اختصاصی طرفداری- پیشرفته شدن صنعت خودروسازی باعث پیشرفته شدن سوخت های آن هم نیز شده است. همه و همه امروزه به دنبال آن هستند تا سوخت هایی با هزینه و آلودگی کمتر و بازدهی بیشتر تولید کنند. یک ماشین فرمول یک از حدود 80000 قطعه تشکیل شده است که با دقت و ظرافت خاصی کنار هم قرار گرفته اند. همه ی این قطعات یک چیز لازم دارند...سوخت.
ماشین های فرمول یک در گذشته از سوخت بنزینی سایر خودروها استفاده می کرد اما امروزه سوخت های ماشین ها چیزی بین سوخت خودرو و هواپیما می باشد. این سوخت ها بدون هیدروکربن هستند و شرکتی وابسته به فدراسیون آن را تولید می کند. همانند تایرها، سوخت های همه ی خودرو ها هم باید یکسان باشد تا مسابقه در شرایط برابر انجام شود. دلیل این کار این است که سوخت هایی که از خود پسماند های جامد سنگین به جا می گذارند وزن خودرو را بالا برده و همان چند گرم هم برای قهرمان نشدن یک خودرو کافی است.
در گذشته هیچ محدودیتی برای سوخت گیری و مقدار سوخت خودروها وجود نداشت اما در سال 2014 فدراسیون اتومبیل رانی قانونی را تصویب کرد که طی آن هر خودرو فقط می تواند تا سقف 100 کیلوگرم از سوخت را در هر مسابقه استفاده کند.
قبل از هر مسابقه مهندسان بیشترین فشار را به موتور خودرو می آورند تا حداکثر مصرف سوخت خودروها را بررسی کنند و عملکرد موتور را زیر ذره بین خود بگیرند.