جیمز اندرو سردبیر فورفورتو، مجله‌ای که سالهاست  با پرداختن به زوایای پنهان و پیدای بازی محبوب ما همدم هر ماه عاشقان فوتبال بوده، 30 راهکار برای نجات فوتبال ارائه داده. راهکارهای اندرو غالبا به فوتبال انگلیس مربوط است اما در مجموع همه آنها به فوتبال باز می‌گردد. با تیترهای اندرو، توضیحاتی در مورد نجات فوتبال خواهیم داد. راستی پیشنهادهای شما هم جزئی از آنهاست؟

قسمت سوم

 

18- تکلیف تخلفات مالی را روشن کنید

هرگاه مقررات جدیدی در دنیای وضع می‌شود، وکلا ابتدا یک بار برای آشنایی آن را می‌خوانند و سپس، بار دوم، برای دور زدن آنها!

زمانی که قوانین «بازی جوانمردانه مالی» (Financial Fair Play) و مقررات «سودآوری و پایداری» (Profit & Sustainability) در اوایل دهه ۲۰۱۰ در فوتبال معرفی شدند، قابل پیش‌بینی بود که تیم‌ها و افرادی به زودی راهی برای دور زدن آن خواهند یافت.

سپس و 16 سال بعد، صدور حکم محکومیت منچسترسیتی در ماه سپتامبر 2026 با 115 مورد تخلف، فوتبال انگلستان را وارد  بزرگ‌ترین بحرانِ حقوقی تاریخ طولانی‌ خود کرد؛ هیچ‌گاه مشروعیتِ چندین عنوان قهرمانی لیگ تا این حد زیر سوال نرفته بود. بی‌تردید، پرونده من سیتی مستوجب اعمال مجازات‌های سنگین است؛ هم به عنوان تنبیهی برای خود باشگاه و مالکان، و هم به عنوان عاملی بازدارنده. 

در چنین شرایطی گاهی این استدلال مطرح می‌شود که: «آیا به فکر هواداران نیستید؟ آن‌ها سزاوار مجازات شدن نیستند.» این حرف تا حدی درست است، اما مگر هواداران سایر باشگاه‌ها به خاطر قانون‌شکنی‌های منچسترسیتی متضرر نشدند؟

پس از تعیین تکلیف وضعیت منچسترسیتی، فوتبال انگلستان باید به‌طور جدی به  مسیر پیشِ روی خود بیندیشد. موردِ منچسترسیتی حادترین نمونه بوده، اما آن‌ها تنها باشگاهی نیستند که در ۱۵ سال گذشته قوانین مالی را نقض کرده‌اند. در میان قهرمانان لیگ برتر در این بازه زمانی، چلسی نیز مرتکب چنین تخلفاتی شده است؛ حتی لسترسیتی هم در مسیر صعود از دسته پایین‌تر (چمپیونشیپ)، دو فصل پیش از قهرمانی شگفت‌انگیزشان در سال ۲۰۱۶، زیان مالی بیش از حدِ مجاز ثبت کرده بود.

فهرست باشگاه‌های دیگری که قوانین را زیر پا گذاشته‌اند طولانی است: ناتینگهام فارست، اورتون، بورنموث (در زمانی که برای نخستین بار به سطح اول فوتبال صعود کردند) و بسیاری دیگر در سطوح مختلف لیگ‌های انگلستان. در آن بازه زمانی، تنها سه تیم لیورپول، آرسنال و منچستریونایتد بدون نقض قوانین مالی موفق به کسب عنوان قهرمانی لیگ برتر شده‌اند اما در مسیر هر یک از این قهرمانی‌ها بازی‌های غیر مجاز بی شماری رخ داده.

و این قسمت ترسناک ماجراست. جایی که لزوم اشد مجازات را برای پیشگیری از وقوع اتفاقات مشابه لازم می‌کند. در هر فصل چطور می‌توانیم تشخیص دهیم چه کسی تقلب می‌کند و چه کسی نه؟ آیا تمام آنچه می‌بینیم یک دروغ بزرگ است؟

از سوی دیگر، قوانین محدود کننده، می‌تواند مانع شکوفایی تیم‌های کوچک شود زیرا اساسا حضور در صف مدعیان در دوران فعلی فوتبال اروپا برای باشگاه‌های کوچک، مستلزم هزینه‌های هنگفت و در نتیجه زیر پا گذاشتن قوانین است. آیا باید جلوی تیم‌های کوچک‌تر را گرفت تا نتوانند با صرف هزینه به موفقیت دست یابند و بزرگترها، در حاشیه امن خود زندگی کنند؟

در سطوح پایین‌تر، باشگاه‌ها مجبورند ستاره‌های محبوب و پرورش‌یافته در آکادمی خود را بفروشند تا به عنوان «سود خالص» در دفاتر مالی‌شان ثبت ‌شود.

