اختصاصی طرفداری- از جمله مهم ترین عوامل قطری عنابی ها در آسیا، آکادمی اَسپایر عنوان شده است. مدرسه فوتبالی که بیش از یک دهه قبل و با هدف استعدادیابی از جوانان و نوجوانان سراسر دنیا و به خصوص آفریقا تاسیس شد. قطری ها 12 سال بعد از تاسیس اَسپایر، مزد زحمات شان را در جام ملت های آسیای 2019 درو کردند و با ثبت قوی ترین خط دفاع و حمله رقابت ها و در کمال شایستگی، بر قله آسیا تکیه زد. بد ندیدیم در این باره رجوعی به یکی از قسمت های کتاب بازی کثیف بزنیم و ماجرای شکل گیری اَسپایر، که در ابتدا با سنگ اندازی های جناب سپ بلاتر روبرو شده بود، را از زبان هایدی بلیک و جاناتان کالورت بخوانیم:
در اوایل سال 2008، بلاتر برای دیدن بن همام و امیر، راهی دوحه شده بود. در 11 فوریه برای بازدید از آکادمی اَسپایر قطر [1]برای فوتبال دوستان جوان و نوجوان، دعوت شده بود و سخنرانی طولانیای مقابل دوربینهای تلویزیونی انجام داد. طی ماه های اخیر خیلی از اَسپایر انتقاد کرده بود و وقتش رسیده بود جبران مافات کند. این آکادمی در سال 2004 با هدف شناسایی و پرورش بهترین استعدادهای فوتبالی قطر توسط خانواده سلطنتی تاسیس شده بود، ولی در 2007 و در شب انتخابات ریاست فیفا، جاهطلبی بزرگتری مطرح کرده بود. آکادمی اَسپایر آفریقا قرار بود برای تماشای 500 هزار کودک و نوجوان از الجزایر، کامرون، غنا، کنیا، نیجریه، سنگال و آفریقای جنوبی، 6 هزار استعدادیاب را راهی آن نقاط محروم کند. برنامه این بود که پنجاه نفر از هر کشور انتخاب شده و یک هفته آزمایشی را در تمرینات سپری کنند. در ادامه، سه نفر برتر از هر کشور برای 4 هفته تمرینی راهی دوحه میشدند و مستعدترین آنها قرار بود در اَسپایر قطر ثبت نام شده و برای همیشه از فقر نجات پیدا کنند. بقیه هم دوباره به زادگاه شان در آفریقا بازگردانده میشدند.
خبر این استعدادیابی گسترده، خشم بلاتر را برانگیخته بود. قطر در تلاش برای خرید ستاره های آینده دنیای فوتبال بود تا تیم ملی اش را با ستاره های کلاس جهانی تزئین کند. این جزئی از برنامه 30 ساله آنها برای تبدیل قطر به کشوری مدرن و قدرت ورزشی بود، ولی آفریقا به خاطر محبت هایی که بن همام در 1998 و 2002 در حقش روا داشته بود، کاملا تحت تاثیر بلاتر بود و او نمی پسندید کس دیگری در حیاط خلوتش بازی کند. علاوه بر این، کمپین های حقوق بشری هم شبهاتی در خصوص پروژه اَسپایر و قاچاق انسان مطرح کرده بود و بلاتر بلافاصله سواستفاده خودش را کرد. او در گزارشی که بعدها به شکلی نامعلوم به دست نشریه آبزِرور[2] رسید، برای 5 عضو مهم پارلمان اروپا این طور نوشته بود: “استخدام استعدادیابها برای شناسایی جوانان مستعد در این 7 کشور آفریقایی، ماهیت واقعی اَسپایر را نشان میدهد. اَسپایر مثال خوبی از سواستفاده است.”
انتقادات بلاتر، خیلی به مذاق قطریها تلخ آمده بود، ولی الان در 11 فوریه خودش آنجا بود و به تعریف و تمجید از مسئولین پروژه و اهداف شان میپرداخت: “فرصت بسیار ارزشمندی برای بازدید از اَسپایر و صحبت در خصوص نقش جوانان در پیشرفت و آموزش فوتبال، فراهم شد. اساس فوتبال آموزشه، چون کار تیمی، نظم و احترام به هم تیمی ها و رقبا رو یاد میده. اینکه اَسپایر تونسته آموزش و ورزش را در یک مجتمع آموزشی فراهم کنه، فوق العاده است.”
خبرنگارانی که آنجا جمع شده بودند، گیج شدند. همین بلاتر نبود که چند ماه پیش، اَسپایر را متهم به سواستفاده از استعدادهای جوان کشورهای دیگر کرده بود؟ انگار کاملا برعکس بوده: “این بازدید فرصت این رو فراهم کرد تا پروژه اَسپایر را از نزدیک مشاهده کنم و باید بگم باورنکردنی است و الان کاملا از اون رضایت دارم و حمایت هم خواهم کرد. اَسپایر، برنامه موثری برای پیشرفت فوتبال جوانان داره که آموزش و ورزش تحت حمایت قطر برای دانشآموزان مستعد رو برای کودکان کشورهای در حال توسعه، فراهم میکنه. اون ها در حال انجام پروژهای تحسینبرانگیز هستند.”
خب الان دیگر دوباره همه چیز روبه راه شده بود و بلاتر، بن همام و امیر میتوانستند توفیق جدیدشان را با غذایی دل انگیز، جشن بگیرند. سر همان میز شام بود که بلاتر ضربه غافلگیرکنندهاش را نواخت. انتخابات فیفا فراموش شده بود، همه چیز در مورد اَسپایر، روبه راه بود و بلاتر به خاطر کنار کشیدن بن همام در 2007، متشکر بود. علاوه بر این، او از خدمات قطری ها در راه کنار زدن رقبا در سال های 98 و 2002، قدردانی کرده بود. در نهایت وقت آن رسیده بود که مقداری از محبتها جبران شود. بن همام تمام کلمات بلاتر به امیر در آن جلسه خصوصی سر میز شام را کلمه به کلمه به یاد داشت و برای مهمانانش تعریف میکرد. همه چیز را به یاد داشت چون غافلگیرش کرده بود. غیرممکن بود. باورنکردنی بود. رئیس فیفا منتظر فرصتی در بین صحبت ها بود، کمی از نوشیدنی اش نوشید، روی صندلیاش لم داد و با لبخندی روی لب، گفت: “جام جهانی رو به قطر خواهیم آورد.”
