. پست قدیمی.... . ﻣﻮﻫﺎﯼ ﭘﺎﭘﯿﻮﻥ ﺳﭙﯿﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ , ﺻﻮﺭﺗﺶ ﭼﯿﻦ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ , ﺣﺘﯽ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻨﺶ ﻫﻢ ﻣﺜﻞِ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻧﺒﻮﺩ . ﻫﻤﻪ ﻣﻬﺮﯼ ﮐﻪ ﺑﻪ ﭘﺎﭘﯿﻮﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻣﺤﺒﺖِ ﯾﮏ ﺟُﺰﺍﻣﯽ ﺩﺭ ﯾﮏ ﺟﺰﯾﺮﻩ ﺑﻮﺩ . ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ♥ ﻣﺎﺭﺍﺩﻭﻧﺎ ♥ ﺑﻪ ﮐﻮﺑﺎ ﺍﻋﺰﺍﻡ ﺷﺪ ﭘﺰﺷﮏِ ﻣﺎﺭﺍﺩﻭﻧﺎ ﺩﺭ ﺷﺒﮑﻪ « ﻟﯿﺒﺮﻭ ﺭﺩ » ﺍﻋﻼﻡ ﮐﺮﺩ « ﺍﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺴﺘﺮﯼ ﺷﻮﺩ . ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻣﺮﮒِ ﻣﺎﺭﺍﺩﻭﻧﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ » ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻪ ﮐﻮﺑﺎ ﯾﻮﺭﺵ ﺑﺒﺮﻧﺪ . ﺑﺎﻧﺪﻫﺎﯼ ﻫﻮﺍﭘﯿﻤﺎﯾﯽ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﻫﺎﻭﺍﻧﺎ ﺗﺎ ﺍﯾﺴﻠﻨﺪ ﺗﺎ ﺧﻮﺯﻩ ﻣﺎﺭﺗﯽ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻓﺮﻭﺩ ﺩﺍﺩﻧﺪ . ﺑﻮﺋﯿﻨﺲ ﺁﯾﺮﺱ ﻣﻠﺘﻬﺐ ﺗﺮﯾﻦ ﺷﻬﺮِ ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ , ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﺷﻤﻌﯽ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﯿﺎﺑﻮﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﺍﺷﮏ ﻣﯿﺮﯾﺨﺘﻦ . ﺭﯾﯿﺲ ﺟﻤﻬﻮﺭِ ﺁﺭﮊﺍﻧﺘﯿﻦ ﻫﻢ ﺧﯿﺎﻝِ ﺧﻮﺍﺏ ﻧﺪﺍﺷﺖ . ﺯﻥ ﻭ ﻣﺮﺩ ﭘﯿﺮﺍﻫﻦِ ﻣﺎﺭﺍﺩﻭﻧﺎ ﺭﻭ ﭘﻮﺷﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ . ﺁﻧﻄﺮﻓﺘﺮ ﮐﺴﯽ ﺟﻠﻮﺩﺍﺭِ ﻧﺎﭘﻞ ﻧﺒﻮﺩ . ﻧﺎﭘﻠﯽ ﻫﺎ ﺳﻮﮔﻮﺍﺭﯼ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎ ﺗﺎ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥِ ﺳﻦ ﺟﻨﺎﺭﻭ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻥ . ﺭﻭﯼ ﺩﯾﻮﺍﺭﻫﺎ , ﮐﻠﯿﺴﺎﻫﺎ ﻭ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻫﺎ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﻭ ﯾﮏ ﺷﻌﺎﺭ ﺑﻮﺩ « ♥ ﻣﺴﯿﺢِ ﻧﺎﭘﻞ ♥ ﻧﻤﯿﺮ » ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺩﺍﻣﺎﻥِ ﮐﻮﺑﺎ ﺷﺪ . ﺷﻌﺎﺭِ ﻣﺮﺩﻡِ ﮐﻮﺑﺎ « ﯾﺎ ﻭﻃﻦ ﯾﺎ ﻣﺮﮒ » ﺑﻮﺩ ﻭﻟﯽ ﺁﻥ ﺷﺐ ﻣﺮﺩﻡِ ﮐﻮﺑﺎ ﯾﮏ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻣﯿﺸﻨﯿﺪﻥ : « ﯾﺎ ﺩﯾﮕﻮ ﯾﺎ ﻣﺮﮒ » ﻫﻤﻪ ﭼﯽ ﻋﯿﻦ ﺑﺎﺩ ﺍﺯ ﺟﻠﻮﯼ ﭼﺸﻤﻬﺎ ﻣﯿﺮﻓﺖ , ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﻫﻤﻪ ﻓﻮﺗﺒﺎﻝ ﯾﮏ ﻃﺮﻑ , ﺧﺎﻃﺮﺍﺕِ ﺩﯾﮕﻮ ﻃﺮﻓﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﯾﺶ ﺩﺭ ﻧﺎﭘﻞ ﺗﺂ ﮔﻞِ ﺷﺼﺖ ﻣﺘﺮﯼ ﺍﺵ ﺑﻪ ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ , ﺍﺯ ﺭﻭﺯﯼ ﮐـﻪ ﺍﺷﮏِ ﺩﯾﮕﻮ ﺭﺍ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻧﺪ « ﮐﻮﺩﺳﺎﻝِ ﻟﻌﻨﺘﯽ » ﺗﺂ ﺳﮑﻮﻫﺎﯼ ﻣﻠﺘﻬﺐِ ﺑﻮﮐﺎ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﯾﺪﻥِ ﻣﺎﺭﺍﺩﻭﻧﺎ ﺳﺮﺧﭙﻮﺳﺘﯽ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻣﯿﮑﺸﯿﺪﻥ ﻭ ﺷﺎﻝ ﺗﮑﺎﻥ ﻣﯿﺪﺍﺩﻥ , ﺍﺯ ﺟﺎﺩﻭﯾﺶ ﺩﺭ ﻓﻠﻮﺭﺍﻧﺲ ﻭ ﮔﻠﯽ ﮐـﻪ ﺑﺎ ﭘﺎﯼ ﺑﺮﻫﻨﻪ ﺯﺩ ﺗﺂ ﺁﻥ « ﺩﺳﺖِ ﺧﺪﺍ » ﯼ ﺩﻭﺱ ﺩﺍﺷﺘﻨﯽ , ﺍﺯ ﻣﯿﻤﯿﮏ ﮐﺸﻨﺪﻩ ﺻﻮﺭﺗﺶ ﻭ ﺁﻥ ﺳﯿﮕﺎﺭِ ﺑﻮﮐﺎﯾﯽ ﮐﻨﺞِ ﻟﺒﻬﺎﯾﺶ ﺗﺂ ﺁﻥ ﻣﻮﺍﺩﻫﺎﯼ ﻟﻌﻨﺘﯽ ﺍﺵ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﮔﺎﻧﺪﯼ ﻭ ﭼﮕﻮﺍﺭﺍ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩ , ﺍﺯ ﺧﻨﺪﻩ ﻫﺎﯾﺶ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻕِ ﺩﻭﭘﯿﻨﮓ ﺗـﺂ ﻓﺮﯾﺎﺩﻫﺎﯼ ﻭﯾﺮﺍﻥ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺵ ﺑﺮ ﺳﺮِ ﭘﻠﻪ , ﺍﺯ ﺍﺷﮏ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﺮﺍﯼ ﺯﺍﻧﻮﯼ ﮔﺎﺑﺮﯾﻞ ﺗـﺎ ﺁﻥ ﺷﺒﯽ ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺯﯾﺮِ ﭘﺎﯾﺶ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﺟﺎﻡ ﺭﻭ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺑﺎﻻﯼ ﺳﺮ ﺑﺮﺩ . ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﺟﻠﻮﯼ ﭼﺸﻢ ﻫﺎ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪِ ﺑﺎﺩ ﻣﯿﺮﻓﺖ . ﺷﻮﺧﯽ ﻧﺒﻮﺩ ﭘﺴﺮﮎِ ﻣﻮﻓﺮﻓﺮﯼ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻗﺪ ﺩﺍﺷﺖ ﻣﯿﻤﺮﺩ . ﺭﻫﺒﺮِ ﮐﻮﺑﺎ ﺍﺯ ﺷﺒﮑﻪ ﺭﺍﺩﯾﻮﯾﯽ ﻭ ﺗﻠﻮﺯﯾﻮﻧﯽ ﺍﻋﻼﻡ ﮐﺮﺩ : ﻣﺮﺩﻡ ! ﻣﺮﺩﻡِ ﻋﺰﯾﺰ ﺑﻪ ﮐﻮﺑﺎ ﻧﯿﺎﯾﯿﺪ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻫﯽ ﮐﻪ ﺁﻣﺪﯾﺪ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﯾﺪ ﮐﺸﻮﺭ ﺟﺎﯾﯽ ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﯾﺪ . ♥ ﺩﯾﮕﻮ ♥ ﺑﯿﻬﻮﺵ ﺭﻭﯼ ﺗﺨﺖ ﺑﻮﺩ , ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺗﻨﻔﺴﯽ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻧﻔﺲ ﻫﺎﯼ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﺸﺪﻧﯽ ﺍﺵ ﻧﻔﺲ ﻣﯿﺪﺍﺩ . ﻧﯿﻤﻪ ﻫﺎﯼ ﺷﺐ ﺗﺸﻨﺞ ﮐﺮﺩ , ﺁﻥ ﻗﻠﺐ ﻧﺰﺩ ﻭ ﻟﺤﻈﺎﺗﯽ ﺑﻌﺪ « ﺟﻮﻥ ﺩﺍﺩ » . ﺩﮐﺘﺮﻫﺎ ﺑﺮﺷﮕﺮﺩﻭﻧﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ ﺟﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺭﻭ ﺳﭙﺮﯼ ﮐﻨﻪ . ﺧﻮﻧﺎﺑﻪ ﺭﯾﺨﺖ . ﺁﺯﻣﺎﯾﺸﺎﺕ ﺩﺭ ﺑﯿﻬﻮﺷﯽ ﭘﺸﺖِ ﻫﻢ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﯿﺸﺪ . ﺩﮐﺘﺮﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﻻﯼ ﺳﺮِ ﺩﯾﮕﻮ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ . ﺩﯾﮕﻮ ﺩﻗﺎﯾﻘﯽ ﺩﺭ ﮐﻤﺎ ﺭﻓﺖ .
دلیلِ خودکشی نهنگ ها مشخص نشد اما دلیلِ خودکشی مردمِ بنگلادش تنها یک چاره عاشقانه برای ندیدنِ جان دادنِ دیگو بود.خبرها از خودکشی و سوگواری به کوبا و بوئینس رسیده بود.خانواده ناپلی هم که جلوی خانه شان دیواری از تابلوهای مارادونا با شاخه های گل داشتند خودکشی کردند. شوخی نبود بعد از اون همه دریبلهایی که با «کتف و پاشنه» زده بود آخر یکی جلوی دیگو قد علم کرده بود,یکی که برای اولین و آخرین بار میخواست از دیگو بهتر باشد,یکی که میخواست دریبل ها و جانش را با هم بگیرد. . پاپیون با آن تتوی پروانه بر روی سینه اش,با همه دردهایش به اقیانوس پـرید و فریاد زد «هی لعنتیا من هنوز زنده ام» . >>> دیگو هرگز حاضر نشد در فدراسیون و فیفا پست بگیرد,هرگز برای خریدنِ رای کراوات نزد.دیگو از جنسِ «مردم» بود. به روی سکوها و کنارِ مردم رفت و فریاد زد «هی لعنتیا من هنوز زنده ام,من دیگو مارادونا هستم» .