نسل جدید بازیکن های تیم ملی انگلیس یکی از کامل ترین و جذاب ترین نسل های تاریخ فوتبال این کشور است. نسلی با تعدد بازیکن های مستعد در هر پست، در اینجا می خواهیم یکی از همین پست ها را بررسی کنیم. به راستی بهترین انتخاب برای ساوتگیت میان این دو وینگر چپ شاغل در شهر منچستر کدام خواهد بود، رحیم استرلینگ یا مارکوس رشفورد؟ با اینکه پست تخصصی هر دوی آنها وینگر چپ است، اما بارها در پست غیر تخصصی خود به میدان رفته اند. استرلینگ در زمان حضور سانه در اتحاد بارها به عنوان وینگر راست به میدان رفته و گاهی هم در نبود ژسوس و آگوئرو، بار مهاجم گلزن تیم را به دوش کشیده. رشفورد هم تقریبا در تمامی پست های هجومی به میدان رفته، وینگر راست، پشت مهاجم و حتی گاهی گلزن اصلی تیم. هر چند باید گفت هر دو بهترین بازی خود را در پست اصلی خود به نمایش گذاشته اند. سبک بازی این دو اندکی تفاوت دارد. استرلینگ یک مهاجم ریز نقش تکنیکی با میل دریبل زنی بالا و سرعت مناسب است. اما بزرگترین نکته مثبت بازی وی، توانایی بالای وی در جای گیری در نقاط کور دفاع حریف است. او متخصص جای گیری در شش قدم است و البته که بهترین تمام کننده تیم نیست و بارها در حساس ترین لحظات موقعیت ها را از دست داده است. همچنین توانایی بالای استرلینگ در گرفتن خطای پشت محوطه و پنالتی(او رکورد دار کسب پنالتی در تاریخ لیگ جزیره است!) از او بازیکنی مناسب در جهت شکافتن خط دفاعی های چند لایه و فشرده ساخته است. در سوی مقابل، رشفورد هم بازیکن تکنیکی و با سرعت وحشتناک است که به راحتی دفاع حریف را از پیش رو بر می دارد و در حملات تیم سولسشر که بر پایه سرعت بنا می شود، بهترین گزینه هجومی تیم شناخته می شود. در مقایسه با استرلینگ، رشفورد معمولا عقب تر و گاها در پشت محوطه صاحب توپ می شود و گاهی هم اقدام به شوت زنی از پشت محوطه جریمه می کند. البته، او هم به مانند رحیم یک گلزن تمام عیار نیست و گاها در تمام کنندگی ضعف نشان می دهد.
مقایسه heat map فصل گذشته این دو بازیکن تمایل هر دو را به میانه زمین نشان می دهد. در واقع هر دوی آنها بیشتر از بازیسازی، میل به گلزنی دارند و البته که رشفورد کمی عقب تر بازی کرده و گاها از شوت از راه دور برای گشودن دروازه حریف استفاده می کند. اما حالا می خواهیم آمار این دو وینگر انگلیسی را در فصل گذشته لیگ با هم مقایسه کنیم:
و البته آمار کلی این دو تا به اینجای این فصل که البته با افت استرلینگ همراه بوده:
در پایان، نمی توان به طور قطعی برتری هیچ کدام را بر دیگری ثابت کرد، شاید بتوان گفت استفاده از آنها بستگی به سبک بازی تیم دارد. استرلینگ در حملات و جهت نفوذ به خط دفاع فشرده بهتر است، اما رشفورد در ضد حملات می تواند مرگبار باشد. نظر شما چیست؟
