کاپیتان نکونام عزیز. یادت هست بچگی‌ها، بعضی شب‌ها پشتبام می‌خوابیدیم، زل می‌زدیم آسمان. دورترین ستاره که سخت به چشم می‌آمد را برمی‌گزیدیم، می‌گفتیم این ستاره من است. چه بهتر که این روزها در آمازون ستاره‌های گل‌درشت، به چشم نیامده‌اید. همانجایی هستید که ستاره‌های محبوب کودکی‌مان بودند. 23 ستاره‌اید که چشم جهان نمی‌بیند هنوز، اما دیدگان ما را پر از نور می‌کنید. *صعودتان به جام؟ پیشاپیش قهرمانید که از الزام تحقیرآمیز برای بازی رفت و برگشت در سونای بخار مالدیو شروع کردید تا برسید به لیونل مسی. *پیراهن‌تان؟ مازاد انبار! به برکت صعودتان، چه شکم‌ها که گنده‌تر نشد و سکنجبین از ناف‌شان نزد بیرون. *آهنگ‌تان؟ نخوانده فراموش شد، دی‌جی حسین فسنقری استحقاق بیشتری داشت. اگر ساختن فیلم مثل ارائه آهنگ توی دستور فیفا بود، مسعود ده نمکی و فرج الله‌ سلحشور با زانو می‌پریدند وسط. *همراه سفرتان؟ آینه دق، حجت‌الاسلام حمید رسایی. *گزارشگرتان؟ در بازی با بلاروس تا دقیقه 30 مهدی شریفی را نشناخت. یکی نجوا کرد از توی گوشی: "شماره 28 اسمش شریفیه"! اما خودش در مسابقه نوروزی گزارشگر، عکس هوایی از ورزشگاه‌ها را نشان می‌داد که کسی نمی‌دانست کجاست. بعد با تحقیر می‌گفت: ای بابا نمیدونی کجاست؟ استادیوم لخ پوزنان لهستانه دیگه. *جانشین سرمربی‌تان؟ وقتی شما در اردوی اتریش جان می‌کندید، جانشین کی‌روش که پایش برای فولاد مصدوم بود، برای تیم ملی خوب شد. *منتقدانتان؟ بزرگترشان مهدی مناجاتی. می‌گفت دژآگه به درد تیم ملی نمی‌خورد و صدتا بهترش را داریم! حالا اگر آرژانتین را هم ببرید، باز هستند عده‌ای که بگویند مسی اسهال گرفته بود. *رییس فدراسیون‌تان؟ دروغگوی کبیر. *کمک مربی ایرانی تیمتان؟ تا فهمید قرار نیست روی نیمکت بنشیند، گفت نمی‌روم برزیل. *صداوسیمایتان؟ مجری و کارشناس کین جلوه در محراب و منبر می‌کنند، 30 ثانیه میکروفن باز موند توی پخش زنده، نقاب تظاهر از صورتشون افتاد. آقای نکونام عزیز، سوای تمام این ولنگاری‌ها، مردمی بیشمار هم هستند که نیم‌خیز شده‌اند برای حمایت‌تان. مردمی که هیچ نمی‌خواهند از شما، جز اینکه شجاعانه بجنگید و ما را به هم نزدیک‌تر کنید. در نیجریه، قارچ سمی روییده به اسم بوکوحرام که زندگی را بر آنها حرام کرده. خواهرانشان را با کامیون از مدرسه می‌دزدند. خودشان هم که رسماً متهم‌اند به تبانی. جمع و تفریق اگر کنیم، اوضاع ما بدتر نیست. کاپیتان جواد، این فقط آخرین جام جهانی تو نیست. شاید آخرین جام جهانی بسیاری از ما باشد. ما میلیون‌ها هوادار تیم ملی. بلکه صعود پنجم، به عمر بسیاری از ما قد ندهد. از تونل که اولین نفر می‌روی توی زمین، همه ما پشت سرت هستیم. باید با هم نفس نیجریه را بگیریم. شما می‌دوید و ما پا به پایتان می‌آییم. تنهایتان نمی‌گذاریم. با ذکر، دعا، انرژی مثبت، فریاد، هرکس با هر اعتقادی، به هر طریقی. با شماییم. اگر شما را زندند، ما هم می‌خوریم. هر تکلی که زدند، روی پای ماست که در سگ‌دو زدن پی زندگی مهارت داریم. هر شوتی، هر پاس یا ضربه‌ای که نواختید، خون، نفس و عشق ما را در کالبد یوزپلنگ روی پیراهن‌تان حس کنید. اگر ناگزیر به دفاع اتوبوسی شدید، چرخ‌های اتوبوس می‌شویم. فرصت اگر دست داد برای حمله، سنگرتان می‌شویم. یورش بردن در پناه ملت، لیاقت می‌خواهد. هر 23 نفرتان دارید. به تضمین سعدی، نکونام‌ها نمی‌میرند. پس جانت را بگذار توی زمین تا ببینند ما ملتی نیستیم که بزدلانه از نفس بیافتیم، در ادبیات جهان، هیچ کشوری قدر ایران با شاعرانگیِ "ایستاده مردن" آشنا نیست. تو بهتر از همه می‌دانی که تعیین نتایج جام جهانی نه با رنکینگ فیفاست و نه قیمت ستاره‌ها. شگفتی، بخشی از هویت جام جهانی بوده. مثل الجزایر 1982. کامرون یا کاستاریکای 90، سنگال 2002 با خدابیامرز برونو متسو و غنای 2010. از دوشنبه بیست و هفتم خرداد در غروب ابر و آفتاب کوریتیبا، سهم سربازهای جسور ایرانی آفتاب است. آنها با فرماندهی نکونام، جیره شگفتی جام جهانی 2014 خواهند شد، به یاری پروردگار.