طرفداری- اسون گوران اریکسون، مرد سوئدی، در هوای بسیار گرم شهر رم، منتظر رقم زدن سرنوشتی متفاوت برای لاتزیو بود. او در دومین فصل حضورش در این تیم، نتوانست علی رغم مدعی بودن، اسکودتو را کسب کند و تنها اسکودتوی لاتزیو در سال 1974 به دست آمده بود. کسب جام در جام و سوپرکاپ ایتالیا در یک فصل، دستاوردهایی هستند که می توانند در هر فصل یک موفقیت بزرگ برای لاتزیو به شمار آیند اما کسب اسکودتو، مهم تر از همه چیز بود.
در آخرین روز فصل 99-1998، لاتزیو به لطف دو گل مارچلو سالاس، در استادیوم المپیکو، بردی خفیف برابر پارما کسب کرد.با توجه به دقایق باقی مانده، علی رغم پیروزی لاتزیو، اسکودتو در چنگ میلان بود زیرا آن ها از پروجا جلو بودند. صبر کردن، تمام کاری بود که لاتزیویی ها باید انجام می دادند اما صبر کردن کاری بیهوده بود. میلان همچنان از حریف جلو بود و در صدمین سالگرد تاسیس خود، در آستانه کسب قهرمانی بود و هواداران میلان، غرق در شادی بودند. سرجیو کرانیوتی، مالک لاتزیو و شرکت صنایع غذایی چیریو، عصبانی بود زیرا می دید که با وجود تزریق پول هنگفت به تیمش و صرف کردن زمان زیاد، در حال از دست دادن قهرمانی هستند و این مسئله همانند ریختن نمک روی زخم هایش بود. آن فصل با قهرمانی میلان به پایان رسید و در پایان فصل، کریستین ویری، فروخته شد.
پس از این که کریستین ویری یک فصل فوق العاده را در اتلتیکو مادرید سپری کرد، کرانیوتی با مبلغ 16 میلیون پوند وی را از اتلتیکو مادرید خریداری کرد. ویری همچنین در جام جهانی 1998 نیز دومین گلزن برتر شده بود. از آن جایی که ویری به ماندن در یک تیم برای مدتی بیش از یک فصل عادت نداشت و لاتزیو در کسب قهرمانی سری آ ناکام مانده بود، ویری در انتقالی 30 میلیون پوندی به اینتر پیوست و لاتزیو همچنین علاوه بر این مبلغ، دیگو سیمئونه را از اینتر به خدمت گرفت. اگرچه این مبلغ، برای جبران از دست دادن ویری و کاسته شدن ترس های کرانیوتی کافی بود اما این انتقال، تاثیراتی را نیز در سراسر جامعه ایتالیا داشت. پس از فروش ویری به اینتر، یک هوادار 25 ساله لاتزیو به نام الیو دی کریستوفالو، نتوانست این انتقال را درک کند و با رفتن به زیر ریل قطار، خودکشی کرد. او یادداشتی با این مضمون هنگام خودکشی اش نوشته بود:
خداحافظ. من حتی نمی دانم چرا هنوز زنده ام. لاتزیو، کریستین ویری را با 30 میلیون پوند فروخت. همه این پول برای انتقال یک فوتبالیست است اما همه چیز در زندگی، پول نیست.
یک روزنامه چاپ واتیکان، انتقال گرانقیمت ویری به اینتر را توهین به مردم فقیر دانست. در همین راستا در ایتالیا ناآرامی های زیادی به وجود آمد زیرا در ایتالیا، فوتبال نیرویی فراتر از یک سرگرمی شده بود. کرانیوتی، بدون در نظر گرفتن انتقادات و نگرانی مردم در خصوص انتقالات و ریخت و پاش های گران قیمت، پول های زیادی را برای جذب بازیکنان جدید خرج کرد تا خاطرات تلخ گذشته را فراموش کند. پس از دیگو سیمئونه، آرژانتینی های دیگری نیز به لاتزیو آمدند و خوان سباستین ورون در کنار نستور سنسینی خریدهای جدید عقاب ها بودند. ورون در سمپدوریا، سابقه کار با اریکسون را داشت و حالا آن ها مجددا در لاتزیو با یکدیگر کار می کردند. با انتقال ورون، ستاره دیگری به خط هافبک لاتزیو که متشکل از پاول ندود، دژان استانکوویچ، سرجیو کونسیسائو و ماتیاس آلمیدا بود، اضافه شد. اریکسون در خط حمله نیز گزینه های جدیدی داشت و کرانیوتی برای او، فابریتزیو راوانلی و سیمونه اینزاگی، برادر کوچک تر پیپو را خریداری کرد.
حالا با خریدهای جدید، دیگر غیبت ویری کم تر حس می شد و خون تازه ای به رگ های لاتزیو تزریق شد. بازی با منچستریونایتد در سوپرکاپ اروپا، می توانست نخستین فرصت برای تخلیه شدن خشم فروخورده لاتزیو در اثر از دست دادن اسکودتو باشد. در دقیقه 35 بازی برابر منچستریونایتد، مارچلو سالاس با کنترل عالی پاسی که جوزپه پانکارو به او داده بود، با ضربه ای محکم دروازه شیاطین سرخ را باز کرد و همین گل، قهرمانی را برای لاتزیو به ارمغان آورد. بیانکوچلستی، 1-0 پیروز شد. الکس فرگوسن، سرمربی منچستریونایتد پس از این بازی به ستایش لاتزیو پرداخت و گفت که آن ها در این فصل (2000-99) قهرمان سری آ خواهند شد.
