قرار بود این شب، آغاز فصلی تازه در فوتبال پرتغال باشد؛ اما به سنگین‌ترین شکست خانگی تاریخ این تیم در بازی‌های رسمی تبدیل شد. پرتغالِ بدون کریستیانو رونالدو، در ورزشگاه براگا ۴ بر ۱ به دانمارک باخت؛ نتیجه‌ای که هیچ‌کس در آن ورزشگاه تصورش را هم نمی‌کرد.
ستاره شب راسموس هویلوند بود؛ مهاجم دانمارک با دو گل تماشایی در نیمه دوم کار را یکسره کرد. دو گل دیگر مهمان‌ها را پیر-امیل هوی‌بیرگ از روی نقطه پنالتی و یواکیم اندرسن با ضربه سر زدند. دانمارک آن‌قدر برتر بود که موقعیت گل پنجم و حتی ششم را هم از دست داد. سهم تیم ژرژ ژسوس فقط یک گل افتخاری بود که برناردو سیلوا در واپسین لحظات بازی به ثمر رساند.
غایبی که همه‌جا حاضر بود
این نخستین بازی پرتغال بعد از پنجم نوامبر بود؛ روزی که رونالدو در ۴۱ سالگی با فوتبال ملی خداحافظی کرد. مردی با پنج توپ طلا، ۲۴۳ بازی ملی و ۱۴۶ گل؛ رکورددار گلزنی در تاریخ فوتبال ملی مردان جهان.
اما این خداحافظی آرام و بی‌حاشیه نبود. رونالدو که در بازی لیگ ملت‌ها مقابل نروژ روی نیمکت نشست و به میدان نرفت، در سپتامبر اردوی تیم را زودتر از موعد ترک کرد. تاوانش ۲۵۵ یورو جریمه بود و محرومیتی ۳۰ روزه که از همان روزهای ترک اردو محاسبه شد. او بعدتر در بیانیه‌ای ۱۷۴۰ کلمه‌ای تصمیمش را توضیح داد و از هم‌تیمی‌هایش عذرخواهی کرد.
پیش از سوت آغاز، هواداران با بنری بزرگ به کاپیتان سابق ادای احترام کردند: «Obrigado Capi7ao»؛ یعنی «ممنون کاپیتان»، با عدد ۷ که جای یکی از حرف‌های کلمه نشسته بود. اما تا پایان شب، جای تشویق‌ها را سوت‌های اعتراضی گرفت و جای خالی آن شماره، بیشتر از همیشه حس شد.
صدر جدول ماند، آبرو رفت
پرتغال پیش‌تر صعودش به یک‌چهارم نهایی لیگ ملت‌ها را قطعی کرده بود و با وجود این باخت — نخستین شکستش در پنج بازی اخیر — همچنان صدرنشین گروه است. با این حال، صدرنشینی‌اش در خطر است؛ سه‌شنبه شب در کاردیف و مقابل ولز، آخرین بازی مرحله گروهی را انجام می‌دهد. بازی‌ای که حالا بیش از هر چیز، آزمون شخصیت تیمی است که باید خودش را از نو تعریف کند.
زود قضاوت نکنیم
دنیل تیلور، گزارشگر ارشد حاضر در براگا، نکته مهمی را یادآوری می‌کند: نباید همه‌چیز را به پای نبود رونالدو نوشت. او در سه بازی قبلی پرتغال هم غایب بود و تیمش هر سه را برد. با این حال، تماشای این فروپاشی، آن هم در نخستین شب رسمی «پس از رونالدو»، برای هواداری که دو دهه به یک نفر عادت کرده بود، چیزی کمتر از شوک نبود. به تعبیر تیلور، این نتیجه ذره‌ای اغراق‌آمیز نبود؛ دانمارک حقش را گرفت و حتی می‌توانست پرگل‌تر ببرد. میزبان واقعاً درهم شکست.
دیدگاهها