اختصاصی طرفداری – بنجامین دسرئیل، نویسنده انگلیسی در یکی از کتاب های اینگونه نوشته است:" اگر انسان صبر کند، به همه چیز خواهد رسید." حالا کاپیتان مسی صبر کرده است. او زجر کشیده است. دو فینال را از دست داده است. تاسف خورده است و شاید در خانه جلوی یک آینه قدی بار ها گریه کرده است. بار ها از خودش پرسیده است پس چرا نوبت قهرمانی من با آزژانتین نمی شود. پس چرا نوبت خندیدن با آلبی سالسسته نمی رسد. حالا کاپیتان لئو با کوله باری از جام های رنگارنگ که دیگر برایش مزه ای ندارند به آمریکا آمده است و به فینال رسیده است. حالا زمان انتقام از سرنوشت است. زمان پیروزی با آرژانتین، زمان قهرمانی. لئو سال ها در فوتبال ماجراجویی کرده است. 5 بار توپ طلا را برده است. بی شک هزاران سال بعد حتی اگر فوتبالی نباشد، مسی هست. جادویش هست. اما خودش می گوید هیچکدام را نمی خواهد. خودش از قهرمانی با کشورش حرف می زند. از طعم لذیذ شادی بخشیدن به ملتش با جادوی ساق هایش. در آمریکا در نامانوس ترین کشور برای فوتبال، در نامانوس ترین ورزشگاه برای ساکر. مسی با بازوبند وارد می شود تا سکانسی خارق العاده و نو برای خودش، ملتش و آینده بسازد.

شیلی نیز در طرف دیگر آماده تکرار قهرمانی است. پیروزی دوباره بر آرژانتین در فینال می تواند لذت دو چندانی به مردم شیلی بدهد. اما این فوتبال است. در نهایت یک طرف اشک می ریزد و دیگری با جام قهرمانی عکس یادگاری می گیرد یکی بر جلد تاریخ می رود و یکی داخل تاریخ. 

بازی در ورزشگاه مت لایف رادرفورد شرقی در نیوجرسی برگزار می شود. داور بازی از کشور برزیل است. ورزشگاه تیم های نیویورک جاینس و نیویورک جتس در لیگ NFL است. 82 هزار نفر جمعیت دارد و در سال 2010 ساخته شده است. شاید هیچگاه جهان بیش از امشب به این ورزشگاه نگاه نکند.

ساعتتاریخورزشگاه / شهرمرحله
4:307 تیر 1395مت لایف / رادرفورد شرقیفینال

 

داور: هبر لوپز از برزیل

رو در رویی قبلی دو تیم

بازی های قبلی هر کدام از دو تیم

فینال سال گذشته دو تیم

گزارش بازی

خلاصه بازی