طرفداری | اونای سیمون جایزه یاشین را در مراسم توپ طلا گرفت؛ افتخاری که گول در روایتی از زندگی او، آن را به خانواده، دوستان، مربیان و ریشه‌های باسکی‌اش پیوند می‌دهد.
در آن مراسم، سیمون جایزه را از پیتر اشمایکل گرفت و به‌جای صحبت از توانایی‌ها و افتخارات خودش، از کسانی یاد کرد که در شکل‌گیری شخصیتش نقش داشتند. تصویری که از او ترسیم می‌شود، تصویر دروازه‌بانی است که شهرت را هدف زندگی نمی‌داند و موفقیت را با آدم‌های اطرافش و ارزش‌هایی که حفظ کرده می‌سنجد.
خانواده، دوستان و مربی‌ای که فراموش نشد
سیمون از پدر و مادر و برادرش تشکر کرد و از دوستان دوران کودکی‌اش در زادگاهش هم نام برد. او با این دوستان پیوندی نزدیک دارد؛ رابطه‌ای که یادآور سنت باسکی «لا کوادریا» است، گروهی از رفیقان قدیمی که دوستی‌شان از رفاقت معمول فراتر می‌رود.
بی‌بی‌سی اسپورت نوشته است سیمون و دوستانش یک گروه خصوصی در واتس‌اپ دارند و او آن‌ها را در تعطیلات تابستانی همراه خود می‌برد. دوستانش هم به او یادآوری می‌کنند که بسیاری از حاضران در چنین مراسمی از امتیازهایی برخوردارند که نصیب همه نمی‌شود؛ تلنگری برای اینکه با بزرگ‌تر شدن موفقیت‌ها، ارتباطش را با واقعیت از دست ندهد.
او در سخنرانی‌اش از شریک زندگی‌اش هم نام برد و گفت:
او واحه‌ای از آرامش در زندگی من است.
تشکرهای سیمون به خانواده و دوستان محدود نماند. او از مربیان و هم‌تیمی‌هایش هم یاد کرد و نام کولدو آگیره را به زبان آورد؛ مربی آکادمی اتلتیک بیلبائو که در سال ۲۰۲۱ درگذشت، اما همچنان جایگاه ویژه‌ای در ذهن او داشت.
آگیره ۱۳ سال با استعدادهای جوان باشگاه باسکی کار کرد. دغدغه‌اش فقط پیشرفت فوتبالی آن‌ها نبود؛ می‌خواست بازیکنان پیوندشان را با خانواده حفظ کنند و در کنار فوتبال، تحصیل را هم ادامه دهند. سیمون پیش‌تر گفته بود این مربی نگاهش به فوتبال را تغییر داد و به او آموخت ارزش آدم‌ها فقط به دستاوردهای داخل زمین نیست؛ مهم است پس از پایان دوران بازی، دیگران او را چگونه به یاد بیاورند.
سنت سیاه‌پوشی دروازه‌بانان اتلتیک
از دیگر چهره‌هایی که سیمون در مراسم از او یاد کرد، خوزه آنخل ایرِبار بود؛ اسطوره دروازه‌بانی اتلتیک بیلبائو و تیم ملی اسپانیا که در زمان نگارش مقاله ۸۳ سال داشت و سفیر باشگاه بود. ایرِبار با ۶۱۴ بازی، رکورددار حضور با پیراهن اتلتیک است و به یکی از نمادهای تاریخی این باشگاه تبدیل شده.
ایرِبار به احترام لو یاشین، اسطوره شوروی ملقب به عنکبوت سیاه، لباس دروازه‌بانی سیاه می‌پوشید. سیمون هم این سنت را ادامه داده و با همین رنگ به مردی ادای احترام می‌کند که پیش از او از دروازه تیم باسکی محافظت می‌کرد. این انتخاب برای او فقط رنگ لباس نیست؛ نشانه پیوندش با تاریخ و سنت‌های باشگاه است.
سیمون بخش زیادی از شخصیتش را مدیون پدر و مادرش می‌داند؛ آن‌ها از کودکی احترام به دیگران، سخت‌کوشی و اهمیت رابطه‌های نزدیک انسانی را در او پرورش دادند. او می‌گوید در اتلتیک بیلبائو هم ادامه همان ارزش‌ها را پیدا کرده است.
فرصتی غیرمنتظره در اتلتیک بیلبائو
سیمون در سال ۱۹۹۷ در ویتوریا به دنیا آمد و در روستای مورگیا بزرگ شد. او در ۱۴سالگی و در سال ۲۰۱۱ به آکادمی اتلتیک بیلبائو پیوست؛ اما راه رسیدنش به تیم اصلی از پیش هموار نشده بود.
