شناسه شما موقتاً به حالت تعلیق درآمده است.
فحاشی
کیر
کیرم دهنت مردک سادیسمی...! داویده آنجلوتی > علگری
ای هزار وای بر پرز که اصلا و ابدا خایه نداشت کارلتو رو بفرسته ایتالیا
۱۵
فکرش رو بکن سالروز شهادت حاج قاسم نصفه شبی تعلیقت بکنن🤣
به نام خدا. من امیرحسینم، متولد ۱۵ بهمن سال ۱۳۸۷، دانشآموز متوسطه دوم سمپاد، ساکن در اهواز و هوادار جدی رئال، میلان و استقلال.
در ابتدا موضوعات مورد علاقه خودم: فوتبال، کشتی و بسکتبال، نرمش صبحگاهی، تنیس و والیبال، تفریح و سرگرمی، ماشین و رانندگی، احادیث و معارف اسلامی، فیلم و سریال، موزیک و نماهنگ، گیم و بازیهای موبایلی و کامپیوتری، نرمافزار و رایانه، روانشناسی و فلسفه، حیات وحش و طبیعت، تاریخ و جغرافیا، مستندهای فوتبالی، اطلاعات عمومی و دانستنیهای جالب، تازههای تکنولوژی، کتابهای فوتبالی، دانستنیهای جالب، معما و چیستان، صنایع دستی و سوغاتیها، فرهنگ و هنر و خطاطی نستعلیق، موضوعات و مطالب علمی، عکسها و کلیپهای طنز و شوخی، کارتهای بازی فوتبالی، بازی کوئیز آف کینگز، داستان، شعر و ادبیات، انیمیشنها و کاریکاتورهای فوتبالی، شیمی و زیستشناسی، فیزیک و علم ریاضیات، عکس زمینههای فوتبالی، آمار و ارقام فوتبال و مجلههای جدول و سرگرمی.
در فوتبال ایران علاوه بر این که استقلالیام تیمای خوزستانی فولاد و صنعت نفت و نفت مسجدسلیمان رو هم دوست دارم. از طرف دیگر هم من اصالتاً لرستانی هستم و به همین خاطر خیبر رو هم دوست دارم. وقتی که این تیمها با استقلال بازی داشته باشن حتماً من استقلالیام. وقتی که فولاد با خیبر یا یک تیم خوزستانی دیگه مثل صنعت نفت بازی داشته باشد هم دوست دارم که فولاد ببره. ولی حیف که الان چند سالی است که برای تیمهای خوزستانی یک بلای بدی به نام خطر سقوط گریبونگیرشون شده. الان هم نفت مسجدسلیمان در دسته دوم است و من هم دوست ندارم که فقط ۲ تیم خوزستانی یا ۲ تیم تهرانی مثل پرسپولیس و استقلال در لیگ برتر باشن. از طرف دیگر من خیلی قبول ندارم استقلال خوزستان رو به رغم این که این همنام استقلال تهران قبلاً حتی یک لیگ برتر هم برده است که این برای من یک مورد عجیب است...
این رو بگذریم؛ یکی از تیمای منفورم در فوتبال ایران به طور کلی هم پرسپولیس است. من از ذوب هم متنفرم و سپاهان رو به ذوب ترجیح میدم و وقتی که سپاهان و ذوب بازی داشته باشن دوست دارم سپاهان ببره. هر چند سپاهان و ذوب هر دو نایبقهرمانی آسیا داشتن ولی ذوب هرگز لیگ برتر نگرفته و دلیل تنفرم از ذوب همین است. 3 دلیل خاص برای استقلالی بودنم این که اولاً این تیم ۲ قهرمانی بدون باخت در آسیا داشته، ثانیاً رنگ مورد علاقهم هم آبیست و ثالثاً این تیم یک قهرمانی بدون باخت لیگ برتر داشته است. لیگ نخبگان هم برام یک اهمیت خاص دارد، حتی اگر یک تیم ایرانی غیر از پرسپولیس و سپاهان و استقلال در آن شرکت کند. من خودم به عنوان یک استقلالی تراکتور رو در ابتدا زیاد دوست نداشته بودم اما حالا که بالأخره یک جام لیگ برتر فتح کردن سعی میکنم برای تراکتور احترام قائل باشم.
