پوگبا بر می گردد از همان اولین لحظه ای که او از اتاق معاینات (جایی که قبل از شروع جلسه تمرین، نوار های ورزشی با خاصیت های درمانی به بازیکنان زده می شود) بیرون آمد، حس کردم که چیز متفاوتی درباره این بچه وجود دارد. منچستریونایتد او را از باشگاه لی هاور به خدمت گرفته بود و به دلیل اینکه در فرانسه از پل (پوگبا) به عنوان یک استعداد بزرگ یاد می شد، این خبر در آنجا سر و صدای زیادی کرده بود. شنیده بودم که زمان زیادی را صرف به خدمت گیری او کرده ایم، بنابراین می خواستم بدانم که این همه سر و صدا برای چه بوده است. او یک نوجوان قد بلند و لاغر بود (من هم در سن و سال او همین گونه بودم)، اما اعتماد به نفس عجیب و swagger گونه ای را در خود داشت، اعتماد به نفسی زیبا و مصممانه. با گذشت زمان کمی از حضور او در اینجا، بازیکنان کم سن و سالی که در کنار او بازی می کردند و مربیانی که با او کار کرده بودند، از توانایی ها و پختگی او مدیحه سرایی می کردند. بنابراین من علاقه مند شدم تا بازی او را در کنار راول موریسون (سکونشین کنونی لاتزیو) که به طرز احمقانه ای با استعداد بود، تماشا کنم. قد و بالای او موجب می شد که او فوراً در زمین به چشم بیاید، اما از آن مهم تر این بود که او پاس هایی بلند را - با هر مسافتی که می خواست - می فرستاد و در هنگام در اختیار داشتن توپ، پاهایی همچون یک بالرین داشت. او همچنین می توانست که از خارج از محوطه جریمه نیز گلزنی کند. پل می دانست که چه می خواهد- او می خواست به بهترین بازیکنی که توانایی هایش اجازه تبدیل شدن به آن را می داد، بدل شود. او می دانست که کار سخت در کنار استعداد ذاتی اش به او اجازه رسیدن به جایگاه مد نظرش را می داد. می شد مشاهده کرد که او عشق خالصی را به فوتبال دارد و همیشه در زمین حضور داشت تا قبل و بعد تمرین، حرکات نمایشی انجام دهد. او کارهای اضافه بر سازمانی را برای بهبود بخش های متنوعی از بازی اش انجام می داد و مهم تر از همه، می شد دید که او به جای پیرو کسی بودن، مرد خودش است. کسی که تحت تاثیر دیگران قرار نمی گیرد. به یاد دارم که برای دیدن بازی چند بازیکن جوان تیم به تمرینات آن ها رفته بودم و مشاهده کردم که آن ها به شیوه ای کاملا حرفه ای تمرین نمی کنند. پل (پوگبا)، راول (موریسون) و عدنان (یانوزای) را دیدم که نشسته اند و با همدیگر در حال صحبت کردن هستند و این در حالی بود که سایر بازیکنان در حال وارد شدن به زمین تمرین بودند. بنابراین به سمت آن ها رفتم و با لحنی کمی تند به آن ها گفتم:
فکر می کنید به رخ کشیدن دائم توانایی هایتان در جلسه های تمرینی باعث می شود تا سرمربی (سر الکس فرگوسن) فکر کند که باید در تیم اصلی حضور داشته باشید؟
همه آن ها می توانستند اشتباه در رفتارشان را ببینند، اما به یاد دارم که پل گفت "در هر صورت که من به تیم اصلی خواهم رسید". این اطمینان به توانایی هایش، چشم من را بیشتر از هر چیز دیگری گرفت. وقتی که او در روالی ثابت به تمرینات تیم اصلی اضافه شد، به یاد دارم که اسکولزی (پل اسکولز) او را در تک تک جلسات تمرینی به زمین می انداخت و پل (پوگبا) پس از آن جوری به دور و برش نگاه می کرد که انگار می خواست بگوید "اینجا چه خبر است؟"... مطمئنم که این کار باعث سر سخت شدن او شد، اما همچنین شجاعت او را به ما نشان داد. در سوی دیگر ماجرا، هیچ بحثی در کار نبود- توانایی های او از سوی هیچ کدام از بازیکنان تیم اصلی زیر سوال نمی رفت ...چیزی که بازیکنان تیم اصلی و مربیان تیم را درباره یک بازیکن جوان به شگفتی می اندازد، رفتار و خوی او است. پل این ویژگی را داشت. همه ما می دانیم که به او (با بی میلی) اجازه ترک باشگاه داده شده بود، اما پیش از اینکه او باشگاه را ترک کند، من او را در راهروی کرینگتون متوقف کردم و شروع کردم به گفتن اینکه رفتن به آنجا (یوونتوس) کار اشتباهیست. "لیگ ایتالیا ضعیف تر است، استادیوم ها پر نمی شود" و از این دست چیزها. هر چیزی که ممکن بود او را منصرف کند را گفتم، اما او گفت که انتقالش پیش از این تمام شده است. من حرف هایم به او را این گونه به پایان رساندم: "پسر، تو می خواهی چه شوی؟ بهترین بازیکن در یک باشگاه درجه یک یا چیز دیگر؟". پل با آرامش به من نگاه کرد و گفت: "بهترین بازیکن جهان". من با شگفت زدگی از او دور شدم. او نگفت که به دنبال یک فرصت است، نگفت که به دنبال بازی کردن در بازی هاست، ... آن پسر به چیزهایی فراتر از این ها فکر می کرد. باز هم در آن لحظه به همان نکته قدیمی رسیدم؛ اعتماد به نفسی درونی که از او ساطع می شد. زمان را روی دور تند قرار می دهم و به حالا می رسم که او در راه (هنوز مانده که به آن برسد) رسیدن به هدفش است، اما به خوبی در این راه قرار گرفته است و با توجه به پلتفرم موجود در اولدترافورد، او شانسی واقعی و جدی را دارد تا پس از کریستیانو رونالدو به جدیدترین بازیکن منچستریونایتد تبدیل شود که لقب بهترین بازیکن جهان را می گیرد. منچستریونایتد باید حول گروهی از بازیکنان جوان و با اشتیاق همچون مارسیال، لینگارد و رشفورد بچرخد و پوگبا کسی است که باید این گروه را رهبری کند - این تنها چیزیست که او قبول خواهد کرد. موفق باشی پل ریو