اتفاقات بازی پرسپولیس – النصر نیز در ورزشگاه آزادی بی شباهت با مساله عدم کنترل دسته جمعی مردم نیست. افراط گرائی که مسابقه فوتبال با تیم ایرانی را همچون فتح قادسیه می پندارد و نشان دادن سر بریده شده با شمشیر عربی مشخص است که به مذاق بسیاری از مردمان سرزمین مقابل خوش نمی آید.
از مهدی طارمی و سوشا مکانی که علامت سر بریدن را در جواب عربستانی ها نشان می دهند، پیام صادقیان که خودش را بی ربط به زمین می رساند تا هواداری که با شعارهای ضد ملیت عرب در ورزشگاه حاضر می شوند گویا در همه این ها کینه عجیبی شکل گرفته است که هویت و فرهنگش مورد استهزا قرار گرفته است. حالا همه خود را در یک سنگر بزرگ ملی می بینند که دشمن مشخصی دارد که گویا می خواهد با سرهای آن ها بازی کند و آن ها ناخواسته متحد شده اند که در برابر آن بایستند. بسیاری بدون این که دارای سطح دانش چندانی باشند، به عواقب کار خود فکر کنند و یا معنای خاصی از آن را بفهمند در این جدال شرکت کرده اند . هرکسی به قول معروف «از ظن خود شد یارمن» در این مساله متحدند که باید از حریفی که به آن ها توهین نموده زهرچشم و انتقام گرفت. باورش برای این جماعت سخت است که با این همه سفرهای چشم گیر زیارتی در عربستان، سرمایه گذاری و مسافرت به امارات و دیگر کشورهای حوزه خلیج فارس ، و پیام صلح و دوستی دولت ایران برای بهبود روابط با همسایگان جوابش با توهین، انگشت نگاری، نشان دادن سر بریده شده، تهدید و در نهایت فاجعه فرودگاه جده روبه رو شوند.
احساسات هر ملت نسبت به ملت دیگر زائیده کنش های جمعی طرف مقابل است. اگر زمانی هلندی ها به نشانه یادآوری ضبط دوچرخه هایشان در زمان جنگ جهانی دوم بعد از پیروزی مقابل آلمان در یورو 1988 دوچرخه هایشان را به بالا پرتاب کردند و گفتند دوچرخه هایمان را پس گرفتیم، حالا ایرانی ها هم به نشانه شمشیر کشیده شده حسن الراهب گلزن تیم النصر به تلافی دست دستشان را به نشانه سر بریدن به زیر گلوی خود بردند. در مقام بررسی می توان تعبیری زشت و دد منشانه از هر دو حرکت کرد، با این حال آن چه قابل بررسی است این است که نمی توان در این جو احساسات جامعه را نادیده گرفت که بی آن که قصاب باشد به نمادگرائی سربریدن دست زده است. در جامعه ای که با مرز ملی وقومی مرزبندی شده چنین احساساتی ناگزیر و جبری است. شاید در این جدال ما نیاز به لازلوئی داریم که از جمع خشمگین بخواهد در مقابل رقیب متحدانه تنها سرود ملی بخوانند تا این اعتراض هرز نرود و تعبیر به خشونت و نژادپرستی نشود.