اختصاصی طرفداری - 31 سالگی برای خیلی از عرصه ها سن بالایی نیست. برخی بازیکنان بیس بال تا 40 سالگی به میدان می روند. فیلیپ داتن در 52 سالگی قهرمان مدال اسب سواری شد. بسیاری از نویسنده ها و فیلمسازها بهترین کارهایشان را پس از 50 یا 60 سالگی خلق می کنند. دینو زوف در 40 سالگی قهرمان جام جهانی شد، رایان گیگز تا 40 سالگی بازی کرد، بوفون در 38 سالگی هنوز در صف بهترین دروازه بانان قرار دارد، رضا عنایتی در 40 سالگی اش پیراهن صبای قم را بر تن کرده است. با این وصف آن چه مایکل فلپس در شنا انجام داده با هر معیاری نامتعارف است. او 23 مدال طلای المپیک را طی پنج دوره بازی های به دست آورده و جمعا 28 مدال المپیک بر گردن آویخته است. کارنامه او چنان درخشان بوده که حالا او را کنار " Leonidas " افسانه ای در مسابقات دوی المپیاد 164 پیش از میلاد مسیح هم قرار داده اند. او امروز با چشمانی اشک آلود از دنیای حرفه ای شنا خداحافظی کرد.
مقایسه عملکرد او با سایر شناگران روشنگر درخشش نامتعارفش است. شناگران بزرگ و رباینده مدال معمولا پیش از سی سالگی به پایان راه رسیده اند. مارک اسپیتز نوجوان بود که در المپیک 1968 دو مدال طلا گرفت و چهار سال بعد در المپیک 1972 هفت طلای دیگر بدان ها افزود و سپس خود را بازنشسته کرد، زمانی که فقط 22 سال داشت. از یک سو می توان نتیجه گرفت المپیک دیگر به آماتورها و از دبیرستان آمده ها تعلق ندارد و به حرفه ای های آبدیده تعلق پیدا کرده است. و از سوی دیگر به افزایش متوسط سن شناگران روی آورد. چنان که متوسط سن تیم شنای تیم آمریکا المپیک 2012 به مرز 25.8 سال رسید و متوسط سن شنای همان تیم در المپیک 1988 پنج سال کم تر بود.
ولی محض نمونه شناگران زن آمریکایی در دوران اخیر هم نتوانسته اند به آن چه فلپس انجام داده چنگ بزنند. تایلر کلاری دارنده چندین مدال طلای المپیک بود که در 27 سالگی وداع کرد و کنار رفت. ناتالی کافلین دارنده 12 مدال در سه المپیک نتوانست در 33 سالگی راهی به تیم شنای آمریکا در المپیک ریو پیدا کند. کیت زیگلر هم که جابجا کننده چند رکورد جهانی شنا بود در 28 سالگی راهی به المپیک 2012 لندن پیدا نکرد. البته فلپس هم با چالش بالا رفتن سن روبرو شده است. او در ریو از مسابقات شنای آزاد 100 متر و 200 متر کنار کشید، در حالی که هشت سال پیش در پکن در هشت رشته به آب زده بود. در حقیقت او در ریو با معیارهای خودش کمی آهسته تر شنا کرده است. رکورد شنای پروانه او در قهرمانی 2011 یک دقیقه و 53 ثانیه و 34 صدم ثانیه بود که در ریو به یک دقیقه و 53 ثانیه و 36 صدم ثانیه تغییر پیدا کرد.
او همیشه در آب بوده و با آب زندگی کرده است. از 7 سالگی به شنا به صورت جدی روی آورده و تاکنون بیش از 10 میلیون بار کرال سینه رفته و 7 میلیون بار حرکت شنای پروانه انجام داده است. در دوران کودکی اش با اختلال کم توجهی – بیش فعالی روبرو شده (اختلالی که کودک در یادگیری کند است و توانایی دقت و تمرکز روی یک موضوع را ندارد)، با این وصف 10 ساله بوده که رکورد شنای پروانه گروهی سنی خود را ثبت کرده است. او همین حالا هم 12 رکورد در گروه های سنی کودکان و نوجوانان را در اختیار دارد. فلپس 15 ساله بود که در تیم شنای آمریکا در المپیک 2000 جای گرفت و هرچند مدالی نگرفت ولی در شنای 200 متر پروانه پنجم شد. وقتی او رکورد جهانی این مسافت را در سال 2001 شکست فقط 15 سال و 9 ماه داشت و عنوان جوان ترین رکورد شکن تاریخ شنا را از آن خود کرد.
یکی از آن چیزهایی که فلپس را از همتایانش جدا کرد مربی اش باب بومن بود. فلپس از یازده سالگی با بومن کار می کند، بله از یازده سالگی. چند ورزشکار می شناسیم همه دوران زندگی ورزشی شان را کنار یک مربی سپری کنند و همیشه هم زبان به ستایش از او بگشایند؟!
حالا برگردیم سر خط و بپرسیم ویژگی های یک ابر ورزشکار چیست؟ اول توانایی طبیعی جسمی، دوم استعداد، سوم سختکوشی. برخی جسم مناسبی دارند ولی بی استعدادند و به جایی نمی رسند. برخی سختکوش و با استعداد هستند ولی از جسم خوبی برخوردار نیستند. مایکل فلپس هر سه خصیصه را با هم دارد، مثل کریستیانو رونالدو که او هم تصادفا 31 ساله است. اگر اندام رونالدو برای فوتبال فوق العاده بوده، اندام فلپس هم برای شنا ترکیب آرمانی دارد. سینه اش ستبر است و آشکارا ریه بزرگی را درون خود جای داده است. فاصله نوک دو پا پس از باز شدن دو متر می شود و پاهای بزرگش را با باله های ماهی های بزرگ مقایسه کرده اند. بدنی کاملا سازگار برای آیروبیک شنا. بدنی به دقت مهندسی شده برای شنا. بدنی تراشیده شده بسان یک ماهی چالاک. بدنی نیمه انسان نیمه ماهی.