✍️ محمود فخرالحاج

هواداران در اواخر دهه ۷۰ به خوبی احمد مومن زاده را به یاد می آورند که در اولین فصل حضورش آنقدر موقعیت از دست می داد و خراب می کرد که قابل توصیف نبود. اما آن زمان استقلال مهاجمان گلزنی همچون فرهاد مجیدی و علی لطیفی و فصل بعد علی سامره و... را در کنار مومن زاده داشت که عدم گلزنی این مهاجم با اینکه بسیار پررنگ بود اما مورد آزار هواداران نبود، اما در فصلی که حضور داریم عدم گلزنی مهاجمان خیلی به چشم می خورد، از سحرخیزان و آذری گرفته تا اسلامی و کوشکی. وقتی زحمت گلزنی از مهاجمان به سمت هافبک ها می افتد و نگاه ها از مهاجمان ناامید و به سمت یاسر آسانی و حردانی و قلی زاده و... کشیده می شود یک خبر ناامید کننده است. وظیفه گلزنی هر چه باشد برای عهده مهاجمان است، و ارتباطی با سنگینی فشارها روی یک مهاجم خاص ندارد. سعید سحرخیزان البته در برخی بازی‌ها گل های ۳ امتیازی به ثمر رسانده اما انتظار تعداد گل بالا از یک مهاجم امری طبیعی است و فشار معنایی ندارد. این مطلب به تمامی مهاجمان امروز استقلال است هم سحرخیزان، هم آزادی، هم اسلامی و هم کوشکی. از دست دادن موقعیت ها یکی پس از دیگری و اینکه دیگر مهاجم در استقلال گل نمی زند، خیال تیم های دیگر را آسوده می کند و استقلال را تیمی بدون سلاح معرفی می کند.