آغاز فصل جدید با کسب جام مهمی چون سوپرکاپ اروپا، باعث شد تا لاتزیو فصل را با اعتماد به نفس و بدون شکست در چهار بازی ابتدایی آغاز کند. در هفته پنجم، بیانکوچلستی باید به مصاف میلان می رفت و همه انتظار داشتند تا این یک دیدار جذاب و بسیار نزدیک باشد. در حقیقت دیدار میلان و لاتزیو همانند یک دوئل در فیلم های وسترن به شمار می آمد. ابتدا خوان ورون لاتزیو را با ضربه ای عالی پیش انداخت اما در ادامه روی فرار و سانتر خوب سرجینیو، ژرژ وه آ گل تساوی را به ثمر رساند. دو بازیکن ترسناک لاتزیو در زمین، در زدن گل بعدی تیمشان مشارکت داشتند. روی کرنر میهایلوویچ، سیمئونه به خوبی توانست دروازه روسونری را باز کند. سالاس در ادامه با زدن شوتی محکم که در واقع، نماد بازی وی بود نتیجه بازی را 3-1 کرد. پیش از پایان نیمه اول، آندری شوچنکو، خرید جدید و گران میلان دروازه لوکا مارکه جیانی را باز کرد تا بازی 3-2 شود.
پس از یک نیمه اول سراسر هجومی، لاتزیو در نیمه دوم نشان داد که هنوز آمادگی ذهنی لازم برای کسب اسکودتو را ندارد. مارکه جیانی با خطا، وه آ را درون محوطه جریمه متوقف کرد تا شوچنکو، بازی را 3-3 کند. شوچنکو دقایقی بعد، گل چهارم تیمش را به ثمر رساند تا میلان در آستانه پیروزی قرار بگیرد اما سالاس، بازی را به تساوی رساند تا این دیدار جذاب با نتیجه 4-4 به پایان برسد اما این در حالی است که لاتزیو، می توانست در این دیدار به آسانی به پیروزی برسد. رفتار هواداران لاتزیو و نژادپرستی هواداران این تیم در بازی های خانگی، همانند یک کلیشه در حال اثبات بود و در بازی برابر باری، بنری را به افتخار زلیکو رازناتوویچ (ژنرال صرب که بعدا به دلیل جنایت جنگی محاکمه شد) به استادیوم آوردند. در بازی بعد خانگی لاتزیو، پارما مهمان آن ها بود و لیلیان تورام، عثمان دابو و سالیسو لاسیسی مورد توهین های نژاد پرستانه هواداران لاتزیو قرار گرفتند. کرانیوتی خود را از رفتارهای زننده هواداران، جدا کرد اما به هر حال، این داستان ها به لاتزیو، ضررهایی وارد کرد.
لاتزیو به نتایج خوب در لیگ ادامه داد اما شکست برابر ورونا باعث شد تا آن ها با نه امتیاز اختلاف نسبت به یوونتوسِ آنچلوتی که صدرنشین بود، در جدول قرار گیرند. با وجود این اختلاف، رسیدن به اسکودتو برای لاتزیو بسیار سخت تلقی می شد. اما ورق برگشت و درخشش شوچنکو برابر یوونتوس در سن سیرو، باعث شد تا بیانکونری سه امتیاز از دست دهد. شکست 4-1 برابر رم در دور رفت دربی دلاکاپیتاله، دلیل اصلی انگیزه لاتزیو برای پیروزی برابر رم بود. در ابتدای بازی، اوضاع باب میل لاتزیو پیش نرفت زیرا وینچنزو مونتلا خیلی زود دروازه عقاب ها را باز کرد. شادی پس از گل هواپیمای مونتلا، برای هواداران لاتزیو آشنا بود زیرا او در بازی رفت نیز دو گل به ثمر رسانده بود. نیمه اول بسیار هیجانی پیش رفت. دقایقی بعد، ندود بازی را به تساوی کشاند و در ادامه، ورون با شوتی محکم لاتزیو را پیش انداخت تا نتیجه بازی 2-1 شود. در ادامه وینسنت کاندلا و کونسیسائو و سپس آلمیدا و دل وکیو با یکدیگر درگیر شدند اما لاتزیو توانست از این خشونت ها بگریزد و در نهایت با همین نتیجه پیروز شد. یک هفته بعد، لاتزیو باید در دل آلپی به مصاف یوونتوس صدرنشین می رفت و این فرصتی خوب بود که لاتزیو بتواند فاصله را کاهش دهد و صدرنشین شود. اریکسون و آنچلوتی، هر دو از این رویارویی هراسان بودند زیرا می دانستند که شکست در این دیدار چه معنایی دارد. علی رغم نمایش عالی زیدان، داویدز و دل پیرو، یوونتوس نتوانست از سد خط دفاعی لاتزیو بگذرد. چیرو فرارا، مدافع یوونتوس پیش از گل پیروزی لاتزیو که سیمئونه با ضربه سر آن را به ثمر رساند، از زمین بازی اخراج شده بود.
