طرفداری- خیلی وقت ها تو مواردی گیر می کنیم. در مشکل غرق می شویم و فکر می کنیم هیچ راه گریزی نیست. اما همیشه یک راه است یا حداقل یک فرشته نجات هست. فوتبال آلمان در تاریخش پر بوده است از این فرشته های نجات. کسانی به مانند گرد مولر که همیشه لباس فرشته گونه خود را بر تن داشتند و یا کسانی مانند هربش که برای مدتی لباس خود را می پوشند و نجات می دهند و می روند. ماتیاس زامر یکی از آن فرشته هاست. همیشه بوده است. پر تلاش و زحمت کش. آلمانی ها اعتقاد دارند او یاد فرانس بکن بائر را در تیم ملی زنده کرده است. بازیکنی که پس از فرو ریختن آن دیوار لعنتی در برلین به تیم متحد دو آلمان پیوست.افسون گری نمی کرد. شاید جذاب هم بازی نمی کرد. اما همه فرشته ها یکسان نیستد. او فرشته آلمان در یورو 1996 در خاک انگلیس بود. برای اینکه نشان دهد فرشته است شاید همان تک گل به کرواسی در مرحله یک چهارم نهایی کافی بود. بازی در آمد، آلمان برد، به فینال رفت، قهرمان شد. زامر تاریخ سازی کرد.
تاریخچه یورو 1996 بخش اول را اینجا بخوانید
تاریخچه یورو 1996 بخش دوم را اینجا بخوانید
تاریخ سازان ادوار گذشته یورو را اینجا بخوانید
گل پیروزی در مقابل کرواسی
مارکسو بابل پاس را برایم فرستاد. یک ضربه سر. توپ بلوکه شد و جلوی پایم افتاد و توپ را به گوشه دروازه فرستادم. در ابتدای بازی با یک پنالتی جلو افتاده بودیم و در نیمه دوم با یک اشتباه کار مساوی شده بود. فکر می کنم مشکل ما از لحاظ روانی بود. ما می دانستیم که از لحاظ فیزیکی قدرتمند هستیم.
فینال ومبلی
آنچه از آن فینال به یاد می آورم پنالتی چکی ها بود. چون من اصلا بازیکن حریف را لمس هم نکردم اما داور خطا گرفت و آن ها گل زدند. بازی برای اولیور بیرهوف فوق العاده بود. خیلی ها به او باور نداشتند. او یک سانتر فوروارد تیپیکال بود. تکنیک فوق العاده ای نداشت اما انسان فوق العاده ای بود و شایسته بیش از آنچه رخ داد بود. همه ما لیاقت داشتیم اما اولیور واقعا شایسته بود.