در ضمن من از هر تیم ایرانیای که در لیگ نخبگان یا سطح ۲ آسیا باشه در این رقابتها حمایت خواهم کرد، غیر از پرسپولیس که البته من صرفاً چون استقلالی هستم این حرف رو زدم در مورد پرسپولیس. در مورد استقلال هم من حتماً...! بازیای این تیم آبیپوش دو ستاره در آسیا را دنبال میکنم چون که این بازیها برام یک جورهایی مهم و ویژه هستند. اما هزار افسوس که در همان سال که استقلال بدون هیچ باختی فاتح لیگ برتر شده بود، تیم محبوب و بزرگ استانم یعنی فولاد خوزستان آسیایی شد، ولی از میان استقلال و پرسپولیس و سپاهان، فقط سپاهان به آسیا رفت و دیگران حذف شدند و حتی گلگهر هم به رغم کسب سهمیه از آسیا حذف شد...!
اما هزار افسوس که از وقتی که من استقلالی شدم، این استقلال حتی یک مرتبه هم لیگ برتر رو فتح نکرده است. حتی یک مرتبه! ولی من به عنوان یک استقلالی از آذرماه سال ۱۴۰۲ تاکنون یک سری خاطرات خوب از این تیم آبیپوش داشتم: هرگز از یادم نخواهد رفت برد ۴ تایی استقلالِ نکونام مقابل نساجی با گلزنی ۳ بازیکن شمالی، اما امان از 3 مساوی پیاپی مقابل فولاد، ذوب و پرسپولیس. هرگز از یادم نخواهد رفت گل چشمی به سپاهان در آزادی و گل دقیقه اولی آرمین سهرابیان به هوادار. هرگز از یادم نخواهد رفت دبل مهرداد محمدی مقابل شمسآذر و گل ایمان سلیمی به فولاد در آزادی، اما امان از یک مساوی صفر صفر بدموقع با نساجی در شهید وطنی. هرگز از یادم نخواهد رفت گل دقیقه آخری بلانکو به ذوب در آزادی و دبل مهرداد محمدی مقابل پیکان که باعث شد هر دو تیم شهرم در لیگ برتر موندگار بشوند، هر چند من حس میکردم که قطعاً یکی از دو تیم فولاد و استقلال خوزستان سقوط خواهد کرد. هرگز از یادم نخواهد رفت پاس گل رامین رضاییان به محمدحسین اسلامی در سردار آزادگان قزوین اما امان از گل بیفوما به استقلال در فولاد آرنای اهواز...! هرگز از یادم نخواهد رفت گل رامین رضاییان، عشق این تیم آبیپوش مقابل چشمان خوسلو در شهر قدس، اما هزار افسوس بابت یک مساوی تخمی و کذایی با نساجی و یک باخت دقیقه نودی از پرسپولیس در اراک و یک گل به خودی سید حسین حسینی مقابل السد و یک باخت بزرگ استقلال از ذوب در شهر قدس. هزار افسوس بابت 4 باخت پیاپی از النصر بیرونالدوی پیولی، خیبر بحران زده، تراکتور و نهایتاً الهلال فقط یک روز قبل از باخت بزرگ رئال جذابِ آنچلوتی از میلان و یک مساوی تخمی و کذایی با الاهلی جده که برای اولین بار در تاریخ و بدون هیچ باختی قهرمان آسیا شد. هرگز از یادم نخواهد رفت برد بزرگ استقلالِ موسیمانه مقابل فولادِ یحیی در اهواز در روز باخت پرسپولیسِ گاریدو از نساجی، اما امان از 4 مساوی پیاپی زیر نظر موسیمانه و پس از آن باخت به شمسآذر در روز افتتاح مجدد ورزشگاه آزادی و نهایتاً کسب 5 مساوی از 6 بازی و امان از یک مساوی صفر صفر بدموقع با ملوان در بندر انزلی! هرگز از یادم نخواهد رفت دبل رامین رضاییان مقابل استقلال خوزستان در آزادی که استقلال رو بالاتر از همنام اهوازی قرار داد. هرگز از یادم نخواهد رفت گل وقت اضافه رامین رضاییان به شمسآذر در سردار آزادگان قزوین اما امان از 2 اخراج بسیار دیرهنگام در دقیقه 120 برای استقلال که ممکن