طرفداری- ساندرو ماتزولا، اسطوره ی اینتر در مصاحبه با کوریره دلو اسپورت گفت: "هررا همواره به ما می گفت که ابتدا مغزتان را تمرین دهید و سپس پاهایتان را. او آن قدر از ما کار می کشید که به اوج خستگی می رسیدیم. هررا در روز های دوشنبه و روزهای پیش از بازی تمرینات سختی به ما می داد. او یک پزشک نبود اما برای ما رژیم غذایی فوق العاده سخت گیرانه ای تعیین کرده بود." ماتزولا که چهار اسکودتو و دو جام قهرمانان اروپا را در طول سال های 1962 تا 1971 را با اینتر فتح کرده است ادامه داد: "شاد ترین لحظه من در اینتر،اولین حضور در فینال مسابقات اروپا در برابر رئال مادرید بود. ما در آن موقع تلویزیون نداشتیم و مجبور بودیم تا به کافه برویم و بازی را تماشا کنیم. در همه فینال های اروپایی ما با رئال مادرید روبرو شدیم و من شیفته دی استفانو بودم. او بسیار شبیه پدرم بازی می کرد. در هنگام گرم کردن من ناگهان او را روبروی خود دیدم، او یک ستاره و گلزن قهار بود." ساندرو ماتزولا اضافه کرد: " من همچنان در حال تماشای آلفردو بودم که ناگهان لوییز سوارز به شانه ام زد و گفت: ساندرو، ما می خواهیم تمرین را آغاز کنیم، تو همچنان می‌خواهی دی استفانو را تماشا کنی؟ من در آن شب موفق به گلزنی شدم و با تمام وجودم به خوشحالی پرداختم، و نمی توانستم به آن پایان دهم. " "بدترین لحظات فوتبالی من به سال 1967 باز می گردد، هنگامی که ما در طول یک هفته، جام قهرمانان اروپا و اسکودتو را از دست دادیم، در مسابقه مقابل سلتیک و آن بازی نفرین شده مقابل مانتوا. مدافعان مانتوا چند بار به من فرصت گلزنی دادند اما من موفق نشدم تا زمانی که سارتی، دروازه بان مانتوا آن خطای لعنتی را انجام داد. من او را به خوبی می شناختم، او همیشه خطاهای بزرگ را ساده تصور می کرد، هیچ عقیده بدی در ذهن خود ندارم اما او سال بعد به یوونتوس پیوست. در هنگام بازگشت از مانتوا من در تمام طول سفر در حال گریه بودم. " ساندرو ماتزولا در پایان تیم منتخب خود را معرفی کرد: "گتزی، بورگنیش، جک چارلتون، پیکی، فاکتی، بکن بائر، ریورا، مسی، پله، کرایف، فان باستن"

بخش اول این مصاحبه را در این‌جا می توانید بخوانید.