طرفداری- اریک لاملا که دو سال پیش به عنوان یکی از بازیکنانی به اسپرز آمد که با پول فروش گرت بیل خریداری شده بودند، اندک اندک توانست در انگلستان خود را به اثبات برساند. در آستانه بازی مقابل آرسنال او نقاط مثبت زیادی در این روزهایش می بیند.
به گزارش استاندارد، او اینطور از تفاوت ها گفت:
دیوانگی در انگلستان کمتر است. در ایتالیا و آرژانتین شاید وقتی در مسابقه ای شکست خوردید، حتی نتوانید از استادیوم خارج شوید. این اتفاق در آرژانتین و رم وقتی خوب نتیجه نمی گرفتیم رخ می داد. در ایتالیا پس از چند شکست، طبیعی بود که اعزای تیم در کمپ تمرینی بمانند و به خانه نروند. این اتفاقی نیست که در انگلستان رخ دهد. در اینجا هواداران می خواهند که دربی ها را برنده شوید اما احترام بیشتری قائلند. خوب یادم هست که پس از برد 2-1 فصل قبل مقابل آرسنال آن ها به چه شکل از ما حمایت کردند.
او نخستین بازی خود برای اسپرز را مقابل همین آرسنال انجام داد.
کار سختی بود چون به تازگی به انگلستان آمده بودم و در هتل زندگی می کردم. تنها دو روز از زندگی ام در لندن سپری شده بود و به خوبی همبازی هایم را نمی شناختم. به سختی می توانستم کلمه ای انگلیسی صحبت کنم پس درک درستی نداشتم. خوشبختانه حالا از نظر زبان پیشرفت داشته ام و این کمک بزرگی است. در فصل نخست کار سختی داشتم و زیاد بازی نمی کردم. آنقدری که فکر می کردم به من بازی نرسید و مصدوم شدم. مصدومیت به درازا کشید و اوضاع به هم ریخت. به زمین تمرین می رفتم اما نمی توانستم آمادگیام را کسب کنم و تجربه دردناکی بود. اما تردیدی نداشتم که می خواهم به کارم ادامه دهم. وقتی در فصل دوم بازگشتم، همه چیز فرق کرد. اما باید شخصیت قدرتمندی می داشتم. می توانستم در آرژانتین بمانم اما می خواستم رشد کنم. به ایتالیا رفتم و بعد به تاتنهام آمدم. به عنوان جوانی از آمریکای جنوبی باید بگویم که در آن جا بدون دانش زیادی از تاکتیک ها هم می توانید بازیکن با استعدادی به شمار بروید. اما اینجا همه چیز تاکتیکی تر است. پس وقتی به اروپا می آیید، باید جنبه های زیادی از بازی را یاد بگیرید.
اوسوالدو آردیلس و ریکی ویا دو ستاره آرژانتینی ای بودند که پس از قهرمانی آن ها در جام جهانی 1978 به اسپرز پیوستند و به عنوان یکی از نسل های طلایی این باشگاه به شمار می روند.
با آردیلس ناهار خورده ام و او را فردی بزرگ پر از نصیحت های مفید یافته ام. از حرف هایی که به من زد خوشحالم. او به من کمک کرد که بزرگی این باشگاه و نماینده آن بودن را درک کنم. وقتی که او را در زمین تمرین دیدم، به من گفت که سلام، تمرین بس است بیا حرف بزنیم! او بخشی از تیمی بود که قهرمان جهان شد و همه در اینجا و آرژانتین او را می شناسند. می دانم که او چه اثر بزرگی در این باشگاه داشت و می خواهم همان مسیر را دنبال کنم.