بود بازی رو بکشونه به ضربات پنالتی! هرگز از یادم نخواهد رفت برد استقلال مقابل الریان دقیقاً فقط یک روز پس از مساوی پرسپولیس با النصر هر چند یک لشکر پرسپولیس قبل از بازی ریخته بودن به پیج اینستاگرام تیم قطری! هرگز از یادم نخواهد رفت پاس گل رامین رضاییان به علیرضا کوشکی مقابل نساجی. هرگز از یادم نخواهد رفت اون گل کریستیانو به استقلال ولی حیف که از یک طرف، استقلال باخت بدی داد از النصر هر چند بازی رفت رو بدون گل مساوی کرده بود و از طرف دیگه، النصر به فینال نخبگان نرسید و با پیولی هیچ جامی هم نگرفت...! امان از 9 بازی پیاپی مساوی و باخت زیر نظر بوژوویچ، از رفت و برگشت شدن مقابل پرسپولیس تا حذف تلخ از آسیا در شب گلزنی کریستیانو و سپس مساوی با ذوب در فولادشهر، مساوی با خیبر در تهران، باخت از فولاد در تهران، رفت و برگشت شدن مقابل تراکتور در یادگار امام تبریز و نهایتاً 2 مساوی تخمی و کذایی با گلگهر و هوادار! هرگز از یادم نخواهد رفت دبل جوئل کوجو مقابل آلومینیوم اراک در تهران و اون گل دقیقه ۱۲۰ روزبه چشمی در اراک که یک جام حذفی رو برای استقلال به ارمغان آورد، اما امان از یک کامبک دقیقه نودی تراکتور به استقلال در نقش جهان اصفهان. هرگز از یادم نخواهد رفت برد استقلال مقابل تراکتور، مدافع قهرمانی لیگ ۸ روز پس از قهرمانی تراکتور در سوپرجام. هرگز از یادم نخواهد رفت تکتک گلهای عشق این تیم بزرگ آبیپوش، رامین رضاییان برای استقلال از ابتدا تاکنون. ولی یک خاطره بسیار فاجعهبار و غمانگیز: امان از یک مساوی تخمی و کذایی با ذوبآهن در شهر قدس با گل دقیقه آخری رامین رضاییان و باخت استقلال از استقلال خوزستان در اهواز برای دومین فصل پیاپی و نهایتاً باخت تاریخی ۷ گله استقلال در دبی و چند مساوی کذایی و سریالی در لیگ برتر مقابل پیکان، شمسآذر و چادرملو! هرگز از یادم نخواهد رفت برد بزرگ استقلال مقابل فجر در پارس شیراز با گلزنی یاسر آسانی و علیرضا کوشکی و دبل دقیقه آخری یاسر آسانی مقابل پادیاب در تختی تهران و حتی اون پنالتیای هم که آدان مقابل فولاد مهار کرده بود. هرگز از یادم نخواهد رفت برد بزرگ استقلال در منامه مقابل المحرق که باعث شد که این تیم 3 ماه پس از فاجعه تاریخیاش مقابل الوصل از گروهی سطح 2 آسیا صعود کند اما امان از یک باخت بدموقع در شهر قدس مقابل گلگهر که یک بار با پرسپولیسِ وحید هاشمیان در شهر قدس مساوی کرده بود و بعداً در سیرجان 5 تا خوردن از تراکتور.
من از صمیم دل استقلال رو دوست دارم و از صمیم دل استقلالی هستم، ولی به دلایلی زیاد خوشم نمیاد از فوتبال ایران: اولاً بازیهای کمگل زیاد و گاهی آمار بسیار پایین گلزنی تیمهای لیگ در یک روز و پخش تبلیغات از صداوسیما حین فوتبال. ثانیاً نابودی برخی از تیمهای ریشهدار و قدیمی و تنوع کم قهرمانان لیگ سراسری فوتبال کشورمان در طول تاریخ. واقعاً حیف که هر چند هم سپاهان قهرمانی لیگ برتر داشته است و هم تراکتور، اما نفت آبادان و فجر و پیکان و ابومسلم که اصلاً! و ثالثاً هم عادی شدن جنجالهای داوری در بسیاری از بازیها، به ویژه بازیهای دو تیم اول تهران و همآوردیهای بزرگ فوتبال کشور، به ویژه دربی پایتخت.
