نابینایان ایران توانایی خواندن و نوشتن خود را مدیون کشیشی آلمانی هستند که نخستین آموزشگاه نابینایان را در سال ۱۳۰۴ در شهر تبریز بنیان نهاد. عکسهای کمیاب این مجموعه را بنیاد "کریستوفل" در اختیار دویچهوله گذاشته است.
ارنست یاکوب کریستوفل، کشیش آلمانی، نخستین آموزشگاه نابینایان در ایران را در سال ۱۳۰۴ در شهر تبریز بنیان نهاد. او پس از چند سال تدریس، تبریز را به مقصد اصفهان ترک کرد و در این شهر آموزشگاهی تازه برای نابینایان به راه انداخت.
تا پیش از تأسیس آموزشگاه نابینایان کریستوفل در تبریز و اصفهان، نابینایان در ایران از هیچ امکانی برای تحصیل و سواد آموزی برخوردار نبودند. کشیش کریستوفل نیمی از زندگی خود را صرف بنای سازمانهای آموزشی و پرورشی برای نابینایان در ترکیه و ایران کرد.
افشين استدآبادی كه از آخرين شاگردان كشيش كريستوفل بوده دربارهی او به دويچهوله میگويد: «با اينكه هميشه با ما مهربان بود، جذبه صدايش طوری همه را میگرفت كه كسی در برابرش سر و صدا نمیكرد. مرد ۸۰ ساله موسيقی، خط بريل، بيولوژی، فارسی و آلمانی درس میداد و در اصل میخواست همه كارهای آموزشگاه را از تدريس و تعمير وسايل و كار در باغ و تيمار حيوانات، يك تنه خودش انجام دهد.»
تصویری متعلق به سال ۱۹۳۷ که ارنست یاکوب کریستوفل را در شهر اصفهان در حالی که جغدی در دست دارد، نشان میدهد. در سال ۱۹۴۳ كه نيروهای متفقين در ايران حرف اول را میزدند، كريستوفل بازداشت و به اتهام همكاری غير مستقيم با رژيم آلمان نازی چهار سال در اردوگاههای اسرای جنگی به سر برد.
پس از اثبات بیپایه بودن اتهامات وارده بر کشیش کریستوفل، او مدتی را در غرب آلمان با هدف تأسیس پرورشگاهی برای قربانیان جنگ جهانی دوم سپری کرد. اما در سال ۱۹۵۱ دوری از ایران را تاب نیاورد و بار دیگر به آموزشگاه خود در اصفهان بازگشت.
کریستوفل تا پايان عمر یعنی ۲۳ آوريل ۱۹۵۵ (۴ ارديبهشت ۱۳۳۴) به تلاش خود در آموزش و پرورش نابينايان ايران ادامه داد. او پس از وفاتش همانجا در آرامگاه ارامنهی اصفهان به خاک سپرده شد.
