اختصاصی طرفداری- اصطلاح "tomaten auf den Augen haben" در زبان آلمانی "گوجه فرنگی در چشم" معنا میگیرد و در شرایطی کاربرد دارد که شخص، یک واقعیت لخت را نادیده بگیرد. در آخرین بازی بایرن مونیخ در آلیانس آرنا، بخشی از هواداران این تیم بنری با عکس کارل هاینس رومینیگه با خود به همراه آورده و چشمهای وی را با گوجه فرنگی پوشانده بودند. حالا چرا باواریا این بنر را از انبار آوردند؟
برای درک بهتر این طنز اعتراضی باید به تور زمستانی بایرن مونیخ در قطر برگردیم. بعد از عقد قرارداد با قطر که یکی از مدرنترین آکادمیهای دنیا را ساخته، بایرن ۴ زمستان گذشته را در آکادمی Aspire سپری کرده است. بر عکس رومینیگه و سران باشگاه، کلمات "مدرن" و "پیشرفته" نتوانست گوجه فرنگی را در چشم هواداران افراطی بایرن فرو کند. آنها با آگاهی طبقاتی به خوبی درک کردند که این مدرنیته، بوی عرق و جسد انسان میدهد. همانطور که قبلا در طرفداری خواندیم، گروههای حقوق بشری و عفو بین الملل در جریان آماده سازی جام جهانی ۲۰۲۲ بارها تاکید کردند که شرایط کارگران در قطر حتی از استاندارهای کار در کشورهای نئولیبرال هم پایین تر است.
به این تابوت و کفنهای سفید، صفحه سفید قانون "کفاله" قطر را هم اضافه کنیم که روی برده داری فئودالی را سفید کرده است. قانونی که طبق گفته قطریها در سال ۲۰۱۶ تغییر کرد اما عفو بین الملل میگوید که قانون جدید هیچ تغییری در مشی سود جویانه قطریها ایجاد نکرده است. گرگ اجل، یک به یک بی کسان و غریبان را در بدترین شرایط شکار کرد. پول حاصل از کار آنها به جیب اسپانسرهای حقوقی قطری اضافه شد که قانون کفاله در اختیار آنها قرار داده بود. هزاران هندی، بنگلادشی، فیلیپینی و نپالی بدون دیدن خانواده در قطر جان دادند تنها برای ساخت یک مدرنیته ساختگی با خون و عرق آنها.
اسپانسر قطری برای نپالیها معنی مالک جان و روان گرفت و برای رومینیگه میلیونها یورو. فرودگاه بین المللی حمد (HIA) نام خود را ۷ سال روی آستین باواریا حک میکند و چیزی بین 5 تا ۷ میلیون یورو در سال به مونیخیها پرداخت میکند. رومینیگه از بهبود شرایط کارگران میگوید و عفو بین الملل از استمرار قوانین ضدّ حقوق بشری. حرفهای رومینیگه بین افراطیها خریداری ندارد. schickeria اولین کانون هواداری بین باشگاههای همکار قطر است که به حضور این کشور و مخصوصاً تاثیر زیاد ورود پولهای نا مشروع به فوتبال اعتراض کرده است. آنها گروهی ضدّ فاشیستی هستند که در بازی با اندرلخت به قیمت ۱۰۰ یورویی بلیت بازی اعتراض و در مقابل پاری سن ژرمن به سمت نیمار یوروهای تقلبی پرت کردند که باشگاه به همین خاطر توسط یوفا جریمه شد. آنها به مسیر آمریکایی شدن باشگاه اعتراض دارند و آن را مغایر با فلسفه تاریخی باشگاه میدانند.
پرتاب پول تقلبی جریمه دارد اما استثمار فوتبال ما مشکلی ندارد!؟
واقعیت مهم تر اما سکوت بخش عظیمی از هواداران تیمهای نزدیک به دولتهای قطر و امارات است. آگاهی هواداران پاری سن ژرمن، بارسلونا، منچستر سیتی، رئال مادرید و ... باید در کنار بایرنیها جوانه بزند. تن پوش تیمهایی که سالها هواداراش برای فلسفه خود جنگیده اند نباید اسم دولت یا شرکتهای را حک کند که وضوح حداقلهای حقوق بشری را رعایت نمیکنند. همانطور که هواداران باشگاه مالمو سوئد به خاطر سیاستهای ابوظبی، مدیران را وادار کردند که سفر خود به این شهر را لغو کنند. قبلا نوشتیم که فوتبال مثل تمام فعالیتهای انسانی جنبه سیاسی دارد و سکوت ستارههای کاغذی، نباید هواداران را در این زمینه فریب دهد. برای رسیدن به هدف "فراتر از یک باشگاه"، نیاز است از "بنگاه" شدن آنها جلوگیری کرد آن هم در شرایطی که آنها چیزی برای از دست دادن ندارند جز زنجیرهای خود!