از میان بازیکنان استقلال من روزبه چشمی و رامین رضاییان و صالح حردانی و آدان و مهران احمدی و یاسر آسانی و علیرضا کوشکی و سحرخیزان و قلیزاده و عارف آقاسی رو بیشتر دوست دارم. آدان رو صرفاً چون خیلی سال پیش گلر رئال بود و حتی هم پنالتی مسی رو مهار کرده دوست دارم، هر چند از الوصلیها ۷ تا خورد و صالح رو صرفاً بابت خوزستانی بودنش دوست دارم، ولی برای من مانند یک کاپیتان خوب و با غیرت بوده است برای این استقلال. روزبه چشمی هم که کاپیتان است و پس از بازی فینال سال ۱۴۰۴ جام حذفی نزد من کمی محبوبتر شده و از بازیکنان محبوبم است و یاسر آسانی و کوشکی هم برای این استقلال بازیکنان مورد اعتمادی هستند. اما رامین نزد استقلالیها به عشق این تیم معروف است و یکی از بازیکنان محبوب استقلال در کنار صالح حردانی و کاپیتان روزبه. ۳ بازیکن با غیرت در لباس عزیز استقلال.
از میان پیشکسوتان استقلال هم من ناصر حجازی، منصور پورحیدری، اکبر کارگر جم، بهتاش فریبا، فرهاد مجیدی، آرش برهانی، سید مهدی سید صالحی، علی جباری، غلامحسین مظلومی، اصغر حاجیلو و وریا غفوری رو بیشتر از بقیه دوست دارم. علی دایی هم هر چند که اسطوره پرسپولیس است برای من اسطوره قابل احترامی بوده، چون که تا قبل از ظهور رونالدو و مسی خود همین علی دایی بهترین گلزن ملی در تاریخ فوتبال بوده است. برای قلعهنویی هم که تا حدی احترام قائل هستم ولی آقا امیرخان رو زیاد قبول ندارم چون هر چند که استقلال رو در ۳ دوره متفاوت فاتح لیگ برتر کرده، اما در دوران اولش با سپاهان 2 جام لیگ برتر در 2 فصل پیاپی برده بود و با تراکتور و ذوب و حتی دوران دومش با سپاهان جام خاصی نگرفت و تیم ملی رو هم قهرمان جام ملتهای آسیا نکرده بودو در مورد جواد نکونام هم زیاد از ایشون خوشم نمیاد.
از دوره دبستان...! یک جورهایی به خاطر مسی بارسا رو دوست داشتم و از همون دوران هم یک دست لباس مسیِ بارسا دارم. حتی برای جشن تولد 13 سالگی خودم هم خودم لباس مسیِ بارسا پوشیدم و هم کیک تولدم بارسا بود، هم تم تولد بارسا آماده کردن. اما حالا از پاییز سال ۲۰۲۳ به عشق بلینگام که یک تنه مونتجوئیک رو به آتش میکشیده رئالی شدم. بله دقیقاً پس از دبل دقیقه آخری این پرنس بریتانیایی مقابل چشمان گاوی و گوندوغان! اگر راستش رو بخواهید ولی من از اواسط دوران دبستان فوتبال رو صرفاً در حد تیم ملی دنبال میکرده بودم و خیلی هم فوتبالی نبودم، هر چند زمانی که خیلی کمسن و سال بودم (مثلاً سال 2013) گاهی وقت بعد از ظهر یا عصر، اخبار ورزشی رو از شبکه سه نگاه میکردم. تا قبل از این که رئال جام لالیگای شماره ۳۶ رو ببره یعنی تا اواسط بهار سال 2024 هم، من یک رئالی درست و حسابیای نبودم خیلی! ولی باز هم الکلاسیکوهای فصل ۲۴-۲۰۲۳ رو هرکز نمیتونم فراموش کنم...! از دبل دقیقه آخری بلینگام در مونتجوئیک تا هتتریک وینیسیوس در الاول پارک ریاض.
