اینتر و رویاهایی که به واقعیت تبدیل نشد!

طرفداری- در اوایل تابستان، همه منتظر درخشش اینتر در نقل و انتقالات بودند و این تیم را برنده مطلقِ بازارِ پیش رو، می دانستند. دائما اسم های بزرگی پیرامون افعی ها شنیده می شد. وضعیت به وجود آمده، پس از سال ها، از یک سو باعث دل خوشی و امیدواری طرفداران شد و از سوی دیگر انتظارات را بالا برد. اگرچه عملا جذب همه این ستاره ها، عقلانی به نظر نمی رسید ولی اگر فقط 2 یا 3 مورد از آن ها به این تیم اضافه می شدند؛ مطمئنا ترکیب نراتزوری متحول می شد و افعی ها می توانستند، ابهت دهه گذشته خود را بازیابی کنند.

به هر حال تابستان شروع شد و بر خلاف تصور همه، این پسر عموهای اینتر در شهر میلان بودند که بازار را در دست گرفتند. خریدهای متنوع و بعضا پر زرق و برق آن ها، همه نگاه ها را به سمت میلان معطوف کرد. اگرچه توجه به این نکته ضروری است که میلان تازه قدم در مسیری گذاشته است که اینتر دو سال پیش آن را شروع کرده بود؛ با این حال خریدهای پیاپی روسونری ها، انتقادات را از عدم فعالیت های اینتر افزایش داد. پس از شروعی آرام و به دور از انتظار، مشخص شد مدیران اینتر با محوریت زوج آسیلیو و ساباتینی، قبل از هر چیزی به حدود فیر پلی مالی پایبند هستند. همین نکته کافی بود تا طرفداران نراتزوری متوجه شوند، با احترام به فیرپلی مالی، خبری از خریدهای آنچنانی در راه نخواهد بود. با این حال با فروکش کردن عطش میلان، خریدهای مهم اینتر نیز از راه رسید.

اشکرینیار، والرو، وچینو، دالبرت، کانسلو و در نهایت کارامو، شش خرید اصلی و اسمی افعی ها بودند. در کیفیت این بازیکنان هیچ شکی نیست ولی در مقایسه با نام های مطرح شده در ابتدای تابستان، این بازیکنان به شدت نا امید کننده هستند. حداقل اگر از ابتدا، هواداران این تیم با این واقعیت روبرو می شدند که خرید بزرگ یا به اصطلاح ستاره ای در کار نیست؛ آن وقت این شش خرید جدید، بیش تر به چشم می آمد. هر چند ورودی های اینتر از آنچه انتظار می رفت، کیلومترها فاصله داشتند؛ این تیم در فروش بازیکنان به خصوص حفظ ستون هایش، بسیار موفق ظاهر شد. مقاومت در  برابر خروج ایوان پریشیچ و آنتونیو کاندروا، نمونه بارز این ادعاست. والتر ساباتینی در رم، معمولا در مواجهه با موقعیت های مشابه، دست رد به سینه تیم های دیگر نمی زد (همان طور که با روی کار آمدن مونچی نیز  این شرایط ادامه پیدا کرد تا مشخص شود؛ مشکل از جای دیگری است!) اما او در فضای کاری جدیدش در شهر میلان نشان داد می تواند در مقابل پیشنهادهای بزرگ هم "نه" بگوید.

البته خالی کردن نیمکت با فروش بازیکنانی نظیر کوندوگبیا، موریو، یووتیچ، گابریل باربوسا و اور بانگا، آن هم با مبالغ ناچیز، بسیار جای بحث دارد؛ به خصوص اینکه امثال ناگاتومو و رانوکیا هنوز هم در ترکیب این تیم دیده می شوند. در یک نگاه کلی می توان عملکرد اینتر با زوج آسیلیو و ساباتینی را با وجود تمام خرید و فروش های این تیم و البته احترام گذاشتنِ قابلِ ستایش آن ها به فیرپلی مالی، مثبت ارزیابی کرد. اما به عقیده اکثر کارشناسان، خرید اصلی افعی ها، لوچانو اسپالتی است. کسی که نشان داده است هر تیمی را به سطح ایده آل می رساند و از آن سطح پایین تر نمی آید. کسی که در بازی گرفتن از بازیکنانِ معمولی و بعضا افت کرده، استاد است. بنابراین حتی با وجود اینکه اینتر در فروش ها خیلی دلچسب کار نکرده است و در خریدها نیز چنگی به دل نمی زند؛ اما به خاطر وجود اسپالتی، نسبت به فصول پیش تقویت شده است.

این چند پاراگراف، بهانه ای بود برای ورود به هدف اصلی این مقاله. اشاره شد که اینتر، در مجموع نقل و انتقالات خوبی را سپری کرده است. اما می خواهیم بدون قضاوت و جانبداری، لیست بلند ستاره هایی را بررسی کنیم که گفته می شد، مورد توجه نراتزوی قرار دارند. در جمع آوری این لیست، صرفا از منابع معتبر که در سایت طرفداری نیز اخبار آن کار شده بود؛ استفاده شده است. مطمئنا اینتر به همه این بازیکنان پیشنهاد نداده و در 90% موارد، موضوع در حد علاقه مندی و بررسی وضعیت آن بازیکنان بوده است؛ با این حال نکته مهم اینجاست که این بازیکنان از سوی منابع معتبر به اینتر، لینک شده بودند!