علیرضا سلیمانی به کمتر از حقش در کشتی ایران و جهان رسید. او یک قهرمانی جهان در مسابقات مارتینی سوئیس در سال 1989 داشت، یک بار قهرمان بازیهای آسیایی 1986 سئول شده بود و 4 بار قهرمان آسیا، چهارمی المپیک و چهارمی جهان و ششمی المپیک و ششمی جهان را هم در کارنامه خود داشت اما...
اما حق علیرضا سلیمانی بیش از این بود. وقتی کشتی ایران به المپیک 1984 لس آنجلس نرفت، وقتی بودجه شرکت در مسابقات جهانی 1986 بوداپست و 1987 کلرمونت را نداشتیم، وقتی از پای پلکان هواپیمای حامل ورزشکاران به المپیک 1988 پایینش کشیدیم آن جا بود که او سومین میدان جدی المپیکی و جهانی خود را در مسابقات 1989 مارتینی، زمانی که 34 ساله بود تجربه کرد.
او بعدها به علت سوء مدیریتها از حضور در مسابقات جهانی 1990 توکیو هم بازماند. سلیمانی می توانست مدال های بیشتری بگیرد، او در جهانی 1985 وقتی از ژوزف بالا کشتی گیر میزبان 4 بر صفر پیش بود، سه اخطاره اش کردند و شانس مدال برنز را از او گرفتند. در 2 دوره آخر حضورش در جهانی 1991 وارنا و المپیک 1992 بارسلونا هم او در 35 و 36 سالگی مغلوب جدول سخت و وحشی گری محمود دمیر کشتی گیر تیم ملی ترکیه شد و مدال نگرفت اما اوج کار او در مسابقات جهانی مارتینی بود. جایی که در مراحل اول کشتی گیر قدری مثل آندریاس شرودر آلمانی را برده بود و در فینال برابر بروس بومگارتنر آمریکایی در حالی که 4 بر صفر عقب بود با نتیجه 5بر 4 برنده شد، بومگارتنر 2سال به انتظار کشید تا بار دیگر با سلیمانی کشتی بگیرد و انتقامی جانانه از او داشته باشد اما در جهانی وارنا و در همان کشتی اول بار دیگر با او مسابقه داد و باز هم مغلوب شد واین بار با نتیجه یک بر صفر ....
سلیمانی به خاک رفت ولی یادش همیشه در خاطر کشتی و تاریخ ورزش ایران باقی خواهد ماند. یادش گرامی باد. دارنده 6 بازوبند پهلوانی کشور و لقب پهلوان باشی، 7سال پیش در چنین روزی چشم از جهان فرو بست...