برانکو ایوانکوویچ، سرمربی تیم ملی عمان که تجربه حضور در تیم ملی ایران و کرواسی را دارد، در مصاحبه ای مفصل با وب سایت فیفا در خصوص تجربه سرمربیگری در فوتبال باشگاهی و ملی صحبت کرد. به گزارش طرفداری، برانکو در مصاحبه با فیفا ابتدا در خصوص پذیرش هدایت تیم ملی عمان گفت:
راستش را بخواهید پس از کار در ایران و عربستان می خواستم مدتی استراحت کنم اما فدراسیون فوتبال عمان با من تماس گرفت و در خصوص امکان پذیر بودن حضور من به عنوان سرمربی تیم ملی عمان سوال کرد و همچنین آن ها برنامه شان به طور کامل را برایم توضیح دادند. هدایت تیم ملی عمان چالش جدیدی برای من است و هدف من کسب دستاوردهای مورد نظر تیم ملی عمان و رشد سطح بازی آن هاست زیرا عموما در خاورمیانه، فقدان حرفه ای بودن حسب می شود. بازیکنان به تجربه بیشتری نیاز دارند و باید سخت تر تلاش کنند. این کار برای من چالش بزرگی است.
برانکو و وضعیتش در تیم ملی عمان
متاسفانه به خاطر ویروس کرونا فوتبال برای ماه ها در سراسر دنیا به حالت تعلیق در آمد و البته در عمان هم همین شرایط حکم فرما شد. بازیکنان طی پنج ماه اخیر در شرایط مسابقه نبودند و تمریناتی نداشتند که این یک مشکل برای ماست. شخصا از نبود مسابقات و بازی های دوستانه ناراحتم اما خبر خوب این است که در ماه اکتبر و نوامبر فرصت خواهیم داشت تا شرایط بازیکنان پس از ماه ها غیبت در مسابقات را ارزیابی کنیم. بازی رسمی بعدی عمان در مارس 2021 خواهد بود اما پیش از فرا رسیدن آن زمان، باید آماده باشیم و بازیکنان باید در لیگ های داخلی بازی کنند تا بتوانند فرم خود را باز یابند.
برانکو: همزمان در باشگاه و تیم ملی کار می کردم
خوش شانس هستم زیرا در شروع دوران مربیگری در یک باشگاه کار می کردم اما در عین حال عضوی از کادرفنی تیم ملی کرواسی بودم. این تجربه فوق العاده ای برای من بود. بسته به حضور در تیم ملی یا باشگاه، دو روش مشخص را دنبال می کنم. بین سرمربیگری در رده باشگاهی و ملی تفاوت های زیادی وجود دارد. در یک باشگاه شما هرروز با بازیکنان کار می کنید اما در تیم ملی فقط بازیکنان را در کمپ های تمرینی اردوها در اختیار دارید. پس از این که در ابتدای مربیگری ام سرمربی چند باشگاه بودم، تجربه بزرگ حضور در تیم ملی کرواسی را به دست آوردم و در یورو 1996 و جام جهانی 1998 حضور داشتم. پس از آن هدایت تیم ملی ایران را برعهده گرفتم و چهار سال سرمربی این تیم بودم.
تفاوت سرمربیگری در باشگاه و تیم ملی
تفاوت زیادی میان سرمربیگری در رده باشگاهی و ملی وجود دارد. در باشگاه وقت کافی برای انتخاب بازیکنان و کار با آن ها طبق یک برنامه روزانه را دارید. در باشگاه می توانید بازیکنان جوان را کشف کنید و البته فشار بازی کردن هر سه روز یک بار را احساس می کنید. این حس برایم خیلی خوب است زیرا شخصا دوست دارم هرروز کار کنم. این استمرار به شما کمک می کند تا همراه با باشگاه دستاوردهایی کسب کنید. از سوی دیگر در تیم ملی نمی توانید زمان کافی صرف کنید. باید تصمیمات سریع بگیرید. بازی کردن در بازی های مقدماتی طی فیفا دی ها خیلی سخت است. در تورنمنت های بزرگ، وقت بیشتری دارید اما باید در زمانی کوتاه، بازیکنان خود را انتخاب کنید. علاوه بر آن بازیکنان با کیفیتی هم هستند که در تیم باشگاهی خود خوب بازی نمی کنند یا کم بازی می کنند و باید آن ها را همیشه به خاطر داشته باشید. مهم ترین چیز برای یک مربی، چه مربی ملی یا باشگاهی این است که جو خوبی پیرامون تیم فراهم کنید و هماهنگی لازم میان بازیکنان تیم ایجاد شود.
