طرفداری- این اولین بار نبود که برخلاف روند بازی نتیجه ای متفاوت در این دیدار سنتی در حال رقم خوردن بود. بسیاری از دربی ها در گذشته نیز حال و هوائی چون دربی 81 داشت و برخلاف روند بازی نتیجه ای برعکس را رقم زده بود. به طور مثال پرسپولیس در دیدار رفت سال 74(باخت 3بر1)، دیدار برگشت آخرین دوره لیگ آزادگان سال 79(باخت 1بر0)، دیدار رفت و برگشت لیگ دهم حرفه ای (هر دوباخت 1بر0) شایسته شکست نبود و یا در بازی برگشت لیگ حرفه ای دور ششم این امکان را داشت که به جای تساوی یک بر یک با اختلاف تیم مرفاوی را شکست دهد. تیم استقلال هم در سال 68(باخت 1بر0)و یا دربی فینال جام حذفی سال 78(باخت 2بر1)بازی بهتری از خود به نمایش گذاشت، ولی نتیجه مناسب را به دست نیاورد. برای جماعت دربی باز تمام صحنه های این دربی می تواند در لوح حافظه آن ها ثبت شود، ولی مساله اینجاست که جماعت دربی باز آن قدرها زیاد نیست که به طور مثال تعداد تیرک و موقعیت گل را در هر دربی یادش بماند.
از همین منظر می توان به پرویز مظلومی حق داد که بعد از گل آن چنان محافظه کارانه به دنبال پیروزی رفت که همه نیروهای دفاعی خودش را وارد بازی نمود. وی می دانست که در این فوتبال برای کسب محبوبیت و افتخار در بین هواداران همین که با برد خارج شود کافی است و همین بازی دفاعی هم خیلی زود از حافظه بسیاری پاک خواهد شد و تازه از یاد هم نرود، جز یک پانویس کوچک خللی در پیروزی وی ایجاد نخواهد کرد. تیم پرسپولیس درخشان هم بعد از گل دوم فصل گذشته در دیدار رفت به وقت کشی و دفاع کامل پرداخت که اکنون کمتر کسی به آن اشاره می کند . همین برد در دربی عاملی شد که درخشان در همه جا بگوید که راه بردن دربی را به مربیان پرسپولیس یاد داده ام! در اینجا اما هرچند معادلات مظلومی درانگیزه، حملات مداوم و تلاش همه جانبه پرسپولیسی ها نقش بر آب شد تا وی به نوعی به خاطر تعویض های دفاعی ، ترس بیش از حد و بازی محافظه کارانه مورد مواخذه قرار بگیرد، اما مظلومی تنها چند ثانیه تا یک پیروزی شیرین فاصله داشت تا بعد از برد قیافه حق به جانبی بگیرد و مثلا اظهار بدارد: «اساسا من را برای دربی ها ساخته اند»
اما یک نکته اینجا آزار دهنده است. این که تحلیل کارشناسی بازی را بر خلاف واقعیت جلوه دهیم و سعی کنیم تعادل را بین دو تیم رعایت نمائیم. بعد از بازی دربی 81 بسیاری از کارشناسان به جذابیت و لذت تماشای این دیدار نسبت به دربی های گذشته اشاره کردند، با این حال وقتی از جذابیت ولذت این بازی صحبت می کنیم باید توجه کنیم که تنها یک طرف نسبت به این معادله برحق بوده، وگرنه تیمی که تنها یک موقعیت گل و یک شوت ایستگاهی در چهارچوب داشته که نمی تواند فوتبال زیبائی را نشان داده باشد. متاسفانه صداوسیما و ابزارهای رسانه ای همسان آن ها که دوست دارند بدنه هواداری دو باشگاه را حفظ نمایند، سعی در این القا دارند که جذابیت و زیبائی بازی دو طرفه و نتیجه تساوی عادلانه است. این چنین امری با واقعیت این بازی در تناسخ قرار دارد. اگر قرار باشد به دلیل حس بی طرفی واقعیت ها را نادیده گرفت، دیگر چرا کارشناسی می کنند. درست است که به فوتبال زیبا جایزه نمی دهند، اما دیگر قرار نیست که در تحلیل کارشناسی هم نادیده گرفته شود و همه بازی دو رقیب در یک ترازوی مساوی قرار داده شود. اگر به ریز جزئیات بازی نگاه کنیم پرسپولیسی ها با وجود تساوی از بازی شجاعانه تیم خودشان رضایت دارند که مقابل تیم صدرنشین مالکیت توپ، موقعیت گل و نبض بازی را در دست گرفتند. اما هواداران استقلال از این امر راضیند که هواداران پرسپولیس به کسب نتیجه مساوی مقابل آن ها خوشحالی می کنند. این دو نشان دهنده تفاوت نگاهی است که از این بازی نشات گرفته و نمی تواند در معادلات کارشناسی بازی نادیده گرفته شود. این که پرسپولیسی ها از بازی تیمشان رضایت دارند و استقلالی ها از قدرت خودشان خارج از این بازی!