در سال ۲۰۱۸، انتقال کپا آریسابالاگا به چلسی جای رقابت تازه‌ای را در دروازه اتلتیک باز کرد. سیمون آن زمان در تیم دوم باشگاه بازی می‌کرد و پس از حضور در باسکونیا و بیلبائو اتلتیک، به‌صورت قرضی راهی الچه شده بود.
سپس مصدومیت ایگائو هررین و تمدید نکردن قرارداد آلخاندرو رمیرو، شرایط را تغییر داد. باشگاه فقط ۲۰ روز پس از قرض دادن سیمون، او را به تیم برگرداند. بعضی‌ها بازگشتش را راه‌حلی موقت برای پر کردن جای خالی می‌دانستند؛ اما او فرصت را گرفت و به‌تدریج دروازه‌بان اول تیم شد.
یک سال بعد، سیمون با تیم ملی اسپانیا و زیر نظر لوئیس د لا فوئنته قهرمان مسابقات قهرمانی زیر ۲۱ سال اروپا شد. این موفقیت به اعتمادبه‌نفس او افزود و جایگاهش را میان استعدادهای نوظهور فوتبال اسپانیا بالا برد.
از تردیدها تا رکورد جام جهانی
سیمون در سال‌های بعد پیشرفت چشمگیری داشت؛ به‌ویژه در بازی با پا و کمک به ساخت حمله، ویژگی‌هایی که با سبک تیم ملی اسپانیا هماهنگ بود. لوئیس انریکه از مربیانی بود که به توانایی او در این بخش اعتماد کرد. سیمون پیشرفتش را حاصل تمرین مداوم، بررسی دقیق عملکرد و شجاعت تصمیم‌گیری زیر فشار می‌داند.
با این حال، بحث درباره شایستگی او برای محافظت از دروازه اسپانیا ادامه داشت. منتقدان زیادی درباره‌اش تردید می‌کردند و حضور دروازه‌بانانی چون دیوید رایا از آرسنال و خوان گارسیا، رقابت برای این جایگاه را جدی نگه می‌داشت. لوئیس د لا فوئنته در مقطعی گفت سیمون مدت‌ها با او ناعادلانه برخورد شده؛ با این حال به او اعتماد کرد و مسئولیت دروازه را سپرد تا به یکی از ستون‌های اصلی تیم تبدیل شود.
در قهرمانی اسپانیا در جام جهانی، سیمون یکی از چهره‌های برجسته تیم بود؛ کمترین گل را دریافت کرد و دستکش طلایی را به دست آورد. دروازه او در کل مسابقات فقط یک بار باز شد و هفت کلین‌شیت ثبت کرد.
طولانی‌ترین دوره او بدون دریافت گل حدود ۶۵۰ دقیقه بود؛ رکوردی که از آمار قبلی والتر زنگا، دروازه‌بان ایتالیا، فراتر رفت. زنگا در جام جهانی ۱۹۹۰ رکورد ۵۱۷ دقیقه را ثبت کرده بود. سیمون با وجود این آمار، دشواری کار خودش را دست‌کم گرفت و با شوخی گفت:
اگر دستکش‌هایم می‌توانستند حرف بزنند، می‌گفتند به اندازه دستکش‌های دروازه‌بان‌های دیگر سخت کار نکرده‌اند.
اهمیت سیمون برای تیم فقط به مهارها و کلین‌شیت‌ها خلاصه نمی‌شود. هم‌تیمی‌هایش کاملاً به او اعتماد دارند و توانایی مشارکت در ساخت بازی هم یکی از بخش‌های مهمی است که دروازه‌بان را با فلسفه فوتبال اسپانیا هماهنگ می‌کند.
جایزه یاشین و فاصله‌ای چشمگیر در رأی‌گیری
جایزه یاشین، حاصل سال‌ها کار مداوم سیمون بود. او پیش از این هم در اتلتیک بیلبائو و تیم ملی افتخاراتی به دست آورده بود؛ از حضور در لیگ ملت‌های اروپا و جام ملت‌های اروپا تا درخشش با پیراهن باشگاه باسکی.
سیمون در فصل ۲۴-۲۰۲۳ جایزه زامورا را برد؛ جایزه‌ای که به دروازه‌بان دارای کمترین میانگین گل خورده در لیگ اسپانیا می‌رسد. او نخستین دروازه‌بان اتلتیک بیلبائو از زمان ایرِبار در سال ۱۹۷۰ بود که این عنوان را به دست آورد.
نتیجه رأی‌گیری توپ طلا هم فاصله او با رقیبانش را نشان داد. سیمون ۳۵۱ امتیاز گرفت و ۱۲۸ امتیاز بیشتر از دیوید رایا به دست آورد؛ تیبو کورتوا هم در جایگاه سوم قرار گرفت. سیمون دو سال پیش‌تر با ۲۱۳ امتیاز، پشت سر امیلیانو مارتینس دوم شده بود؛ اما در یک سال گذشته حضورش در فهرست نامزدها کم‌رنگ شد.
