طرفداری- شالکه 04 آلمان پس از پیروزی بر رئال مادرید با نتیجه 4-3 در سانتیاگو برنابئو و حذف از لیگ قهرمانان، در 8 بازی آخر خود تنها یک پیروزی کسب کرده است. آبی های سلطنتی فصل را با ینس کلر شروع کردند اما پس از کسب نتایج ضعیف و حذف از جام حذفی آلمان در مراحل ابتدایی، سرمربی آلمانی از سمت خود کنار گذاشته شد و سکان هدایت به قهرمان سابق لیگ قهرمانان رسید. روبرتو دی ماتئوی کار بلد، به نظر می رسید فرشته نجات شالکه باشد. او ابتدا در نیم فصل اول نمایش نسبتا قابل قبولی داشت و موفق شد شالکه را با 27 امتیاز و تنها یک امتیاز اختلاف نسبت به تیم سوم، در جایگاه پنجم قرار دهد. این شروع، قطعا یک شروع رویایی برای ایتالیایی خونسرد نبود اما تقریبا همه را امیدوار به شروع موفقیت ها کرده بود.
با شروع نیم فصل دوم و پس از تعطیلات زمستانی، شالکه نمایش بسیار خوبی داشت. آن ها ابتدا از پس هانوفر برآمدند، سپس در آلیانز آره نا با بایرن به تساوی 1-1 رسیدند و در ادامه موفق شدند گلادباخ را در یک بازی خانگی شکست دهند. اما رفته رفته افت کردند و به فرانکفورت و رئال مادرید بازی ها را واگذار کردند. پس از آن هم دربی حساس روهر را به دورتموند باختند تا روزهای بحرانی برای آن ها شروع شود. پس از پیروزی به یادماندنی در برنابئو، تصور اغلب هواداران این بود که شالکه به روزهای شیرین گذشته بازگشته است، اما این تیره روزی های معدنچی ها بود که برای آن ها آغاز شد؛ شالکه در 6 بازی متوالی موفق به کسب پیروزی نشد. اولین و حساس ترین بازی آن ها تقابل سرنوشت ساز با لورکوزن در فلتینس آرنا بود. پس از شکست به لورکوزن در این بازی شاگردان دی ماتئو ناامید تر از قبل شدند، زیرا که به نوعی سهمیه لیگ قهرمانان را از دست رفته می دیدند. از سوی دیگر وقتی به عملکرد بازیکنان آبی پوش با دقت بیشتری نگاه می کنیم، عملکرد ضعیف خط هجومی این تیم در نگاه اول به چشم می آید. در بین 10 بازیکن برتر ترکیب شالکه، تنها 3 بازیکن هجومی در جمع آن ها دیده می شود که از این سه نفر ترانکیلو بارنتای سوییسی تنها 10 بازی را از ابتدا شروع کرده است و بازیکن ثابتی نبوده است.
نکته دیگر منفی در عملکرد شالکه، کند بودن حرکات تیمی آن ها است. شالکه با به ثمر رساندن تنها 2 گل از روی ضد حمله در جدول بوندس لیگا از این نظر به همراه هامبورگ در رده آخر قرار دارد.
عملکرد ضعیف خط دفاعی و تاکتیک های دفاعی شاگردان دی ماتئو قسمت دیگری از نمایش های ضعیف آن ها است. شالکه با 15.7 شوت دریافت شده به سمت دروازه اش در بین تیم های بوندس لیگا در رده آخر از نظر دادن موقعیت به حریف قرار دارد.
شالکه 04 در همین زمان، یک مقطع حدود 300 دقیقه ای بدون گل را پشت سر گذاشت. در این 8 بازی پس از پیروزی در برنابئو تا به امروز، شاگردان دی ماتئو تنها در سه بازی موفق به ایجاد موقعیت هایی بیشتر نسبت به حریف شدند که یکی از آن ها پیروزی 3-2 برابر اشتوتگارت بود. نمایش بسیار ضعیف آن ها برابر وولفسبورگ، حاوی دو پیام احتمالی برای بوندس لیگا و هواداران بود؛ یا دوران پیشرفت گرگ ها در بوندس لیگا در حال شروع شدن است یا شالکه قدرت سابق خود را از دست داده است. نمایش آخر معدنچی ها برابر کلن، زنگ خطری جدی برای دی ماتئو و سران شالکه بود؛ مدت زیادی از آخرین زمانی که شالکه در یک رقابت اروپایی نبوده است می گذرد و اروپا به نوعی به حضور معدنچی ها در رقابت ها، عادت کرده است. از طرفی مسیر از دست رفتن قدرت برای تیم های بزرگ آلمانی از همین کسب نکردن سهمیه اروپایی شروع شده است. وضعیت امروز اشتوتگارت، برمن و هامبورگ، شاید وضعیت چند سال آینده شالکه 04 باشد.
