معجون بی نظیر دون آنتونیو، مرهمی بر جراحت شیر های زخم خورده؛ آسمان لندن آبی باقی می ماند!

طرفداری – آدینه لذت بخش در ورزشگاه هاوترونز و دفاع مطلق شاگردان تونی پولیس هم یارای مقابله با غروش دل انگیز سربازان دون آنتونیو را نداشت. جایی که تقدیر چلسی برای قهرمانی مسابقات پرمیرلیگ رقم خورده بود. فلاش بکی به شب تلخ 24 سپتامبر و شکست تحقیرآمیز در خانه توپچی ها. چیپ زیبای مسوت اوزیل و عبور از بالای دستان کورتوا، نمایانگر روز های تاریک بریج بود. روزهایی که با شکست مقابل لیورپول و آرسنال، بار دیگر فصل نومیدواری را پیش چشمان طرفداران مجسم می ساخت. تاکتیک های به بن بست خورده و نمایش های ضعیف چلسی. آیا فصل کابوس وار دیگری از راه رسیده است؟ زمان تغییر فرا رسیده است. آنتونیو کونته با کنار گذاشتن هراس ابتدایی خود، بین دو نیمه ترکیب تیمش را به دفاع سه نفره سوئیچ داده و مانع از شدت یافتن شکست می شود. شب تلخ امارات به پایان می رسد و طلیعه پیروزی در شهر هال به بخش آبی آسمان لندن باز می گردد. پیروزی ها و کلین شیت های سریالی در ورزشگاه های مختلف، به ایستگاه بعد از ظهر آتشین استمفوردبریج می رسد. بازگشت مورینیو به بریج، فارغ از مسائل نوستالوژیک خود، با آتش زدن منچستریونایتد همراه می شود تا رسما شب مرگ سیستم 4-2-3-1 رقم بخورد. ارتش قدرتمند کونته، به راه خود ادامه می دهد تا به دو ایستگاه خطیر تاتنهام هاتسپرز و منچستر سیتی برسد. سناریو تغییر یافته و این بار بدون کلین شیت، چلسی بازی های شکست خورده را با زیبایی کامبک می کند و صدر جدول را تحت سلطه خود در می آورد. پیروزی ها در شب های سال نو و روز های باکسینگ هم ادامه پیدا می کند تا به عدد 13 برسد. گرچه شکست تلخ 2-0 در وایت هارت لین، کمی نگرانی ها را موجب می شود ولی انسجام مثال زدنی تیم در تداوم مسیر پیروزی، اختلاف با تیم دوم جدول را در مقاطعی دورقمی می سازد. روز ها و شب ها سپری می شوند ولی صدر جدول بدون دستخوش تغییر قرار گرفتن، حکم به ششمین قهرمانی در کارناوال افتخارات کرانه غربی رودخانه تیمز می دهد. اینک چلسی و ورق خوردن برگی جدید در تاریخچه باشگاه. تاریخچه پسا ژوزه با موفقیت کونته کلید می خورد و می تواند تداوم یابد. حالا مرد نخست بریج، فرا تر از مردی خاص است. استمفورد، پدرخوانده خود را می خواند. پدرخوانده ای که به همان اندازه دوره نخست مورینیو، هیجان انگیز و البته غیر قابل پیش بینی است. اینجا چلسی، اینجا استمفوردبریج، اینجا کونته؛ آسمان لندن آبی باقی می ماند.