دروازه‌بانی که زمانی درباره شایستگی‌اش تردید وجود داشت، این بار مدعی اصلی رقابت بود. مسیر او نشان داد که درخشش لزوماً به شخصیت پرزرق‌وبرق یا حضور پرسر‌وصدا در رسانه‌ها نیاز ندارد.
دوری از شبکه‌های اجتماعی و ماندن در خانه
سیمون بیرون از زمین هم ترجیح می‌دهد از مرکز توجه دور بماند. او خودش را در برخورد با غریبه‌ها خجالتی توصیف می‌کند؛ هرچند دوستان و همسایه‌هایش می‌گویند در جمع نزدیکانش کاملاً متفاوت است.
او پس از آنکه فهمید دنبال کردن مطالبی که درباره‌اش نوشته می‌شود مستقیم بر وضعیت ذهنی‌اش اثر می‌گذارد، حساب‌های شبکه‌های اجتماعی‌اش را کنار گذاشت. نظرهای منفی عمیقاً ناراحتش می‌کرد و تعریف و تمجیدها هم او را بیش از اندازه سر ذوق می‌آورد؛ برای همین از آن فضا فاصله گرفت و روی زندگی و فوتبالش تمرکز کرد.
سیمون در سال ۲۰۲۴ قراردادش را تا سال ۲۰۲۹ با اتلتیک بیلبائو تمدید کرد؛ قراردادی بدون بند فسخ. او به‌دنبال انتقال به باشگاهی بزرگ‌تر یا فرصتی برای حضور منظم در لیگ قهرمانان اروپا نبود و تصمیم گرفت در باشگاهی بماند که مسیر حرفه‌ای‌اش را ساخته است. سیمون درباره پیوندش با این باشگاه گفت:
هرچه در زندگی دارم، مدیون اتلتیک بیلبائو هستم.
این انتخاب در شرایطی معنا پیدا می‌کند که اتلتیک بیلبائو سیاست استفاده از بازیکنان باسکی را دنبال می‌کند؛ سیاستی که به روایت مقاله، رقابت برای قهرمانی‌های اروپایی و جوایز فردی را در مقایسه با باشگاه‌هایی با منابع مالی و گزینه‌های گسترده‌تر دشوارتر می‌کند. با این حال، سیمون نخستین دروازه‌بان اسپانیایی شد که جایزه یاشین را برد؛ افتخاری تاریخی که بدون فاصله گرفتن از ریشه‌ها و هویتش به دست آورد.
از مخزن آب مورگیا تا قله فوتبال جهان
شاید تأثیرگذارترین بخش داستان سیمون به کودکی‌اش در مورگیا برگردد؛ روستایی که آب آشامیدنی نداشت و او بارها به پدربزرگ و مادربزرگش کمک می‌کرد ظرف‌ها را از مخزن آب پر کنند.
زندگی او از آن روزها بسیار تغییر کرده، اما پیوندش با زادگاهش قطع نشده است. سیمون در دیداری که مقاله از آن به‌عنوان بازدیدی اخیر یاد می‌کند، با همان خودرویی به روستا رفت که هشت سال رانده بود. بچه‌های روستا دورش جمع شدند و او هم مثل یکی از خودشان با آن‌ها فوتبال بازی کرد.
این تصویر، خلاصه‌ای از مسیری است که سیمون طی کرده: دروازه‌بانی که به قله فوتبال جهان رسید، اما موفقیت را بهانه‌ای برای فراموش کردن زندگی گذشته یا آدم‌هایی که از ابتدا کنارش بودند نکرد. برای او، جایزه فرصتی بود تا سهم خانواده، دوستان، هم‌تیمی‌ها و کسانی را به یاد بیاورد که در رسیدنش به این نقطه نقش داشتند.
از کولدو آگیره، مربی درگذشته‌اش، تا اسطوره باشگاه ایرِبار و از خانواده و دوستانش تا هم‌تیمی‌ها؛ سیمون تأکید داشت که این دستاورد حاصل یک مسیر انفرادی نبوده است. شاید راز شایستگی‌اش برای این جایزه فقط مهارها، رکوردها و کلین‌شیت‌ها نباشد؛ او اجازه نداده شهرت نگاهش را به خودش و دیگران عوض کند.
او در کودکی هر بار که روی زمین‌های خاکی و آسفالتی شیرجه می‌زد، شلوارش را پاره می‌کرد و مادرش را به دردسر می‌انداخت. همان پسر روستایی حالا بهترین دروازه‌بان جهان شده است.
دیدگاهها