طرفداری- لوییس مونتی به خاطر بدن چهارشانه اش به دوبل انچو مشهور بود. با 170 سانتی متر، آن قدرها بلندقد نبود، ولی جثه بزرگی داشت. هافبکی قلدر بود، ولی همیشه بازی جوانمردانه ای ارائه می داد. او دوران فوتبالش را با باشگاه هوراکان آغاز کرد، ولی خیلی زود راهی سن لورنزو آلماگرو شد تا کنار برادرش قرار گیرد.
وقتی در 1922 در ورزشگاه گاسومتروی بوینس آیرس بازی می کرد، خیلی زود توانست خودش را به عنوان هافبکی مسلط نشان دهد و سه قهرمانی لیگ بین سال های 1924 تا 1927 کسب کند. به خاطر سخت کوشی اش، در 1924 به تیم ملی آرژانتین دعوت شد و یکی از ارکان اصلی تیم در راه رسیدن به فینال جام جهانی 1930 در اروگوئه به شمار می رفت.
آرژانتین در نهایت بعد از شکست مقابل اروگوئه میزبان، به نایب قهرمانی بسنده کرد و مونتی در ادامه به ایتالیا مهاجرت کرد. او برای یوونتوس هم درخشید و به همراه این تیم 4 قهرمانی ایتالیا کسب کرد و به تیم ملی این کشور دعوت شد. دعوتی که بعدها قهرمانی جام جهانی 1934 را برایش به ارمغان آورد.
بزرگترین هوادارش لورینا مونتی است که تلاش بسیاری برای حفظ خاطره پدربزرگش کرده است. او داستان تهدیدهای مرگ را هزاران بار شنیده، اما مورد جام جهانی 1930 را به وضوح به یاد می آورد:
وقتی در پایان نیمه اول، آرژانتین 2 بر یک پیش افتاده بود، آنها تهدید کردند اگر آرژانتین بازنده نشود، پدربزرگ و عمه ام را می کشند.
بسیاری از بازیکنان آرژانتین هم این تهدید را دریافت کرده بودند، ولی هیچ کدام به جدیت تهدید مونتی نبود. در پایان بازی، اروگوئه ای ها به بازی بازگشتند و 4 به 2 برنده شدند. اگرچه انتظار می رفت این باخت، مونتی را ناامید کند، او به خاطر سالم بودن خانواده اش نفس راحتی کشید.
چهار سال بعد در ایتالیا، لورینا تعریف می کند که او با تهدید دیگری روبرو شد. تهدیدی که شاید امروز مشهورتر باشد:
پدربزرگم همیشه تعریف می کرد که مجبور شده دو فینال جام جهانی را با تهدید مرگ بازی کند. برایمان گفته قبل از فینال جام جهانی 1934 برابر چکسلاواکی، فردی از سوی موسلینی وارد رختکن شده و به آنها اعلام کرده اگر برنده نشوند، عواقبش به عهده خودشان خواهد بود. همیشه می گفت در 1930 در اروگوئه اگر می برد، صدمه می دید و در 1934 در ایتالیا اگر می باخت، مورد آسیب واقع می شد.
موزه فوتبال دنیا در مقر فیفا توانسته با در اختیار گرفتن پاسپورت آرژانتینی مونتی که او در ماجراجویی بزرگش همراه داشته، خاطره او را زنده نگه دارد. موقعی که به عنوان نایب قهرمان جهان، کشورش را ترک می کرد، این پاسپورت همراه مونتی بود و زمانی که به عنوان یک خارجی و قهرمان جهان به بوینس آیرس برگشت، در جیبش بود. وقتی مونتی دوباره به آرژانتین برگشت، خانواده اش بزرگ تر شده بود و فرزند دومش (پدر لورینا) در تورین به دنیا آمده بود:
پدربزرگم پشت خانه مان زندگی می کرد و همیشه دوست داشتم آنجا بازی کنم. عکسی با پیراهن امضاشده یوونتوس روی دراور اتاق خوابش به یاد دارم که به پدربزرگم تقدیم شده بود. از وقتی آن عکس را دیدم، عاشق یوونتوس شدم؛ باشگاهی که هر هفته بازی هایش را دنبال می کنم.
عشق و علاقه لورینا به پدربزرگش واضح است و چشمانش هر بار که در موردش صحبت می کند، می درخشد:
می خواستم بعضی از اشیا مثل بریده های روزنامه و بعضی مدال هایش را حفظ کنم، چون وقتی به دنیا آمدم، پیر شده بود و با تماشای فوتبال در کنارش، بزرگ شدم. دخترعمویم مدال قهرمانی اش از جام جهانی 1934 را در پسکارا در اختیار داشت، ولی سارقین به خانه اش دستبرد زدند و اشیای مختلفی از جمله آن مدال را با خود بردند.
وقتی مسئولین فیفا با لورینا ارتباط برقرار کردند، با افتخار اشیای مربوط به لوییس را نشان آنها داد که در بین شان پاسپورت آرژانتینی اش هم وجود داشت:
با به نمایش درآمدن این پاسپورت، جایگاه پدربزرگم برای همیشه در قلب تاریخ فوتبال ثبت خواهد شد.
این آخرین جمله لورینا بود که با خنده ای دلنشین در چهره اش، ادا می شد.
برگرفته از وبسایت فیفا