پس از اینکه باشگاه یوونتوس اعلام کرد که قصد تمدید قرارداد اسطوره خود الکس دل پیرو را ندارد و این بازیکن باید فصل آینده این تیم را ترک کند، شوک بزرگی به این بازیکن و هوادارانش وارد شد. پس از انتشار این خبر همه رسانه های خبری منتظر واکنش دل پیرو نسبت به این تصمیم عجیب بودند که در عین ناباوری الکس محبوب در کمال آرامش و احترام تصمیم باشگاه را پذیرفت و تا آخر فصل در کنار تیمش بود و در آخرین بازی خود نیز در میان اشک و تشویق هواداران، باشگاهی را ترک کرد که حتی در زمان سقوطش به سری B هم حاضر به تنها گذاشتنش نشده بود. این اتفاق بارها در فوتبال دنیا رخ داده و اولین و آخرین نمونه آن نیز نخواهد بود.
در فوتبال داخلی ما قضیه کاملاٌ متفاوت است و در این مورد نیز همانند سایر موارد شاهد اتفاقات عجیب و زننده در فوتبالی هستیم که به قول یکی از دوستان بیشتر شبیه توپ بازی است تا فوتبال! مصاحبه های تند علیه سرمربی سابق و یا باشگاه سابق یکی از عادات مرسوم در بین بازیکنان فوتبال ماست که امسال نیز بارها شاهد آن بوده ایم. آخرین نمونه این اتفاق نیز در تیم استقلال رخ داد و امیر قلعه نویی و جواد نکونام، دو شاگرد و استاد سابق پس از جدایی نکونام از استقلال با صحبت های تند خود بشدت از خجالت یکدیگر در آمدند!
احترام به باشگاه و هوادارانی که در روز ثبت قرارداد مهم ترین دلیل حضور ستاره ها در آن تیم عنوان می شود در روز خداحافظی خیلی راحت فراموش می شود و جای خود را به طرح مسائلی می دهد که جز حاشیه و تنش سود دیگری ندارد. فوتبالی که افتخارش حضور در جام جهانی و کسب یک امتیاز است و بازیکنانش حضور در باشگاههای درجه چندم اروپایی را مهم ترین هدف و سقف آرزوهایشان می دانند جز ادعا و خودخواهی های کاذب چیزی دیگر به بازیکنانش نیاموخته است. مصاحبه علیه سرمربی تیم سابق و عنوان کردن مسائلی که هیچ دردی را دوا نمی کند شاید چند روز برای رسانه ها و مردم جذابیت ایجاد کند ولی روح فوتبالی را آلوده می کند که دیگر نقطه روشنی بر روی صفحه سفید روز اول خود نمی بیند.
درگیری های لفظی بین چهره های شاخص خبر جدیدی در فوتبال ما نیست همان گونه که احترام به پیشکسوت سال هاست جایی در فوتبال ما ندارد. جدایی بی سر و صدا و بی توجهی به هر اتفاق و عاملی که موجب دوری یک بازیکن از تیمش شده است کار چندان دشواری نیست اما متاسفانه جایی در فوتبال ما برای اینگونه رفتارها وجود ندارد. هر ستاره ای که روز اول با هزاران تبلیغ و عکس یادگاری و دسته گل وارد تیمی می شود روز آخر با حاشیه و هزاران حرف و حدیث زننده آن تیم را ترک می کند تا هوادار فوتبال را در تناقضی بزرگ بیاندازد که کدامین رفتار از روی منطق و واقعیت بوده و کدامیک از روی احساسات و عوامل پشت پرده!
بدون اشاره به شخص خاصی روی صحبتمان با بازیکنانی است که در فوتبال ایران تبدیل به چهره های محبوب و نامی شده اند، آیا در زمینه فنی به گرد پای ستاره ای چون دل پیرو می رسید که در بالا به داستان جدایی اش اشاره شد؟ جواب بدون هیچ تفکر و تاملی منفی است، پس اینهمه ادعا و غرور کاذب از کجا نشئت می گیرد؟ بهتر است کمی واقع بین باشید و با دقت در رفتار و گفتارتان جو این فوتبال را متشنج تر از اینی که هست نکنید.