طرفداری- عملکرد دروازه بان اول این روزهای فوتبال کشورمان کماکان سوال برانگیز است و نباید فراموش کرد تیم ملی ایران همواره در تاریخ فوتبال خود چه دروازه بانان بزرگی داشته است، از ناصر حجازی، تا احمدرضا عابدزاده و یا در همین اواخر مهدی رحمتی که علیرغم اشتباهاتی که داشت باز هم تا حدودی دل هواداران فوتبال ایران را قرص کرده بود.
سکانس اول:
سن کم علیرضا حقیقی و عملکردهای نسبتا خوبش در لیگ برتر از او یک لژیونر ساخت تا فوتبال کشور ما هم بالاخره صاحب یک لژیونر در پست دروازه بان شده و علیرضا حقیقی در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۲ با امضاء قراردادی ۴ ساله به باشگاه فوتبال روبین کازان روسیه پیوست؛ پیوستن حقیقی به روبین کازان آن هم در سن و سالی کم و البته پشتوانه فوق العاده بازی در تمامی تیم های پایه تیم ملی نوید یک دروازه بان خوش قد و قامت را به ما داد.
سکانس دوم:
با پیوستن حقیقی به تیم شهر کازان روسیه، او به یک نیمکت نشین تمام عیار تبدیل شد تا در میانه های فصل و بدون پوشیدن لباس تیم کازان حتی برای یک بار، در ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۳ با قراردادی به مدت شش ماه به صورت قرضی به باشگاه سابق خود یعنی پرسپولیس بپیوندد تا شاید بار دیگر به روزهای خوب فوتبالی خود بازگردد؛ اما وی تنها در دو بازی جام حذفی فوتبال ایران در برابر تیمهای دسته اولی پدیده مشهد و الوند به عنوان دروازهبان برای پرسپولیس به میدان رفت و در باقی بازی های لیگ پای ثابت نیمکت ذخیره های قرمزپوشان شده بود و نیلسون 40 ساله حسابی او را به نیمکت قرمزها پیچ و مهره کرده بود.
سکانس سوم:
در حالیکه تیم ملی ایران در بازی های انتخابی جام جهانی با درخشش فوق العاده رحمتی به خصوص در بازی های رفت برابر ازبکستان و کره جنوبی، نیمی از راه صعود را پیموده بود، اما با شکست برابر ازبک ها در تهران و مشکلات داخلی تیم ناگهان رحمتی به دلایلی نامعلوم مورد غضب کی روش قرار گرفته و رحمان احمدی در سه بازی حساس انتهایی برای تیم ما به میدان رفت؛ اوج کار رحمان در بازی یه یادماندنی برابر کره رقم خورد تا تیم ملی به جام جهانی صعود کرده و رحمان جایگاه خود در جام جهانی را فیکس شده ببیند.
سکانس چهارم:
با آغاز مشکلات دامنه دار کی روش با بازیکنان، ورق به سود حقیقی برگشت؛ در حالیکه همگان لیست تیم ملی برای جام جهانی را بسته شده می دیدند و حتی کی روش با نام هایی همچون دنیل داوری بازی می کرد ناگهان از راهروهای فدراسیون این خبر به گوش رسید که علیرضا حقیقی در جام جهانی برزیل فیکس تیم ملی ایران خواهد بود؛ دروازه بانی که با انجام "صفر" بازی رسمی در یک فصل فوتبالی به ناگاه سر از لیگ "پرتغال" درآورده و در تیم اسپورتینگ کوویلیا (هر چند در این تیم هم مشکلاتی نظیر درگیری با مدیرعامل تیم و دیگر مسائل حاشیه ای داشت) زیر نظر یکی از دوستان قدیمی کارلوس کی روش توپ بزند و بلافاصله در کمال تعجب با کمتر از 5 بازی ملی تبدیل به دروازه بان فیکس تیم ملی ایران در آوردگاه فوتبالی دنیا تبدیل شده و نماینده تمامی دروازه بان های فوتبال کشورمان باشد.
سکانس پنجم:
بازی برابر نیجریه و عملکردی نسبتا خوب برابر این تیم در بازی نخست، با آن مدل موها و ریش های نتراشیده و تبدیل شدنش به فَشن استار توییتر، فیسبوک و اینستاگرام و میلیون ها بار سرچ در گوگل باعث شد راه صد ساله را در 90 دقیقه طی کند؛ دروازه بانی که در برزیل تبدیل به نفر اول اردوی یوزهای پارسی تبدیل شده بود، خیلی زود تبدیل به پروفایل پیکچر و بک گراند خیلی از کاربران اینترنتی شده و در کمتر از 24 ساعت به هشتگ و برندی بین المللی تبدیل شده بود؛ اما آیا همه این ها برای حراست از دروازه تیم ملی ایران کافی بود؟
سکانس پایانی:
هیاهوی جام جهانی به پایان رسید و ایران با چهار گل خورده به تهران بازگشت و حقیقی تبدیل شد به شاهزاده سرزمین پارس، اما این پایان ماجرا نبود، روزهای کابوس وار حقیقی با پیوستنش به تیم انتهای جدولی پنافیل آغاز شد، بطوریکه تیمش تا پایان هفته 26ــم با دریافت 52 گل در انتهای جدول رده بندی لیگ پرتغال قرار دارد، اما اوج کار او در حساس ترین بازی سال ایران برابر عراق رقم خورد، که با عملکردی فوق العاده ضعیف، روی هر دو گل اول تیم عراق مقصر اول شناخته شد و سپس در پایان و در ضیافت پنالتی، 9 پنالتی را به درستی خلاف جهت تشخیص داد(!) تا از همان جا نسخه کارلوس کی روش را پیچیده باشد؛ شب گذشته و در جدال برابر سوئد باز هم روی هر دو گل ابتدایی بازی مقصر بود تا باز هم خاطرات بد بازی برابر عراق برایمان تکرار شود؛ خروج های کاملا اشتباه، سردرگمی در حین ارسال ها و جایگیری های ضعیف و تصمیم های اشتباه، بارها و بارها در بازی هایی مثل بازی مقابل عراق روی دو گل اول این تیم و همین بازی دیشب برابر سوئد، از او یک دروازه بان کاملا متزلزل ساخته؛ اما نکته جالب این است که عملکردهای ضعیف او طی ماه های اخیر در هیاهو های پیاپی همچون ماجرای دوپینگ علا عبدالزهرا و یا برکناری کی روش گم شده است.
حال باید منتظر ماند و دید پایان عصر کی روش در ایران با پایان دوران حضور حقیقی در تیم ملی همراه شده و دروازه بان دیگری جایگزین او خواهد شد یا اتفاق دیگری می افتد.
با تمام این تفاسیر با توجه به اتمام زمان کی روش، باز هم اکثریت رسانه ها به دنبال باقی ماندن کارلوس در سمت خود می باشند، اما آقای کی روش در صورت باقی ماندن لطفا بار دیگر در انتخاب دروازه بان شماره یک تیم ملی تجدیدنظر کن!
نظر شما در این مورد چیست؟