اول) آرسنال موفق شد فاصله امتیازی‌اش را با سیتی حفظ کند. حالا اینکه با وجود امتیاز از دست دادن سیتی فاصله افزایش پیدا نکرد جای دلخوشی دارد. دوم) در طی یک و نیم دههٔ گذشته که آرسنالی هستم امروز اولین باری بود که بازیکنان آرسنال را با پیراهن و شورت ورزشی قرمز در زمین دیدم. سوم) ونگر چطور موفق شد بازیکنانی مثل ژاکا، کولاسیناچ، لاکازات و ... را که در ماه های اول حضور در باشگاه نمایش های دلگرم کننده ای داشتند را اینقدر به سَمتِ سوهان بودن سوق دهد؟ چهارم) هکتور بیرین آینه تمام‌نمایی است از آنچه بر ونگر گذشته است؛ قبلا آرسن می‌توانست از چوب خشک هم بازیکنی مفید برای آرسنال تربیت کند. امروز در شکوفا کردن استعدادی مانند هکتور ناتوان است. سوال: دروازه بان این روزهای یوونتوس همان دروازه‌بان سوم آرسنال نیست؟ پنجم) ویلشر آخرین توپچی در میان انبوه کسانی است که جامه آرسنال را بر تَن دارند. ششم) دیالوگی از فیلم "پسر جهنمی ۲" را به یاد ونگر در ذهنم مرور میکنم: «پدر! شکوهت کجا رفته، یه روز جنگجوی دلیری بود.»