طرفداری- رائول و زیدان، روزی که دوشادوش هم طعم قهرمانی در لالیگا و لیگ قهرمانان اروپا را چشیدند، اکنون دور از هم و زندگی متفاوتی را می گذرانند. رائول گونزالس، اسطوره لوس بلانکوس که در 741 بازی، 323 گل به ثمر رسانده است الان در نیویورک به همراه همسر و پنج فرزندش زندگی خوبی دارد اما زیدان در قلب مادرید، در حال مربیگری و هدایت تیم اول این شهر است.

زیدان در رئال مادرید موفق به فتح لیگ قهرمانان اروپا شد و رکورد 40 بازی بدون شکست را به جای گذاشت. رائول هنوز هم می گوید اصلا فکر نمی کرده زین الدین زیدان روزی به سرمربیگری روی آورد. او در مصاحبه اش با CNN World Sport، گفته است:

وقتی هم تیمی بودیم، هیچوقت فکر نمی کردم زیزو، روزی سرمربی شود اما زندگی همین است. فکر می کنم وقتی بازنشسته شد و هدایت رئال مادرید کاستیا را بر عهده گرفت، روز به روز علاقه اش به اینکار بیشتر شد و حالا عملکرد او عالی است. همه ما مادریدیستا ها از عملکرد او خوشحالیم و دوست داریم تا مدت ها، مربی رئال مادرید باشد.

وی افزود:

او مرد بسیار خوب و فروتنی است. زیدان فوتبال و باشگاه رئال مادرید را به خوبی می شناسد و مهم ترین چیز، رضایت بازیکنان از حضورش است. 

رائول به خاطر دوری از هیاهوی فوتبال اسپانیا و زندگی در نیویورک بسیار خوشحال است.

نیویورک، بی نقص است. برای من اینجا به مانند بهشت است. هر روز می توانم با مترو سر کار بروم و فرصت بازی با بچه هایم را داشته باشم. البته که توریست های زیادی اینجا می آیند و تعداد کسانی که فوتبال را دوست دارند زیاد است؛ به همین دلیل حتی گاهی من را می شناسند. زندگی راحتی دارم. وقتی به شهرم مادرید بر می گردم، حس خوبی دارم. 

افسانه کهکشانی ها، مردی که در هربار گلزنی، حلقه ازدواجش را می بوسید، در ادامه گفت:

ستون اصلی زندگی من، همسرم است. ما خانواده ای فوق العاده هستیم و هربار که گل می زدم به خاطر او و فرزندانم بود.

هوگو-پسر رائول- در تیم زیر 14 ساله های نیویورک اف سی بازی می کند اما او معتقد است هوگو  نباید فشار زیادی تحمل کند.

فقط حمایتش می کنم نه اینکه فشاری وارد کنم. او وقتی به مدرسه رفت، سعی کردم عشق به فوتبال را در وجودش زنده کنم و فکر می کنم او الان در نیویورک سیتی خوشحال است. 

رابطه شما با شماره 7؟

فکر می کنم برای رئال مادرید، شماره هفت افسانه ای باشد و حالا شماره هفت نقش بزرگی در تاریخ باشگاه ایفا می کند. خوانتیو، امانسیو امارو و بوتراگوئنو،  این شماره ها برای باشگاه به نماد تبدیل شده اند.

 مهم ترین چیز نیست اما از اینکه 15،16 فصل این پیراهن را بر تن کردم، احساس غرور می کنم. وقتی بچه بودم، می خواستم دکتر شوم. البته همیشه فوتبال را می خواستم اما اگر چنین نمی شد، دوست داشتم به حیوانات کمک کنم اما خوشختانه فوتبالیست شدم و می توانم از رویایم لذت ببرم.