طرفداری- به مناسبت 120 سالگی میلان، گاتزتا دلو اسپورت، به سراغ اسطوره های میلان رفته تا مصاحبهای با آن ها ترتیب دهد. آندری شوچنکو، اسطوره روسونری و سرمربی بسیار موفق تیم ملی اوکراین، در این مصاحبه حرف های جذابی بر زبان آورده است که می خوانید.
پیروزی و چشیدن طعم قهرمانی با میلان، حس رضایتی توصیف نکردنی به من داد. میلان تیمی بود که از بچگی آرزویش را داشتم. مطمئنا گل هایی که با اوکراین در جام جهانی به ثمر رساندم، به من در راه رسیدن به این رویا کمک کرد. وقتی وارد شهر میلان شدم، در مورد تیم آریگو ساکی و کاپلو شنیده بودم. می دانستم این دو تیم هایی عالی ساخته بودند. در واقع از زمان نرئو روکو این تیم عالی بود. از بچگی هوادار میلان بودم و پس از دینامو کیف، همیشه بازی های روسونری را پیگیری می کردم.
بازی ها را در تلویزیون می دیدم. فینال های لیگ قهرمانان اروپا. فینالی که در بارسلونا مقابل استوا بخارست پیروز شدیم، دیگری که برابر مارسی شکست خوردیم و آخری، دیداری که بارسلونای کرایوف را را به سلطه خود درآوردیم. عاشق میلان بودم و همیشه می خواستم برای این باشگاه بازی کنم. در زمان ساکی، قهرمان های زیادی داشتیم. از رود گولیت، بارزی، فان باستن، دونادونی و مالدینی تا بسیاری دیگر. تیم بی نظیری بود و انتخاب یک الگو از میان آن ها بسیار دشوار تلقی می شد. الان که فکر می کنم، کار کردن با ساکی قطعا بسیار جالب می شد. ساکی از لحاظ ذهنیت بسیار شبیه لوبانوفسکی بود. لوبانوفسکی بود که مرا به عنوان یک فوتبالیست پرورش داد. جدیت، تعهد، سختکوشی، خرد جمعی و فداکاری؛ این ها مفاهیم فوتبال مدرن بودند که این دو در فلسفه خود داشتند.
آریگو ساکی انقلابی در فوتبال ایجاد کرد؛ درست مانند حرکتی که والری لوبانوفسکی در اتحاد جماهیر شوروی انجام داده بود. اولین روزهای 1999؟ فقط استقبال گرم بازیکنان میلان یادم می آید. کاستاکورتا، آمبروسینی، آلبرتینی و البته پائولو مالدینی در کنار بوبان و لئوناردو، طوری با من رفتار کردند که احساس می کردم در خانه خودم حضور دارم. رابطه صمیمی با برلوسکونی؟ طبیعی است. هرچیزی که به کارنامه من در میلان مربوط می شود، به برلوسکونی گره خورده است.
سمبل میلان که بود؟ مالدینی. او نماینده میلان در طول سال ها بود. باشگاه قهرمانان زیادی داشت اما پائولو سمبل زمان من بود و البته بازیکن بی نظیری بود. پدر او کاپیتان میلان بود. سپس سرمربی شد، سپس خود پائولو کاپیتان شد و حالا مدیر شده است. در حالی که پسرش هم برای این باشگاه بازی می کند. تاریخ در خانواده آن ها جریان داشته و این مورد در فوتبال بسیار نادر و منحصر بهفرد است. عظمت گم شدهی میلان؟ تاریخ هرگز از یاد نمی رود. جام ها و هواداران گواه این مورد هستند. ببینید چه تعداد انسان هر هفته بازی های میلان را تماشا می کنند. این تازه در سختترین روزهای میلان اتفاق می افتد. آرزوی من برای میلان در جشن 120 سالگی؟ بهترین آرزوها برای کسانی که باعث شدند این خاطرات و احساسات خلق شوند. این یک جشن برای ما خواهد بود. میلان بینظیر است، فیلمی بی نظیر که پایانی ندارد و عاشقان فوتبال فقط می توانند درک کنند.