دیوید برنابئو از انتخاب‌های لوئیس د لا فوئنته در بازی مقابل انگلیس در لیگ ملت‌های اروپا انتقاد کرد و اظهار داشت که کنار گذاشتن زوبیمندی و مرینو از ترکیب اصلی با توجه به عدم ریتم بازی و ثبات آنها در بازی با آرسنال، تصمیم عاقلانه‌ای نبوده است. او همچنین به تکیه بر فابیان رویز در خط میانی و حضور پدری و پابلو باریوس روی نیمکت اعتراض کرد و تأکید کرد که این ترکیب برای مسابقه‌ای که نیاز به کنترل توپ دارد، مناسب نیست.

تحلیل :

مشکل انتخاب‌های دِ لا فوئنته فراتر از انتخاب ساده بین نام‌های هافبک‌ها است و به آمادگی آنها برای ایفای نقش‌های مورد نیاز در مقابل حریفی به بزرگی انگلیس مربوط می‌شود. مسابقات بزرگ به هافبک‌ها زمان زیادی برای ورود به جو مسابقه نمی‌دهد، به خصوص وقتی که با فشار زیادی روبرو هستند و نیاز به واکنش سریع در فضاهای تنگ دارند.

حضور پدری از ابتدا می‌توانست به اسپانیا بازیکنی بدهد که در حفظ مالکیت توپ تحت فشار، تغییر جهت بازی و ایجاد ارتباط بین خطوط خوب عمل کند، در حالی که باریوس گزینه دیگری برای حرکت، پرسینگ و بازگرداندن تعادل بود.

در زمین، اسپانیا نتوانست کنترل همیشگی خود را بر خط میانی اعمال کند، در حالی که انگلیس با بهره‌گیری از توانایی‌اش در پرسینگ و استفاده از فضاها، توانست سه بار قبل از پایان بازی به گل اونای سیمون برسد.

د لا فوئنته در ابتدای نیمه دوم سعی کرد اوضاع را سروسامان دهد، بنابراین مرینو و فابیان را بیرون آورد و فرمین لوپز و پدری را وارد زمین کرد، اما این تغییرات مانع از دریافت گل سوم در دقیقه ۵۷ نشد. پس از اخراج الیوت اندرسون، وضعیت اسپانیا بهتر شد و آنها توانستند اختلاف را کاهش دهند، اما در جلوگیری از شکست موفق نبودند.

این رویارویی نشان می‌دهد که انتخاب ترکیب نه تنها به کیفیت بازیکنان، بلکه به میزان تطابق ویژگی‌های آنها با ماهیت حریف نیز بستگی دارد. اسپانیا برای بیرون آوردن توپ تحت فشار و کنترل سرعت بازی به راه‌حل‌های بهتری نیاز داشت که ترکیب د لا فوئنته آن را ارائه نمی‌کرد.