طرفداری- در روز دوشنبه هفته قبل، اتحادیه فوتبال سوئد پس از اینکه برای یازدهمین بار جایزه بهترین بازیکن سال این کشور را به زلاتان ابراهیموویچ اعطا کرد، ساخت مجسمه این مهاجم اسطوره ای در بیرون استادیوم 'فرزند آرنا' در استکهلم را نیز تایید کرد. این امر، خوشحالی فراوان ابراهیموویچ 35 ساله را به همراه داشته است. به گزارش سایت رسمی باشگاه منچستریونایتد، زلاتان ابراهیموویچ در تابستان امسال و پس از حضور در رقابت های یورو 2016 به طور رسمی از بازی های ملی خداحافظی کرد. او در 116 بازی برای تیم ملی سوئد موفق شد 62 گل را به ثمر برساند. ابراهیموویچ در مصاحبه با سایت منچستریونایتد درباره خوشحالی اش از خبر ساخته شدن مجسمه او اظهار داشت:
این فوق العاده است. در حالت عادی وقتی مجسمه ای برایتان ساخته می شود که از دنیا می روید، اما من زنده ام. فوق العاده خوشحالم. احساس سربلندی و افتخار می کنم. سوئد کشور من است و من در هر کاری که انجام می دهم نماینده آن ها هستم. همواره به آنجا باز خواهم گشت. نمی توانم دوران بازی ام را با کلمات وصف کنم. دوران بازی من، یک ماجراجویی با اتفاقات بسیار زیاد بوده و این حاصل آن است- یک مجسمه. نمی توانستم تقاضای چیزی بیش از این را داشته باشم.
مجسمه زلاتان ابراهیموویچ که با دستان پیتر لینده در حال ساخته شدن است، نسخه 2.7 متری جامی است که چند شب پیش به ابراهیموویچ در سوئد اهدا شد. زلاتان درباره این مجسمه گفت:
این مجسمه شبیه ژست یا حرکتی در جریان بازی است- یک حرکت کاملاً "زلاتانی". من در جریان ساخت این مجسمه قرار داشته ام، کمی منتقد طرح آن بوده ام چون می خواستم که این مجسمه مثل خودم باشد: عظیم، قدرتمند، جادویی، شگفت آور! می خواستم تمام این ترکیبات در آن وجود داشته باشد، اما سازنده این مجسمه بسیار خوب کار کرده است. او یک هنرمند بسیار خوب است. او موضوعات را به سبک خودش می بیند و این مجسمه را همچون نمادی ساخته که گویی تا ابد زندگی خواهد کرد.
ابراهیموویچ با وجود جایگاهش در سوئد به عنوان یک سوپر استار و همچنین با وجود اعتماد به نفس خدشه ناپذیرش، اذعان کرد که در دوران کودکی نمی توانست تصور کند که روزی در پایتخت کشورش به جاودانگی برسد. زلاتان ابراهیموویچ که پدر و مادرش هر کدام از بوسنی و کرواسی به سوئد مهاجرت کرده بودند، در این باره بیان کرد:
من در منطقه کوچکی از شهر مالمو می آیم، به آن محله ghetto می گفتند ( ghetto محله ای است در یک شهر که اقلیت ها در آن زندگی می کنند ). حالا من در پایتخت سوئد صاحب یک مجسمه شده ام. در کودکی نمی توانستم باور کنم که روزی این اتفاق خواهد افتاد، زیرا در آن زمان حس می کردم که مثل بقیه نیستم و این به خاطر جایی که از آن می آمدم (ghetto) و همچنین پس زمینه اجتماعی ام بود. با این حال، باور داشتم که بدون شک روزی جهان را تصاحب خواهم کرد.