طرفداری- این روزها و پس از شایعات فراوانی که در مورد مساله تبریز به وجود آمده است، وزیر ورزش به تبریز رفته است. اینکه مشاوران وزیر ورزش چه کسانی هستند و آیا ایشان اصلا به فوتبال و قوانین آن آشناست یا خیر بر ما پوشیده است. به زبان آوردن احتمالاتی مثل "تجدید شش دقیقه پایانی بازی" که خیلی شیک از سوی بهروان نیز تایید و تکرار می شود یکی از همان دسته صحبت هاست.
اما وزیر ورزش امروز با بیان اینکه فغانی مقصر است اما تعمدی نداشته در خصوص اتفاقات تبریز و خسارات وارد شده به ورزشگاه یادگار امام می گوید:" معمولا دیگر حضور 70 هزار تماشاگر در ورزشگاهها به صلاح نیست و یا حتی در دنیا به سمتی رفتهاند که ورزشگاههای 35 هزار نفری میسازند."
تعجب آور است نه؟ شخص اول ورزش این مملکت می گوید دیگر در هیچ جای دنیا ورزشگاه های بالای 35 هزار نفری نمی سازند. لابد دنیای ایشان با ما متفاوت است. یا شاید هم دلیل اینکه انگلیس با آن همه امکانات میزبانی جام جهانی نمی گیرد چیزی به جز ورزشگاه های کوچک و قدیمی این کشور است.
قطعا مساله کنترل هواداران، پیش از اینکه امنیتی و مربوط به نیروی انتظامی باشد، یک بحث فرهنگی است. تا فرهنگ سازی نشود قطعا هزاران نیروی ضد شورش هم نمی تواند جلوی فحاشی، سنگ پرانی و اعتراضات نامتعارف هواداران را بگیرد؛ اما جناب وزیر، راهکار پاک کردن صورت مساله برای کنترل کردن ورزشگاه ها بیشتر طنز است تا علمی و مطالعه شده. مثلا فرض کنیم ورزشگاه آزادی را که یکصد هزار نفر گنجایش دارد، پس از پر شدن طبقه اول ببندیم.
اصلا بیایید فرض کنیم یادگار اما تبریز 20 هزار نفری است. جالب است اکنون کشورهای حاشیه خلیج فارس هم ورزشگاه های خود را بدون پیست تارتان می سازند و هواداران درست در کنار خط طولی زمین بازی را تماشا می کنند، اما ما می خواهیم ورزشگاه 30 هزار نفری بسازیم. چرا؟ چون اشتباه کرده ایم و نمی خواهیم قبول کنیم کنترل 80 هزار هوادار د ر ایران، کار 100 نفر پرسنل نیروی انتظامی نیست. متاسفانه هم در فرهنگ مشکل داریم و در کنترل بحران!