طرفداری- در نوامبر 2011 بود که اسپید ولز را برای آخرین بار در بازی دوستانه مقابل نروژ که به پیروزی 4-1 انجامید هدایت کرد. پانزده روز بعد، هافبک 41 ساله سابق اورتون و نیوکاسل خودکشی کرد. در نتیجه ولز به جام جهانی راه پیدا نکرد و بلیمی (که نزدیک ترین دوست گری بود) آنقدر خسته بود که از تیم ملی و کمی بعد از فوتبال خداحافظی کرد.
به گزارش Fourfourtwo، بلیمی پس از راهیابی به یورو گفت:
سال هاست که کارهای سختی انجام می شود. نخستین بازی اکثر بازیکنانی که به یورو رسیدند، را به یاد دارم. دیدم که چطور بزرگ شدند. روز های خوب و بد آن ها را دیدم و باید بگویم صعود به یورو یک شبه اتفاق نیفتاد. به یاد دارم که با آن ها بازی کرده و شکست های زیادی را متحمل شده بودیم. در آن زمان (با آن نسل جوان) همیشه وقتی نمی توانستیم رقابت کنیم، می گفتم که فقط به حالا فکر نکنید. به مسیری که در آن گام بر می داریم فکر کنید و این مسیر به سهمیه می انجامد. امیدوار بودم که بیشتر در تیم باقی بمانم اما این طور نشد. اما همیشه ارزش این گروه ویژه از بازیکنان را می شناختم. آن ها متفاوت از تیم های ولز سابق بودند. یکی دو باری تا نزدیکی سهمیه رفتیم، اما این تیم متفاوت بود. کیفیت تیم، میانگین سنی و بازیکنانی مانند گرت بیل و آرون رمزی تفاوت های بزرگی را با گذشته نشان می دادند.
یک انسان بزرگ (اسپید) آمد و تیمی را ساخت که بهترین تیمی بود که برایش بازی کرده بودم. بازی با نروژ را به یاد دارم که پس از آن فکر می کردم به برزیل خواهیم رسید. همان قدر خوب بودیم. اما می دانیم که چه اتفاقی افتاد و چطور حذف شدیم. دیدن جشن این بازیکنان در بوسنی دشواری های خود را داشت، چون بخشی از من فکر می کرد در آن زمان هم می توانستیم صعود کنیم. در آن زمان هم تیم خوبی داشتیم. اما این تیم، لایق ترین تیم برای صعود بود. تلاش و حمایتی که آن ها برای رسیدن به یورو به کار بسته بودند و در نهایت آن شادی زائد الوصف، چیزی بود که اوقات خوشی را برای من ساخت.