طرفداری - سوت پایان بازی در برنابئو که زده شد هر فردی برای خودش وضعیت متفاوتی داشت. متفاوت ترین وضعیت اما در آن بین بدون شک متعلق به فردی بود که به محض شنیدن سوت پایان بازی و نوشتن برگ مهمی از تاریخ، تصاویر مختلفی شروع به رژه کردن در ذهنش کرده بود. حالش دقیقا شبیه روزهای اولی شده بود که رفته رفته نامش داشت بر سر زبان ها می افتاد. به همان اندازه جوان، بی باک و صد البته «دیوانه» شده بود. سرش را دیوانه وار به اطراف تکان می داد و همچون کودکی چند ساله بالا و پایین می پرید. سرش را طوری به پوگبا می کوبید که اگر اختلاف سنی میان آن دو را نمی دانستید با خود قطعا فکر می کردید که باید هم سن و سال باشند!! جی جی بوفون دیوانه وار بیش از یک دهه جوان شده بود. دقیقا مثل همان روزهایی که در پارما به محض یک سیو حتی معمولی، مشت هایش را گره می کرد و به خوشحالی می پرداخت. هیچ گاه فراموش نمی کنم روزی را که یکی از ورزشی نویسان مشهور ایتالیا به او بابت خوشحالی های نامتعارفش عنوان «دیوانه» را داده بود. بوفون دیشب مجددا تبدیل به همان دیوانه دوران جوانی و اوایل شهرتش شده بود.
کمتر از چند ساعت از صعود حماسی و تاریخی یووه به فینال نگذشته بود که تصاویر جنون انگیز خوشحالی های جی جی بوفون در برنابئو راهی شبکه های اجتماعی شد و دست به دست میان علاقه مندان به فوتبال چرخید. جمله «this is why we love football" خیلی زود همه گیر شد و فضای مجازی را قرق کرد. عکس های خوشحالی و مشت های گره کرده بوفون و حتی اشک هایش در کنار این جمله تبدیل به جذاب ترین معقوله شبکه های اجتماعی شده بود. تفاوتی نمی کرد شما طرفدار چه تیمی بودید، فراتر از رنگ ها و تیم ها در آن لحظات این جی جی بوفون بود که حکمرانی می کرد. آخرین باری که بوفون را تا این اندازه دیوانه دیده بودم، مربوط به زمانی می شد که آن ها توانستند اولین اسکودتوی پس از 2006 را با آن حماسه آلکس در دیدار مقابل لاتزیو برنده شوند. پیش از آن نیز در فینال برلین زمانی که گروسو پنالتی اش را وارد دروازه کرد، جی جی را تا این حد در مرز جنون یافته بودم. اما جنون برنابئو دیشب با همه این روزها فرق می کرد.
برای جی جی چندان دشوار نبود که پس از سال 2006 همچون تورام و زامبروتا راهی بارسلونا شود. لیگ قهرمانان اروپا؟ برای بوفون آسان ترین کار در دوران ورزیش فتح چند باره این جام بوده است. او اگر در تابستان 2006 یا 2007 به یکی از چندین پیشنهادش پاسخ مثبت می داد نه تنها چند بار فرصت فتح لیگ قهرمانان را در اختیار می داشت بلکه می توانست به جای اینکه سال های زیادی علی رغم شایستگی در حاشیه حضور داشته باشد، عناوین، رکوردها و افتخارات فردی را نیز به خود اختصاص دهد. این جمله " حیف است جی جی یک لیگ قهرمانان نبرد" جمله مضحکی است. بوفون خودش با خواست قلبی خودش فتح این عنوان را با تیمی جز یوونتوس کنار زد. آسان ترین کار برای او فتح لیگ قهرمانان اروپا بود. خیلی ساده می توانست جزئی از تیم میلان قهرمان سال 2007 یا بارسلونای پپ گواردیولا باشد. دنبال علت ماندن بوفون در یوونتوس می گردید؟! تصاویر دیشب پس از سوت پایان بازی در برنابئو را مرور کنید. جایی که بوفون همزمان 20 لیگ قهرمانان برنده شده بود!! خوشحالی، حس و افتخار لحظات حماسی دیشب در برنابئو با برنده شدن ده ها لیگ قهرمانان برای بوفون برابری می کرد.
از 2006 به این سمت که یووه سقوط کرد، چشم های جی جی بوفون از دارایی های معنوی هواداران این تیم محسوب می شد. دارایی عظیم که هر هوادار یوونتوسی در هر کجای دنیا می توانست با لحظه ای خیره شدن به آن آرامش پیدا کند. لحظه ای که هر هوادار یوونتوس می توانست با تماشای مردمک های دیوانه چشم های بوفون با خودش بگوید:" ما بر می گردیم جی جی، این طور نیست؟" جی جی بوفون لعنتی ترین مردمک های تمام تاریخ بشریت را دارد. خیلی غیر ممکن است در یک لحظه میلیون ها نفر با خیره شدن به چشم های یک انسان همزمان امید، عشق و شرافت در ذهنشان تداعی شود. اما جی جی بوفون چنین خاصیتی دارد. فینال برابر بارسلونا؟ گرفتن لیگ قهرمانان اروپا توسط بوفون؟ خیلی مضحک است. دیشب در برنابئو برای بوفون همه زندگی اتفاق افتاد. جایی که بار دیگر توانست با مردمک هایش میلیون ها نفر را دیوانه کند. هیچ تفاوتی در اصل قضیه نخواهد کرد. بوفون جام را د ر برلین بالای سر ببرد یا خیر، او برنده 20 لیگ قهرمانان خواهد بود. جی جی بوفون «لعنتی» ترین دروازه بان تاریخ است. دروازه بانی که تنها یک دروازه بان نبود، بلکه نماد عشق، امید، وفاداری و شرافت میلیون ها انسانی بود که در بی پناه ترین لحظات زندگیشان با خیره شدن به مردمک های چشم های او آرام می شدند. آینده هیچ گاه قابل پیش بینی نمی تواند باشد، این طور نیست؟!...
