانست پس از جام جهانی او را بدون پرداخت غرامت به خدمت بگیرد. پوچتینو با مالکی روبه‌رو خواهد شد که به سرسختی مشهور است و مدیر فوتبالی‌ای که تجربه هدایتش به رده‌های پایه محدود می‌شود؛ ساختاری که برای مربی خواهان بازسازی گسترده، چندان اطمینان‌بخش نیست.
پوچتینو سال‌ها رؤیای هدایت منچستریونایتد را در سر داشته و حالا فرصت تحقق آن را پیدا می‌کند. او می‌تواند با ایده‌های هجومی، توجه به بازیکنان جوان و توانایی ایجاد روحیه جمعی، تیم را به مسیر تازه‌ای ببرد؛ اما موفقیتش بیش از هر چیز به تصمیم مدیران بستگی دارد. یونایتد به یک نام بزرگ دیگر روی نیمکت نیاز ندارد؛ پیش از هر چیز باید تکلیف ساختار تصمیم‌گیری و حدود اختیارات سرمربی را روشن کند. اگر باشگاه حاضر نباشد برای تغییر هزینه کند، اختیار فنی بدهد و از سرمربی‌اش حمایت کند، حتی بهترین ویژگی‌های پوچتینو نیز کافی نخواهد بود.
براون در پایان، ورود پوچتینو را به پیوستن به سیرک منچستریونایتد تشبیه می‌کند؛ سیرکی که مربیان پیشین، از فان خال و مورینیو تا رانگنیک و آموریم، نتوانستند از آن جان سالم به در ببرند. پوچتینو شاید با رؤیای نجات یکی از بزرگ‌ترین باشگاه‌های جهان وارد اولدترافورد شود، اما اگر آشفتگی مدیریتی پابرجا بماند، ممکن است او نیز مانند گلوله‌ای از توپ سیرک به بیرون پرتاب شود.
دیدگاهها