هرگز از یادم نخواهد رفت دبل دقیقه نودی بلینگام در مونتجوئیک مقابل چشمان گاوی و گوندوغان و اینیگو مارتینز و حتی هم دبل رودریگو و وینیسیوس مقابل والنسیا در برنابئو و جایزه پسر طلاییِ بلینگام و جایزه سوکراتسِ وینیسیوس و دبل رودریگو مقابل کادیز. هرگز از یادم نخواهد رفت گل دقیقه نودی خوسلو به ناپولی که باعث شد آنچلوتی که چند سالی رو هنوز هم به دور از ایتالیاست، آخرین تیم ایتالیایی دوران مربیگریش رو در برنابئو و با تیر خلاص دقیقه نودی رفت و برگشت کنه و دبل خوسلو مقابل یونیون برلین و این که رئال در همون برهه هم با بردن هر ۶ بازی گروهش و نیز با اقتدار تمام از گروهی چمپیونزلیگ صعود کرده بود. هرگز از یادم نخواهد رفت گلهای بلینگام و مودریچ به ویارئال در برنابئو و گل دقیقه آخری واسکز به آلاوس و نیز انتقام بزرگ و دیوانهوار رئال از اتلتیکو در الاول پارک ریاض 108 روز پس از یک باخت کذایی در متروپولیتانو که مانع از قهرمانی بدون باخت رئال شد. (وای یادش به خیر؛ دقیقاً بین دو نیمه ۹۰ دقیقه اون بازی از قضا یک آیتم کوتاه در مورد آنچلوتی از شبکه سه پخش کردن...) اما امان از یک باخت کذایی دقیقه 120 مقابل اتلتیکو در متروپولیتانو که شانس کسب چهارگانه و حتی ششگانه رو از رئال گرفت! هرگز از یادم نخواهد رفت گل دقیقه آخری کارواخال به آلمریا در برنابئو در شب گلزنی بلینگام به رغم این که یک مشت بارسایی در انتظار بودن که رئال از قعرنشین لالیگا ببازه و به طور ناخواسته صدر جدول رو هم به خیرونا تعارف بزنه تا شاید مسیر قهرمانی بارسا کمی هموار بشود. هرگز از یادم نخواهد رفت دبل خوسلو مقابل ختافه در کولیسئوم و برد تاریخی و قاطعانه رئال در برنابئو با درخشش وینیسیوس و بلینگام مقابل همایالتی قرمز و سفیدپوش بارسا یعنی خیرونا، شگفتیساز اون زمانِ لالیگا که برای چندین ماه هر از گاهی بر سر صدرنشینی لالیگا با رئال میجنگیده بود و هزار البته گل زیبای مودریچ به سویا در برنابئو و حتی اولین گل گولر برای رئال! اما امان از یک مساوی تخمی بدموقع در وایکاس با گلزنی خوسلو و اخراج دقیقه آخری کارواخال و یک مساوی دقیقه آخری الکی و تخمی با والنسیا در مستایا که گل دقیقه آخری بلینگام الکی و به بهانه پایان 90 دقیقه مردود شد! هرگز از یادم نخواهد رفت دبل رودریگو مقابل اتلتیک بیلبائو در برنابئو و هزار البته، حماسه اتحاد که به لطف دستان معجزهگر لونین و ابروهای جادویی آنچلوتی رقم خورد تا رئال که دقیقاً ۱۱ ماه قبلتر در همون ورزشگاه مقابل سیتی چنان تحقیر شده بود انتقام بگیره از سیتی و به نیمهپایانی چمپیونزلیگ صعود کنه. هرگز از یادم نخواهد رفت گل آردا گولر به سوسیداد در رئاله آرنا و هزار البته جام لالیگای شماره ۳۶ رئال که در روز برد رئال در برنابئو با گلزنی بلینگام و باخت 4 گله دوباره بارسا از خیرونا به دست اومد و هزار البته، دبل دقیقه آخری خوسلو در برنابئو مقابل چشمان هری کین و نویر و مدافع مد نظر رئال. هرگز از یادم نخواهد رفت رقص آنچلوتی با کاماوینگا در مرکز شهر مادرید و رژه رفتن بازیکنان رئال به مناسبت جشن جام لالیگای شماره ۳۶ و تمام شاتهای کروس و مودریچ و بلینگام و وینیسیوس و براهیم و خوسلو و واسکز در اون مراسم بزرگ و حتی عکس سیگار برگ کشیدن آنچلوتی در کنار بلینگام و وینیسیوس و رودریگو و هر کدوم از گلهای خوسلو برای رئال در همون یک فصل و گپ و گفت بلینگام و وینیسیوس با خبرنگار شبکه رئال تیوی در مورد این که وینیسیوس بهتر است یا بلینگام...! و هزار البته دو برد پرگل رئال مقابل گرانادا و آلاوس پس از جام لالیگای شماره 36 اما امان از یک مساوی کذایی با ویارئال در لا سرامیکا. هرگز از یادم نخواهد رفت آخرین حضور تونی کروس در برنابئو که حیف رئال اون بازی رو بدون گل مساوی کرد و خاصتر از بقیه، جام چمپیونزلیگ شماره ۱۵ رئال در روز خداحافظی کروس که اولین قهرمانی بدون باخت تاریخ رئال در چمپیونزلیگ بوده است که به لطف دستان خالی ولی معجزهآسای کارلتو، حماسه اتحاد و دبل دقیقه آخری خوسلو و از همه مهمتر به لطف اتکا و کوشش تلاش بازیکنای رئال به دست اومد و گل زیبای کارواخال در فینال سال 2024 چمپیونزلیگ و رقص بازیکنای رئال با آنچلوتی پس از جام چمپیونزلیگ شماره 15 رئال. هرگز از یادم نخواهد رفت خبر پیوستن امباپه به رئال، اولین گل گولر برای تیم ملی ترکیه که در همون یورو ۲۰۲۴ به ثمر رسید و تقابل دو فوق ستاره محبوبم، امباپه و کریستیانو در یورو ۲۰۲۴ و حتی آخرین بازی ملی تونی کروس که حیف هم به این زودی رفت! هرگز از یادم نخواهد رفت اون سال پربرکتی که رئال پشت سر گذاشت و هر عکس فردی و دسته جمعیای که از بازیکنان رئال به مناسبت جام لالیگای شماره ۳۶ و جام چمپیونزلیگ شماره ۱۵ گرفته شد. هرگز از یادم نخواهد رفت قابهای کروس و بلینگام و مودریچ و گولر و براهیم و آنچلوتی و واسکز و وینیسیوس و کورتوا و خوسلو با اون جام چمپیونزلیگ به یاد موندنی و هزار البته دیدار زیدان و کارلتو در ومبلی لندن و حتی آخرین عکسهای مودریچ و کروس با جام چمپیونزلیگ اما امان از جدایی زودهنگام کروس...! هرگز از یادم نخواهد رفت مراسم معارفه امباپه در برنابئو و هالا مادرید گفتن امباپه مقابل هزاران رئالی در اولین حضور رسمی خودش به عنوان بازیکن رئال و اولین عکس واقعی امباپه در پیراهن رئال و هزار البته عکس اولین دیدار امباپه با آنچلوتی اما امان از یک باخت تلخ اما خفیف از میلان در یک بازی دوستانه تابستونی در آمریکا.
