طرفداری - روبرتو باجو، چهره اسطوره ای فوتبال ایتالیا در گفتگویی با کوریره دلا سرا، در مورد مسائل مختلفی صحبت کرد:

جانشین من؟ به عنوان هوادار بوکاجونیورز، فوتبال های زیادی را از امریکای جنوبی می بینم و  بازی ریکاردو سنتوریون را دوست دارم اما او باید روی رفتارش در بیرون زمین فوتبال کار کند. 

مقایسه فوتبال امروز و زمان من؟ فکر می کنم اگر در فوتبال امروز بودم، می توانستم چند سال دیگر به بازی ام ادامه دهم و این مساله تنها در مورد من نیست. زمان من باید منتظر می ماندید تا یک نفر شما را بزند و بعد در فکر پس گرفتن توپ باشید. امروزه ممکن است با اولین خطا، کارت قرمز دریافت کنید. در آن زمان ما را می زدند و حتی نمی فهمیدید چه کسی روی شما خطا کرده است. دوره خشنی بود. 

پارما؟ پارما را دوست نداشتم زیرا آنچلوتی نمی دانست در سیستم 4-4-2 خود، چگونه از من استفاده کند. اما مساله مهم این است که بعدها پشیمان شد. زولا هم به انگلیس رفت تا جایی برای بازی کردن پیدا کند. در فوتبال امروز، پست من در سیستم 4-3-1-2، به عنوان مهاجم دوم، پشت مهاجم نوک بود. میشل پلاتینی توصیف خوبی از من کرده بود. من شماره 9.5 بودم. 

میشل پلاتینی در مورد باجو گفته بود که او چیزی بین مهاجم نوک شماره 9 و هافبک هجومی شماره 10 بود و شماره او می توانست 9.5 باشد. بودای کوچک ادامه داد:

اگر امروز بازی می کردید، رقم انتقالتان چقدر بود؟

نمی دانم. 

مالدینی؟ او بهترین مدافعی بود که مقابلش بازی کردم. زمانی که با او مواجه می شدید، می دانستید که نمی توانید از او بگذرید. بزرگ و قوی بود و روی هوا و زمین فوق العاده بود. به نظر من باید خصوصیت 15 بازیکن را جمع کنید تا یک پائولو مالدینی دیگر بسازید. 

فان باستن؟ دوست داشتم کنارش بازی کنم.  بازیکنی بود که پیراهنم را با تمام اشتیاق با او عوض کردم. 

پنالتی که در فینال جام جهانی 1994 از دست دادم؟ در مورد آن خیلی فکر کرده ام و حتی بعد از گذشت این همه سال، تلخی اش از ذهنم بیرون نرفته است. ناراحتی آن کم نشده و فکر نمی کنم هیچوقت با آن کنار بیایم. به جز فینال، دوست دارم دوباره به آن زمان برگردم. راهی که ما رفتیم، پر از معنی و مفهوم بود و در این راه رنج و سختی های زیادی کشیدیم و شخصیت و انگیزه ای که داشتیم. فکر نمی کنم هیچکس حاضر باشد این شرایط را تجربه کند. ما چیزی زیبا و عمیق را پشت سر گذاشتیم. هر چند که فکر می کنم در جام جهانی 1990 بود که من از نظر بدنی قادر بودم هر کاری انجام دهم.