دیدگاه شما در مورد مقررات مالی احتمالا تا حد زیادی به بزرگی باشگاه مورد علاقه‌تان بستگی دارد. اما ماجرای منچستر سیتی برای تمام فوتبال بسیار زیان‌بار بوده. برای اوله گونار سولشایر یا برندن راجرز متاسفیم که تیم‌های  تحت هدایت آنها قهرمان نشدند (یا شاید هم شدند؟) همچنین برای یورگن کلاپ که می‌توانست یک امپراطوری بزرگ بنا کند. واقعاً چه کسی می‌تواند با اطمینان درباره جام‌ها سخن بگوید؟ به هر حال، این موضوع اکنون دیگر فایده چندانی برای کسی ندارد؛ آن فصل‌ها مدت‌هاست که سپری شده‌اند.

باشگاه‌های متخلف باید در همان لحظه و در همان فصلی که تخلف رخ می‌دهد شناسایی شوند تا بتوان با اطمینان کامل گفت که در ماه می، تیم‌ شایسته در حال جشن گرفتن است. در غیر این صورت، این مقررات فوتبال را برای همیشه محکوم به آن می‌کند که همواره با اما و اگرها و علامت‌های سؤال، همان ستاره‌های ابهام‌برانگیز قهرمانی همراه است.

 

17-  حل مشکلات مربوط به «پرداخت‌های حمایتی» به باشگاه‌ها

هدف از این پرداخت‌ها جلوگیری از بروز مشکلات مالی فوری برای باشگاه‌هایی بود که از لیگ برتر سقوط می‌کنند، اما این سازوکار مشکل دیگری ایجاد کرده؛ با افزایش مداوم درآمدهای تلویزیونی در سطح اول فوتبال، مبلغ این «پرداخت‌های حمایتی» نیز بیشتر شده و به باشگاه‌های سقوط ‌کرده منبع درامدی به‌مراتب بزرگ‌تر نسبت به سایر تیم‌های حاضر در چمپیونشیپ داده است. این باعث شکل‌گیری حلقه بسته‌ای از تیم‌هایی می‌شود که بلافاصله پس از سقوط به لطف این درآمدها امکان بازگشت به لیگ را دارند.

 

16-  حذف کارت زرد برای شادی پس از گل

در یک بازی حذفی پرالتهاب، در آخرین دقیقه بازی شما دروازه حریف را فرو ریخته‌اید و رویای رسیدن به دور بعد را تحقق بخشیده‌اید اما....

درست در لحظه پس از گل باید حواستان باشد که  هیجان‌زده نشوید یا در صورت ترشح بیش از حد آدرنالین طوری نشان دهید که انگار همه چیز عادیست. چک‌لیست قوانین از داخل جوراب‌تان بیرون بیاورید و حواستان به موارد ممنوعه باشد: پیراهن خود در نیاورید، شادی تان را با در آغوش گرفتن هواداران تقسیم نکنید و برابر چشم طرفداران حریف شادی نکنید (این مورد برای امانوئل آده بایور استثناست!) در هر سه مورد، جریمه‌اش دریافت کارت زرد است. و اگر یکی از قبل داشته باشید، به قیمت از دست دادن بازی بعدی. لعنتی....

93432584-81be-4dea-84ec-7d8c03bbf235.jpg

15-  جلوگیری از انباشت بازیکنان توسط باشگاه‌ها

باشگاه‌های بزرگ اکنون چنان مزیت مالی عظیمی دارند که می‌توانند پشت سر هم بازیکن جذب کنند و آن‌ها را در فهرست خود نگه دارند. عمق ترکیب‌ها فراتر از یک یا دو جانشین برای هر پست شده.

در چلسی، کار به جایی رسید که در رختکنِ زمین تمرین دیگر جایی نمانده و بازیکنان مجبور بودند در راهرو لباس عوض کنند و برخی بعدها به گروهی پیوستند که  مجبور شدند جداگانه تمرین کنند، زیرا تعداد بازیکنانِ آن‌قدر زیاد بود که امکان تمرین همه آنها وجود نداشت. این بازیکنان بدون شک حقوق خوبی هم از چنین باشگاه‌هایی دریافت می‌کنند بدون آنکه تاثیر مهمی در تیم داشته باشند. چه کاسبی افتضاحی....

 

14-  ممنوعیت استفاده از دستکش و ساق‌بندهای کوچک

اگر سردتان شده، چرا کمی بیشتر نمی‌دوید؟ خصوصا در مورد بازیکنانی که دستکش و پیراهن آستین‌کوتاه را انتخاب می‌کنند. خوشبختانه استفاده از گردن‌پوش‌های ورزشی در سال ۲۰۱۱ ممنوع شد؛ اما پایین دادن جوراب و ساق‌بند کوچک و دستکش پوشیدن هنوز راهی برای متمایز نشان دادن خود در زمین است. به محض مصدومیت این بازیکنان تقصیر را گردن بازی‌های فشرده و خشونت حریف و... می‌اندازند. حالا لطف کن و کمی تکل بزن رفیق...

 

قسمت بعد، به موارد بعدی و در راس آن هیولای فیفا اختصاص دارد...