طرفداری- از گسترش فولاد تبریز می توان به خاطر سبک بازی اش به عنوان پرسپولیس دوم یاد کرد. شاگردان کمالوند فوتبالی پویا و روبه جلو را ارائه می دهند اما در دفاع ضعف دارند. در هر بازی موقعیت های بی شماری خلق می کنند اما نمی توانند از بیشتر خطرهایشان گل بسازند. در عوض مغلوب اندک خطر های ایجاد شده توسط حریفان می شوند و مدافعشان نیز به مانند مدافعان پرسپولیس متزلزل ظاهر می شوند. اشتباهات پرشمار مدافعان کند و پیر گسترش صدای سرمربی را هم در آورده است اما با این حال بازیکنان تهاجمی جور مدافعان را می کشند.
گسترش از پست هافبک دفاعی تا مهاجم از مهره های خلاق، سریع و باتکنیکی سود می برد که در هر مسابقه خطرهای زیادی را بر روی دروازه حریف ایجاد می کند و عمده آن ها با بی دقتی به هدر می رود. حتی در دیدار امروز که داریوش شجاعیان تاثیرگذارترین مهره تهاجمی گسترشی ها حضور نداشت، این تیم 4 گل زد و چند گل دیگر هم نزد. شاید کمالوند در نزد بسیاری از مخاطبان فوتبال چهره شناخته شده ای در مقایسه با برخی از سرمربیان اسم و رسم دار نباشد، ولی به راستی او در گسترش فولاد با میدان دادن به جوانان بعضا ناشناخته و همچنین ارائه یک فوتبال تهاجمی و زیبا( که کمتر در لیگ ایران مشاهده می شود) به فوتبال ایران خدمت بزرگی می کند که به راستی شایسته تقدیرا است.