خدا رو شکر میکنم هزار بار که رئالی شدم در همان دورانی که رئال برای اولین بار در تاریخ و به رغم مصدومیتهای زیاد از آغاز فصل، بدون هیچ باختی قهرمان چمپیونزلیگ شد هر چند که من در ابتدا چند ماهی رو یک رئالی سطح متوسط به پایین بودم. من در درجه اول به خاطر بلینگام رئالی شدم، ولی یک نکته بسیار عجیب این که من زیادی عاشق آنچلوتی هستم، تا جایی که از زمستان 2024 تا حالا بیش از 70 قوطی آدامس برند منتوس خریداری کردم و یک بار هم کارلتو رو با موسولینی مقایسه کردم ولی چند دلیل خاص دارم در این باره: اولاً ایتالیایی است، ثانیاً بابت ابروهاش، ثالثاً خیلی سال کنار زمین سیگار میکشیده بود، رابعاً عاشق آدامس است. اما هزار آه و افسوس که یک سال بعدتر، رئال بدون تونی کروس و خوسلو و با ترکیبی کهکشانی شامل امباپه و وینیسیوس و بلینگام و کورتوا و والورده و کاماوینگا و مودریچ و رودیگر و گولر و براهیم و اینها، به رغم این همه تمجید و اغراق عجولانه در تابستان و کمی پس از جام چمپیونزلیگ شماره 15 مانند درو کردن تمام جامها که من هم متأسفانه تحت تأثیرشان واقع شده بودم هم از چمپیونزلیگ حذف شد و هم تمام جامهای داخلی فصلش رو هم داد به بارسا و هم حتی همواره از بارسا میباخته بود، تا جایی که رئال در همان سال ابتدا در بازیهای دوستانه تابستانی و حتی بعداً در چمیپونزلیگ از میلانِ فونسکا باخت. در مورد اون بازی رئال و میلان من خودم البته در همون برهه زمانی...! به تازگی هوادار میلان شده بودم (این هم بماند اولین تیم ایتالیایی که من بهش علاقهمند شدم رم بوده است) و به احترام آنچلوتی و براهیم ترجیح داده بودم که بیطرف باشم، چون که دوست داشته بودم یک روزی کارلتو رو در میلان یا لااقل تیم ملی ایتالیا ببینم و از طرف دیگه دلم نخواسته بود رئال با حضور یکی از بازیکنان سابق میلان مقابل میلان قرار بگیره، اما هزار افسوس که از یک طرف، یک زمانی رئال آنچلوتی رو اخراج کرد و کارلتو هم به رغم گفتوگوهای متعدد با گالیانی قبول نکرد که سرمربی میلان بشود و بعداً ناگهان سر از بایرن در آورد...! (هزاران وای بر کمر آنچلوتی.) و از طرف دیگه هم اون بازی رو ندیدم، روز بعدش ساعت 6:30 صبح برای مدرسه از خواب بیدار شدم و با موبایل پدرم رفتم به ورزش سه و دیدم رئال باخت...! از شانس بدم 9 روز قبل از اون رئال مقابل بارسا سلاخی شده بود در خود برنابئو و فقط باید بگویم که هزار آه و افسوس که کارلتو ایتالیا رو وداع گفت و هنوز هم نمیخواهد به وطنش بیاید...
از اون رئال مفلوک کارلتو که بارسا سوبله چوبلهش کرد حداقل 15 خاطره بد دارم: مساوی خارج از خانه رئال در آغاز لالیگا، مساوی رئال با یک تیم سقوطی در روز باخت استقلال تهران از استقلال خوزستان در فولاد آرنا، برد لیل مقابل رئال در خاک فرانسه و در غیاب برادر امباپه، باخت سنگین رئال از بارسا در برنابئو و یک روز بعد توپ طلای از دست رفته وینیسیوس و بعداً باخت رئال از میلان مفلوک فونسکا، باخت رئال از لیورپول در آنفیلد با لشکری از مصدومان و دقیقاً یک هفته بعد باخت رئال از اتلتیک بیلبائو در سن مامس با پنالتی از دست رفته امباپه که از قضا روز بعدش تعطیل رسمی بود و در خوزستان چندین زلزله صبحگاهی اتفاق افتاده بود، مساوی رئال با رایو وایهکانو پس از یک کامبک دراماتیک در اواسط نیمه دوم، باخت سنگین رئال از بارسا در ملک عبدالله، اخراج بلینگام مقابل اوساسونا و شادی گل ایسکو پس از گلزنی به رئال در بنیتو ویامارین، بازی برگشت رئال