طرفداری- علایق رنگی در بسیاری از موارد پرده ی ضخیم تعصب را بر روی منطق تماشاگران فوتبالی می اندازد. قرمزها او را متهم به باندبازی در تیم ملی برای اسطوره بی بدیل فوتبال ایران یعنی جادوگر می کنند و اینکه اگر پافشاری مسئولان وقت برای سنگ اندازی پیش پای علی کریمی و حمایت از کاپیتانی نکونام در تیم ملی نبود به احتمال زیاد هم رکوردهای بازی ملی و هم گلزن سوم تیم ملی الان در اختیار جادوگر بود، آبی ها نیز او را متهم می کنند به ترک ناگهانی تیمشان و حواشی ایجاد کردن بعد از رفتنش از تیم. با این حال نکونام امروز در قله بازیهای ملی ایران ایستاده است. شاید تا سالها کسی حتی فکر صعود از این قله را نیز نداشته باشد. نکونام اما با همه ی احوالاتی که بر او گذشت درس های زیادی برای آموختن به بازیکنان جوان دارد:
الف) سالم زندگی کردن: علی رغم خوش تیپی و چهره تقریبا آرمانی از یک مرد او کمتر خود را درگیر حواشی خارج از فوتبال کرد. امریکه فوتبالیست های با استعداد ایرانی را به بیراهه برد. کمتر در رسانه های عمومی به تبلیغ تیپ و ظاهر خود پرداخت و بیشتر به سلامت بدنی خود توجه داشت. آنچنانکه کمتر بازیهای مهمی را بدلیل مصدومیت از دست داد. این یک راز مهم بود برای آنکه او بتواند به رکورد جاودانه علی دایی برسد و آنرا بشکند.
ب) قدرت تصمیم گیری های منطقی: نکونام در بسیاری از احوالات سیاسی-اجتماعی تقریباً بهترین تصمیمات زندگی را گرفت و یک روند بینابینی را در پیش گرفت. نه همچون مرد محبوب قرمزها در یک رقابت فرسایشی با نهادهای قدرت بسیاری از روزهای اوج فوتبالش را ازدست داد نه مانند برخی بازیکنان آنچنان شیفته لابی های سیاسی بود که مردم او را از خود ندانند.
ج) راه اوج گرفتن: او خیلی سریع برای پیشرفت راه منطقی خود را یافت. در همان ابتدایی ترین پیشنهادات خوب خود راه اسپانیا را در پیش گرفت تا هر مربی که به تیم ملی بیاید از او چشم پوشی نکند و آرام آرام خود را پای ثابت فهرست های ملی کرد. سختی های بازی در لیگ قدرتمند اسپانیا را به جان خرید و همیشه در یک فرم متوسط رو به بالا قرار گرفت. تا امروز در آخرین بازی ملی خود به یک رکورد دست نیافتنی در سالهای آینده دست پیدا کند.
آیندگان آرام آرام برخی اشتباهات او را در بازیهای ملی از یاد خواند برد و آنچه باقی میماند این است که نکونام بالاترین بازهای ملی را برای ایران انجام داده است. سومین گلزن برتر فوتبال ملی و مردی که هیچگاه برای تیم ملی راه قهر و آشتی را در پیش نگرفت.