هر دو تیم در بازی بعدی خود پیروز شدند اما لاتزیو در دیدار برابر فیورنتینا با ضربه آزاد باتیستوتا در دقایق پایانی، بازی 3-2 برده را با نتیجه تساوی عوض کرد. سه هفته به پایان سری آ مانده بود و یوونتوس با اختلافی پنج امتیازی صدر نشین بود. از لحاظ ریاضی، قهرمانی لاتزیو ممکن به نظر می رسید اما تحقق این امر، غیر منطقی بود. یوونتوس، فاتح بیست و پنج اسکودتو بود و با اختلاف، پر افتخارترین تیم داخلی ایتالیا به شمار می آمد اما لاتزیو تنها یک اسکودتو داشت. از لحاظ روانی نیز برتری با بانوی پیر بود. تمام شواهد به ضرر لاتزیو بود اما اتفاقات، غیر منتظره رقم خورد زیرا یوونتوس با نتیجه 2-0 در استادیوم بنته گودی برابر ورونا شکست خورد. لاتزیو حالا امید زیادی برای کسب قهرمانی داشت. یک هفته مانده به پایان سری آ، یوونتوس 1-0 از پارما پیش افتاد و در دقایق تلف شده، فابیو کاناوارو برای پارما گلزنی کرد اما ماسیمو دی سانتیس، داور مسابقه نظر دیگری داشت و گل را قبول نکرد. پس از این تصمیم، ادعاهایی مبنی بر فساد در فوتبال ایتالیا مطرح شد و البته این گونه ادعاها، چیزی جدید در فوتبال ایتالیا نبود. گل مردود کاناوارو، یکی از اولین نشانه های شک و تردید در این خصوص بود و بعدا در فاجعه کالچوپولی در سال 2006، مشخص شد که لوچانو موجی، مدیر یوونتوس با داوران ارتباط داشته است.
پس از این اتفاق، کرانیوتی عصبانی شد و طی اعتراضی، این گونه اذعان داشت:
فوتبال ایتالیا باید کاملا تخریب شده و دوباره از نو بازسازی شود. همه دیدند که در تورین، چه اتفاقی افتاد و هیچ کس نمی تواند توضیح دهد که چرا گل کاناوارو قبول نشد. نمی دانم که چرا داور گل را قبول نکرد. لاتزیو از نظر اخلاقی و فنی، شایسته فتح اسکودتو است.
جنجال ها ادامه یافت و فاصله دو امتیازی یوونتوس و لاتزیو حفظ شد. یوونتوس باید به مصاف پروجا می رفت و تنها شکست یوونتوس و پیروزی لاتزیو می توانست باعث قهرمانی بیانکوچلستی شود. پروجا، تنها امید لاتزیو برای قهرمانی بود اما هواداران لاتزیو می ترسیدند که فاجعه سال گذشته و از دست رفتن قهرمانی در روز آخر، بار دیگر تکرار شود. لاتزیو در هفته آخر با نتیجه 3-0 بر رجینا غلبه کرد تا تمام نگاه ها به استادیوم رناتو کوری، خانه پروجا خیره شود. دیدار پروجا و یوونتوس به دلیل بارش شدید باران، 80 دقیقه تاخیر داشت اما در هر حال، بازی برگزار شد و پروجا پیش افتاد. الساندرو کالوری، مدافع 33 ساله پروجا در محوطه جریمه با استوپ سینه و فرستادن توپ به گوشه دروازه، گلزنی کرد. یوونتوس باید گل می زد اما نمی توانست. حالا اسکودتو، مال لاتزیو بود.
در اصل، پایان فصل باید همین گونه رقم می خورد. طرفداران پرشور لاتزیو، به درون استادیوم المپیکو ریختند و لحظه ای که 12 ماه منتظر آن بودند، فرا رسید. لاتزیو پس از حدود ربع قرن، توانست دوباره فاتح سری آ شود. حالا اریکسون می توانست لبخند بزند. لاتزیو در آن فصل، فاتح کوپا ایتالیا نیز شد و آن ها برای اولین بار توانستند دوگانه داخلی را کسب کنند. اما دوران خوش، لاتزیو ادامه دار نبود. اریکسون در سال 2001، هدایت تیم ملی انگلیس را بر عهده گرفت. نستا به میلان رفت و ورون سر از لیگ برتر انگلیس در آورد. سالاس و سیمئونه نیز از دوران اوج خود دور شدند و ندود نیز به یوونتوس پیوست. قهرمانی لاتزیو در روز آخر، یکی از به یاد ماندنی ترین قهرمانی های سری آ ست و این داستان تیمی بود که تا اواسط فصل، نمی توانستیم قهرمانی را برای آن ها متصور شویم اما در نهایت، راه طولانی و پر مشقت آن ها پایان شیرینی داشت.