کرونا ویروسی بود که اکسیژن را از فوتبال ربود! بیماریای که چند ماه است زندگی همه را تحت الشعاع قرار داده و با زندگی فوتبالی ها هم خوب تا نکرده. بی شک یکی از تاثیر گذارترین ارکان در فوتبال هوادارانی هستند که در استادیومها ۹۰ دقیقه تمام زندگیشان به مستطیلی سبز خلاصه میشود. ۹۰دقیقه هیجان خالص روی سکوها، پر از فریاد، تشویق و لحظات خوب و بد. اوایل کرونا که تیمها بدون یاردوازدهم خود بازیهایشان را پیگیری کردند کل دنیای فوتبال خیره و با حسرت به سکوهای خالی نگریست. انگار دنیای فوتبالیها از تب و تاب افتاده بود. این موضوع تا جایی پیش رفت که در استادیوم ها صدای هواداران از بلندگوها پخش میشد تا این صندلی های خالی غم انگیز کمتر به چشم بیاید.
ماجرای هیجان سکوها مربوط به یک دهه و دو دهه نمیشود. سبک فوتبال عوض شد بازیکنان با هر لقب و سطحی پس از دورهی خود رفتند و آنچه ماند هواداران بودند که تکهی جدایی ناپذیر پازل فوتبال هستند. به ورزشگاه آزادی برویم! جایی که هنوز خبری از صندلی نیست و هواداران از روی سکوهای سیمانی در سرما و گرما برای تیم های مورد علاقه خود فریاد سر میدادند. در دل این سکوها همیشه چند هوادار آشنا به چشم میخوردند. "بوقچی"هایی که بی چشمداشت و بدون ادا و اطوارهای امروزی بوقچی نماها، با بوقهای خاص خود ۹۰ دقیقه حنجره و ریههای خود را خرج میکردند تا استادیومها شور و حال خاصی بگیرد.
صحبت از بوقچی شد؛ پس جا دارد پس از این همه لعن و نفرین به کرونا، از این ویروس تشکر کنیم که دست کم اثر این بوقچی ها را از روی سکوها پاک کرد. درست است تماشاگری به استادیوم نمی رود اما در عوض بوقچی ها هم نیست که پول بگیرد و به یکی لقب مارادونا بدهد و دیگری را مورینیو صدا بزند و لیچار نثار آن یکی کند! فوتبال نوین مانند همه عرصهها به فضاهای مجازی کشیده شد و در این بین افرادی ظهور کردند که نه آن بوقهای بزرگ معروف را داشتند و نه شباهتی به "اولترا"های معروف آلمان؛ فقط دلشان میخواست در این بین به نوایی برسند و نام "لیدر" را یدک بکشند! حیف از لیدر که به این افراد گفته شود، این افراد همان بوقچی هستند، لیدر حرمت دارد. کرونا هر چه که نداشت از این جهت برای فوتبال خوب شد که چنین افرادی از همیشه کمرنگتر شدند. ما کم حافظه هستیم اما نه تا این حد که دعواهای سریالی و سرهای شکسته هواداران در اهواز را از خاطر ببریم. درگیریهای وحشتناک در تبریز و اصفهان را هم فراموش نمیکنیم چرا که اگر به جای این بوقچی ها، لیدری (به مفهوم واقعی لیدر) روی سکوها وجود داشت به جای آتش بیار شدن و حاشیه سازی واقعا سکوها را رهبری میکرد تا چنین اتفاقات شومی در ورزشی که همیشه سعی کرده پیامآور صلح باشد نیفتد.
در روزهای آینده مسابقات لیگ ایران از نو شروع میشود. مسابقاتی که بازهم در آن سکوهای خالی با توجه به وضع کرونایی ایران توی ذوق میزند. از این جهت خوشحالیم که دیگر قرار نیست چشمی کور شود، سری بشکند یا افرادی خود را هوادارتر بدانند و ادعای لیدری سر دهند. اما از طرفی میدانیم فوتبال بدون قلب تپندهاش یعنی هوادارن همیشه یک چیز کم دارد. امید است اگر روزی دوباره چشممان به جمال سکوهای پر از هوادار روشن شد این بار افراد مدعی به جای حضور فعال در اینستاگرام، بوقهایشان را بیاورند.