طرفداری- الکساندر گلب هافبک خوش نقش سابق آرسنال که یکی از اعضای این تیم در مسیر فینال لیگ قهرمانان 2006 بود، دو سال بعد از آن تاریخ با 12 میلیون پوند راهی ترکیب تیم برنده آن فینال، بارسلونا شد. مصاحبه مفصل او را با planetfootball می خوانید:
توضیح دلیل ترک آرسنال سخت است. آنجا واقعا خوشحال بودم و آرسن کاملا به من اعتماد داشت. همه چیز ایده آل بود اما بعد تصمیم به ترک تیم گرفتم. در تعطیلات بودم که ایجنت ها و مربی ها قانعم کردند باید به بارسا بروم. صادقانه آن زمان نمی دانستم دارم چه کاری انجام می دهم. اما سرانجام به خودم آمدم و دیدم که خدای من، دارم آرسنال را ترک می کنم! وقتی ونگر گفت فقط چند ساعت تا پایان کار مانده، ویران شدم. پذیرش موضوع دشوار بود. ونگر همه کاری کرد تا در آرسنال بمانم. حتی در زمان ماهی گیری به من پیام داد و نوشت الکس، نمی گذارم بروی. به تو نیاز داریم. وقتی خواندمش، گریه کردم.
گلب باور دارد تنها کسی نیست که از خروج از آرسنال پشیمان شده است.
چند ماه پیش در مینسک در ضمن بازی آرسنال و باته در لیگ قهرمانان، همدیگر را دیدم. ونگر مانند یک پدر برای من است. کار با او واقعا ساده است و همیشه از بازیکن هایش حمایت می کند. در اولین فصل حضور در آرسنال، در تیم ملی مصدوم شدم. در تلاش برای ریکاوری بودم و به او گفتم شاید منطقی باشد قرضی من را به آلمان یا جایی دیگر بفرستد. او گفت این حرف ها را بس کن. به تو اعتماد دارم. فکر نمی کردم چنین دیدگاهی داشته باشد. صادقانه انگار بال در آورده بودم. آرسن همیشه بازیکنانش را درک می کند. او دقیقا همان چیزی را می گوید که بازیکن می خواهد بشنود. فکر می کنم انگشت شمار کسانی باشند که از کار با او لذت نبرده باشند. همه احساس می کنند که می توانند شانس بازی پیدا کنند و می دانم که عمده بازیکنانی که او را ترک کردند، پشیمان شدند.
سال 2005 بود که از اشتوتگارت به انگلستان آمد، بی اینکه کلمه ای انگلیسی بفهمد.
وقتی اولین بار به لندن آمدم، تیم در تعطیلات بود چون فصل آن ها کمی دیرتر از ما در آلمان تمام شده بود. پس در اولین روزهای حضورم تنها یک سری بازیکن جوان را اطرافم می دیدم. همه چیز عالی بود هرچند ناراحت بودم که پاتریک ویرا تیم را ترک می کرد. تازه آمده بودم و بازیکنی بزرگ باشگاه را ترک می کرد. بعد تیم اصلی آمد و نمی توانستم با کسی حرف بزنم چون انگلیسی نمی دانستم. همه آن ها انگلیسی یا فرانسوی حرف می زدند. تنها می توانستم آلمانی با ینس لمن صحبت کنم وهمینطور با فیلیپه سندروس که شش زبان بلد بود. بعد باشگاه معلمی برایم در نظر گرفت و به جز یاد گرفتن زبان، باید سخت تمرین می کردم چون لیگ برتر بسیار سخت و قدتی بود، بسیار بیش از بوندسلیگا. فوتبال را تک ضرب بازی می کردیم و باید پیش از گرفتن توپ تصمیم می گرفتم. برای وفق خود با این سبک به زمان نیاز دارید. اما بعد از شش ماه آرسن ونگر را داشتم که که به من اعتماد داشت و اینطور خود را وفق دادم.
او 129 بازی برای آرسنال انجام داد و یک سال بعد از تیری آنری راهی بارسلونا شد.
در لندن معمولا با جوان ترها مثلا فابرگاس، فلامینی و روسیچکی زمان را می گذراندم. آنری در گروهی دیگر با برکمپ و پیرس بود اما وقتی به بارسلونا رفتیم، با هم بیشتر دوست شدیم. چند ماهی در خانه او زندگی کردم. فهمیده بود در هتل زندگی می کنم و گفته بود چرا به هتل نیاز داری؟ تنها زندگی می کنم، پس به خانه من بیا. تیری آدم فوق العاده ای است. وقتی بحث فوتبال می شود جدی تر است، یک مرد سختکوش اما در زندگی به جز فوتبال، آدم شوخی است. گاهی بازی های آرسنال را با هم می دیدیم. وقتی تیم را در سال 2007 ترک کرد همه شوکه شدند. هیچکس نمی دانست پس از او چه می شود اما چالشی جدید می خواست، همینطور جام هایی دیگر. به خصوص لیگ قهرمانان. نمی دانم که در بارسلونا خوشحال بود یا نه اما همه چیز برنده شد. حالا ارتباط زیادی نداریم اما این اشتباه من است. همیشه گوشی تلفنم را گم می کنم. شماره هایم را هم گم کرده ام و ارتباط هایم را از دست داده ام. تنها کسی که از دوره آرسنال هنوز با او در ارتباط هستم سسک است. همینطور با فن پرسی در ترکیه دیدار کردم. اما حالا همه خانواده داریم و می دانید اوضاع چطور می شود.
الکساندر گلب: در بارسلونا، گواردیولا به کسی نیاز داشت که از خودش حمایت کند! (بخش دوم)