مدت‌ها بود که دلم می‌خواست دوباره به مشهد بروم و چند روزی را در جوار حرم امام رضا (ع) بگذرانم. این بار تصمیم گرفتیم به جای هواپیما یا قطار، با اتوبوس از تهران راهی مشهد شویم. هزینه مناسب بلیط و امکان حرکت شبانه از دلایل اصلی انتخابمان بود. البته می‌دانستیم چندین ساعت سفر جاده‌ای در پیش داریم و باید خودمان را برای آن آماده کنیم. در این پست کوتاه می‌خواهم تجربه سفر با اتوبوس به مشهد را از آغاز حرکت در تهران تا تشرف به حرم امام رضا (ع) تعریف کنم.
سفر زیارتی به مشهد مقدس؛ چرا اتوبوس را انتخاب کردیم؟
وقتی تصمیم گرفتم از تهران به مشهد بروم، اولین موضوعی که بررسی کردم، وسیله سفر بود. هواپیما زمان کمتری می‌گرفت، اما هزینه بلیط آن برای من بیشتر بود (تقریبا رفت و برگشت 22 میلیون!!!!). قطار هم گزینه مناسبی به نظر می‌رسید، ولی ترجیح دادم با اتوبوس سفر کنم تا هزینه کمتری بپردازم.
برای این سفر، اتوبوس VIP را انتخاب کردم تا در مسیر طولانی تهران تا مشهد راحت‌تر باشم. امکان عقب بردن صندلی و استراحت در طول شب برای من اهمیت داشت. البته می‌دانستم که سفر جاده‌ای خستگی خودش را دارد، اما این انتخاب با بودجه و برنامه زمانی من بهتر بود.
از خرید بلیط تا انتظار در ترمینال؛ سفر از کجا شروع می‌شود؟
چند روز قبل از حرکت، برای خرید بلیط دست‌به‌کار شدم. نمی‌خواستم انتخاب صندلی را به روز سفر موکول کنم، به همین دلیل، از صفحه بلیط اتوبوس مستربلیط سرویس‌های تهران به مشهد را بررسی کردم. ساعت حرکت، نوع اتوبوس و صندلی‌های خالی را مقایسه و در نهایت یک سرویس شبانه VIP رزرو کردم.
روز حرکت، وسایل خود را جمع کردم و کمی زودتر به ترمینال رسیدم تا برای پیدا کردن سکوی حرکت عجله نداشته باشم. بعد از بررسی اطلاعات بلیط و مشخص کردن محل سوار شدن، مدتی در سالن انتظار نشستم. بعضی مسافران با خانواده سفر می‌کردند و بعضی هم مثل من با یک کوله و چمدان کوچک منتظر حرکت بودند. وقتی اتوبوس به سکو رسید، وسایل خود را تحویل قسمت بار دادم، صندلی خود را پیدا کردم و آماده شدم تا این سفر زیارتی را آغاز کنم.
تجربه چندین ساعت سفر در جاده؛ داخل اتوبوس چه می‌گذرد؟
بعد از حرکت اتوبوس، مدتی از پنجره به خیابان‌ها و چراغ‌های تهران نگاه می‌کردم. کم کم از شلوغی شهر فاصله گرفتیم و وارد جاده شدیم. صندلی‌های VIP فضای مناسبی برای استراحت داشتند و می‌توانستم پشتی آنها را عقب ببرم. وسایل ضروری مثل آب، خوراکی و شارژر را هم کنار دست خود گذاشته بودم تا مجبور نباشم در طول مسیر سراغ چمدان‌ها بروم.
یکی از امکانات خوب اتوبوس، مانیتوری بود که پشت صندلی جلویی قرار داشت. با استفاده از آن می‌توانستم از بین فیلم‌ها و موسیقی‌های موجود انتخاب کنم. من هم در ابتدای مسیر کمی فیلم تماشا کردم و بعد با گوش دادن به موسیقی، خودم را برای استراحت آماده کردم. این سرگرمی ساده باعث شد چند ساعت اول سفر برایم زودتر بگذرد.