برانکو و رضایت از عملکردش در تیم ملی ایران
وقتی سرمربی ایران بودم، تیمی قوی از بازیکنانی در اختیار داشتم که ما را به جام جهانی 2006 بردند اما پیش از آغاز تورنمنت مشکلات زیادی داشتیم زیرا علی کریمی، مهدی مهدوی کیا، وحید هاشمیان و فریدون زندی مصدوم شدند. چند روز پیش از شروع جام جهانی آن ها به تیم اضافه شدند اما کاملا در شرایط مسابقه نبودند. مقابل مکزیک، پرتغال و آنگولا خوب کار کردیم اما این برای صعود به مرحله حذفی کافی نبود. با این حال تجربه مهمی کسب کردیم. تجربه من در جام جهانی 1998 با کرواسی به من در تیم ملی ایران کمک کرد. در جام ملت های آسیا 2004 در چین، نمایشی عالی داشتیم و سوم شدیم. توانستیم کره جنوبی که در جام جهانی 2002 چهارم شده بود را شکست دهیم. پس از آن تیم ملی ایران به پیشرفت ادامه داد.
تجربه ایوانکوویچ از جام جهانی 1998
در جام جهانی 1998 فرانسه، تجربه ای عالی داشتیم. دو سال پیش و در یورو 1996 نشان دادیم تیم قدرتمندی هستیم. ترکیه و دانمارک را شکست دادیم و با وجود شکست 2-1 مقابل آلمان، خیلی خوب بازی کردیم. برای جام جهانی فرانسه، توانستیم اوکراین را در پلی آف شکست دهیم که به نظر من قوی ترین اوکراین تاریخ بود؛ آن ها شوچنکو و ربروف را داشتند. آقای بلاژویچ و کادرفنی اش جوی عالی در تیم ساخته بودند. کرواسی ستارگان بزرگی چون بوبان، شوکر، بیلیچ، پروسینچکی، آسانوویچ و لادیچ را داشت. تیمی عالی داشتیم و سزاوار کسب رده سوم بودیم. وقتی پس از جام جهانی به کرواسی برگشتیم، بیش از یک میلیون نفر در خیابان ها منتظر ما بودند. کسب رده سوم جام جهانی نه تنها مردم کرواسی بلکه کل دنیا را شگفت زده کرد.
کرواسی دهه نود کار بزرگ تری نسبت به کرواسی فعلی کرد
پس از نسل طلایی دهه 90، کرواسی یک نسل فوق العاده دیگر ساخت که در جام جهانی 2018 نتیجه فوق العاده ای گرفت. ما بازیکنانی در رئال مادرید، بارسلونا، یوونتوس و سایر باشگاه های موفق دنیا داشتیم. برای موفقیت لازم بود جو و هماهنگی خوبی در تیم ایجاد شود و یک مربی عالی به نام زلاتکو دالیچ توانست این کار را انجام دهد. این تیم می دانست که می تواند کارهای بزرگی در دنیای فوتبال انجام دهد و انجام هم داد. ما به توانایی هایمان ایمان داشتیم چون می دانستیم بازیکنان ما بسیار توانا هستند. قطعا مقایسه دو نسل طلایی فوتبال کرواسی سخت است زیرا هر نسل ویژگی های خود را دارد اما از نظر کسب نتیجه باید به خاطر داشته باشید که پس از سال 1994 و دوران جنگ، کرواسی از صفر شروع کرد و تیم جدیدی ساخت اما کسی از ما هیچ انتظاری نداشت. سخت بود که خودمان را وارد نقشه جهان فوتبال کنید اما مردم به ما احترام گذاشتند چون توانستیم پس از سپری کردن دورانی سخت، در یورو و جام جهانی شرکت کنیم و نتایج خوبی بگیریم.
