طرفداری- الکساندر گلب به عنوان اولین خرید پپ گواردیولا، از آرسنال جدا و راهی بارسلونا شد. اما دوره او در بارسا ناموفق بود و تنها خودش را از این بابت ملامت می کند. در حالی که سرخیو بوسکتس، ژاوی و آندرس اینیستا یکی از بهترین مثلث های میانی تاریخ فوتبال را می ساختند، جایی برای هافبکی که حتی نمی توانست با هم تیمی هایش صحبت کند نبود.
الکساندر گلب: وقتی ونگر گفت به بارسلونا نرو، در آرسنال به تو نیاز داریم گریه کردم (بخش اول)
به گزارش planetfootball هافبک اهل بلاروس اینطور صحبت هایش را ادامده داد:
اشتباه خودم بود. عصبی بودم چون اوضاع برای من در زندگی خود نبود و به حرف کسی گوش نمی دادم. گواردیولا مربی جوان و بی تجربه ای بود و نمی توانست مانند ونگر بهترین کلمات را پیدا کند. او خودش به حمایت نیاز داشت. یادم هست که در اولین بازی فصل به نومانسیا باختیم. مدتی بعد همه بازیکنان می خواستند به تیم های ملی خود بروند و از گواردیولا پرسیدم چه زمانی باید به بارسلونا بازگردم. جواب او؟ الکس، شاید وقتی بر می گردی من اینجا نباشم(اخراج شده باشم). اما به حمایتی که می خواست رسید. بازیکنان از او حمایت می کردند به خصوص اسپانیایی های تیم: پویول، اینیستا، ژاوی و دیگران.
او به یک لحظه خاص اشاره می کند که باعث مشکل میان او و گواردیولا شد:
در می با منچستریونایتد در فینال لیگ قهرمانان بازی داشتیم. گواردیولا من را از ترکیب بیرون گذاشت. عصبانی شده بودم. یادم هست که با آنری صحبت کردم و گفت می فهمم، می فهمم اما قوی باش. اما احساس می کردم چاقویی در پشتم فرو رفته است. بعد از آن دیگر با گواردیولا صحبت نکردم. می توانستم او را درک کنم، زیاد خوب کار نکرده بودم اما موضوع بسیار دردناک بود.
دو ماه بعد از پیروزی برابر یونایتد در رم، تیم به سه گانه رسیده بود. بارسا زلاتان ابراهیموویچ را از اینتر خرید و ساموئل اتوئو باشگاه را ترک کرد. به نظر قرار بود گلب هم به میلان برود اما به جای آن قرضی به اشتوتگارت بازگشت.
زلاتان تا حدودی آنری را به یادم می آورد. او بسیار شوخ بود و با همه شوخی می کرد. البته با همه به جز آنری و مسی. لئو بسیار جوان بود اما حتی بهترین بازیکنان هم در حضور او آرام صحبت می کردند. می گفتند دیدید آن پسرک امروز چه کرد؟ از کارهایی که می کرد شگفت زده می شدم اما چندان با هم صحبت نمی کردیم. تنها اسپانیایی بلد بود و فقط چند عبارت از این زبان می دانستم.
او که در می 36 ساله شد، حالا در مینسک یک مفسر فوتبال است. او هنوز امیدوار است به فوتبال ادامه دهد:
مسئله پول نیست. می خواهم در یک لیگ جذاب فوتبال بازی کنم. اما بدون خانواده به جایی نخواهم رفت. مدتی است که به لندن نرفته ام اما دلتنگ آرسنال هستم. از خواب بلند شدن و انجام کاری که دوست دارید (بازیکن بودن) لذت بخش ترین احساس است. حالا الویت های دیگری دارم اما هنوز می خواهم بازی کنم.