و اتلتیکو در یک هشتم پایانی چمپیونزلیگ که بسم الله الرحمن الرحیم و گل برای اتلتیکو...! و در جریان ضربات پنالتی هم بسیار مضطرب بودم و نگران، گل دقیقه نودی والنسیا به رئال در برنابئو مقابل چشمان وینیسیوس که در اون بازی حتی آه داویده آنچلوتی رو در آورد، تحقیر رفت و برگشت رئال مقابل آرسنال در چمپیونزلیگ هر چند که من قبل از بازی برگشت در برنابئو تحت تأثیر لفظ ریمونتادا قرار گرفته بودم، یک نایبقهرمانی رئال در کوپا دل ری مقابل بارسا که مودریچ رو سوژه خنده بارساییها قرار داد، باخت رئال از بارسا با هتتریک امباپه در مونتجوئیک هر چند که یک هفته بعدتر بارسا هم به عنوان قهرمان لالیگا از ویارئال باخت تا داغ دلم سوزناکتر شود، اخبار تخمی و کذایی سایت طرفداری از اعتراضات رئال به داوری لالیگا و نفوذ مداوم بارساییهای این سایت در اخبار رئال، شایعه رفتن آنچلوتی به الهلال یا تیم ملی برزیل و در پایان وداع غمانگیز و تلخ برنابئو با مودریچ و آنچلوتی و واسکز در روز برد استقلال مقابل صنعت نفت در سالروز آزادسازی خرمشهر...! و خبر آمدن ژابی آلونسو که هر چند با لورکوزن کار بزرگی کرده بود و این تیم رو برای اولین بار در تاریخ و بدون هیچ باختی قهرمان بوندسلیگا کرده بود، ولی در عوض 45 روز بعدتر در جام باشگاهها افتضاح بزرگ به بار آورد. ولی در مقابل هرگز از یادم نخواهد رفت اولین بازی رسمی امباپه برای رئال و قهرمانی رئال در سوپرجام اروپا با گلزنی امباپه و فدریکو والورده. هرگز از یادم نخواهد رفت دبل امباپه مقابل بتیس در برنابئو و گل دقیقه آخری اندریک به اشتوتگارت در برنابئو در شب شادی گل مدافع سابق اشتوتگارت، رم و چلسی که عملاً اون گل یک تیر خلاص به این تیم آلمانی بود و گل دقیقه اولی واسکز به آلاوس در برنابئو در شب گلزنی امباپه که در اون بازی وایخو هم به صورت تعویضی حضور داشته بود. هرگز از یادم نخواهد رفت گل امباپه به سلتا در بالایدوس و هتتریک وینیسیوس مقابل دورتموند که اجازه نداد نایبقهرمان چمپیونزلیگ که در فینال سال 2024 چمپیونزلیگ از رئال باخته بود خشمش رو بر رئال خالی کند و البته هتتریک وینیسیوس در برنابئو مقابل اوساسونا پس از 2 باخت پیاپی در برنابئو از بارسا و حتی میلان. هرگز از یادم نخواهد رفت گل بلینگام مقابل اوساسونا در برنابئو در روز هتتریک وینیسیوس و گلهای بلینگام و امباپه در 3 بازی پیاپی مقابل ختافه، لگانس و خیرونا و صد البته گل موشکمانند فدریکو والورده به سویا در برنابئو در شب گلزنی امباپه و براهیم. هرگز از یادم نخواهد رفت کامبک 10 نفره دقیقه آخری رئال مقابل والنسیا در مستایا با گلهای مودریچ و بلینگام که در دقیقه 90 کار والنسیا رو تموم کرد. هرگز از یادم نخواهد رفت گلهای امباپه و وینیسیوس مقابل فلان تیم مکزیکی در لوسیل و اون قهرمانی رئال در جام بین قارهای با طعم تاجگذاری مودریچ و آنچلوتی به عنوان پرافتخارترین و بزرگترینِ بزرگان رئال؛ مودریچ به عنوان پرافتخارترین بازیکن در تاریخ رئال اون هم بالاتر از کروس، مارسلو، ناچو، کارواخال و بنزما و کارلتو به عنوان پرافتخارترین سرمربی در تاریخ رئال اون هم بالاتر از زیدان و حتی میگل مونیوز. هرگز از یادم نخواهد رفت هتتریک امباپه مقابل وایادولید اما امان از 2 مساوی تخمی و کذایی با اتلتیکو و اوساسونا...! هرگز از یادم نخواهد رفت هتتریک امباپه مقابل سیتی در برنابئو و گل مودریچ به خیرونا در برنابئو، اما امان از شادی گل ایسکو مقابل رئال در بنیتو ویامارین!