با خاموش شدن چراغ‌های داخل اتوبوس، بیشتر مسافران آماده خواب شدند. من هم سعی کردم چند ساعتی استراحت کنم، هرچند تکان‌های جاده و نشستن طولانی باعث می‌شد گاهی بیدار شوم و وضعیت صندلی را تغییر دهم. وقتی چشم باز می‌کردم، گاهی چراغ‌های شهرهای بین راه را می‌دیدم و گاهی فقط تاریکی جاده پیدا بود. این بخش از تجربه سفر با اتوبوس، برای من ترکیبی از خستگی، استراحت‌های کوتاه و انتظار برای رسیدن به مقصد بود.
در بین راه کجاها توقف کردیم؟
بعد از چند ساعت حرکت، اتوبوس در یک مجتمع خدماتی بین راهی در حوالی شاهرود توقف کرد. راننده اعلام کرد که فرصت کوتاهی برای استراحت داریم. از اتوبوس پیاده شدم تا کمی راه بروم و خستگی نشستن طولانی را از تن بیرون کنم.
در مجتمع، تعدادی از مسافران به رستوران رفتند و بعضی هم برای خرید خوراکی یا استفاده از سرویس بهداشتی از اتوبوس فاصله گرفتند. من یک چای گرفتم و بعد از کمی قدم زدن، به سمت اتوبوس برگشتم. هوای خنک شب بعد از چند ساعت نشستن در فضای بسته برای من دلچسب بود.
وقتی همه مسافران برگشتند، دوباره حرکت کردیم. هنوز چند ساعت تا مشهد فاصله داشتیم، اما همین توقف کوتاه کمک کرد ادامه مسیر را راحت‌تر بگذرانم. به صندلی خود برگشتم و سعی کردم تا نزدیک صبح کمی بیشتر بخوابم.
رسیدن به مشهد؛ اولین تجربه بعد از پیاده شدن از اتوبوس
بعد از چند ساعت سفر، بالاخره صبح زود به مشهد رسیدیم. وقتی اتوبوس وارد پایانه مسافربری امام رضا (ع) شد، وسایلمان را جمع کردیم و آماده پیاده شدن شدیم. کمی خسته بودم و دلم می‌خواست زودتر به محل اقامت برسم، اما خوشحال بودم که مسیر طولانی جاده را پشت سر گذاشته‌ایم.
بعد از تحویل گرفتن چمدان‌ها، از پایانه خارج شدیم و با تاکسی به سمت محل اقامت رفتم. قبل از آغاز سفر محل اقامت را در نزدیکی حرم از همان سایت رزرو کرده بودم تا مطمئن شوم که برای رفتن حرم زمان زیادی را هدر نمی‌دهم. در مسیر، خیابان‌های مشهد کم‌کم شلوغ می‌شدند و دیدن زائرانی که به سمت حرم می‌رفتند، اشتیاق من را برای زیارت بیشتر می‌کرد. وقتی به اقامتگاه رسیدم، وسایل خود را گذاشتم و کمی استراحت کردم تا خستگی راه کمتر شود.
در نهایت تشرف به حرم امام رضا (ع)؛ مقصدی که تمام مسیر برای آن طی شد
بعد از کمی استراحت در هتل، راهی حرم شدم. هرچه به حرم نزدیک‌تر می‌شدم، جمعیت زائران بیشتر می‌شد. وقتی وارد صحن شدم و چشمم به گنبد طلایی افتاد، برای چند لحظه ایستادم و به آن نگاه کردم. بعد از ساعت‌ها نشستن در اتوبوس و پشت سر گذاشتن مسیر طولانی تهران تا مشهد، بالاخره به جایی رسیده بودم که از ابتدا برای دیدنش راه افتاده بودم.
مدتی در صحن نشستم و بعد برای زیارت به سمت رواق‌ها رفتم. صدای دعا و رفت‌وآمد زائران، فضای متفاوتی ایجاد کرده بود. آن لحظه دیگر خستگی جاده برایم اهمیت چندانی نداشت و خوشحال بودم که توانسته بودم این سفر را انجام دهیم.
هنگامی که این تجربه جدید از سفر به مشهد را در ذهن خود مرور می‌کنم، فقط ساعت‌های طولانی جاده یا توقف‌های بین راه به یادم نمی‌آید. انتخاب اتوبوس به من کمک کرد با هزینه مناسب‌تری سفر کنم و از همان لحظه حرکت، تجربه خوبی داشته باشم. البته مسیر طولانی بود و خستگی خودش را داشت، اما برای من که هدف اصلیم زیارت بود، رسیدن به حرم پایان خوش تمام آن ساعت‌ها محسوب می‌شد.
دیدگاهها